Οι Κινέζοι λένε ότι μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις.
Την τελευταία περίοδο έβγαλα αρκετές φωτογραφίες. Συνήθως βγάζω φωτογραφίες προς το τέλος μιας εμπειρίας και όχι κατά τη διάρκεια. Μάλλον γιατί θέλω να την προεκτείνω και μετά, όταν θα έχει τελειώσει.
Είναι πολλές φορές που κοιτάς μια φωτογραφία που την έχει βγάλει κάποιος άλλος και νομίζεις ότι το πρόσωπο που απεικονίζεται κοιτάζει εσένα. Δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου εντύπωση. Είναι τόσο ζωντανή η εικόνα που νομίζεις ότι σου χαμογελάει και είναι έτοιμη να σου μιλήσει.
Για να επιστρέψω στην αρχική μου σκέψη, έλεγα ότι μια φωτογραφία, ή και περισσότερες, μπορούν να συντηρήσουν μια εμπειρία μέσα στο χρόνο. Κάποιες φορές αυτό είναι για καλό, γιατί, ειδικά για εσάς τους ανθρώπους που έχετε μια κάποια ηλικία, σας βοηθάει να κρατάτε στη μνήμη σας στιγμές, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα. Κάποιες άλλες πάλι, μια φωτογραφία μπορεί να συντηρεί μια ελπίδα. Ποτέ μου δεν έσκισα ή διέγραψα φωτογραφίες. Μου αρέσει να ανατρέχω σε αυτές και να θυμάμαι τις όμορφες στιγμές και τους όμορφους ανθρώπους που τις μοιράστηκα. Μου αρέσει και να κρυφοκοιτάζω την ελπίδα. Είναι κομμάτι του παραμυθιού και αυτή, στο οποίο ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω.
Επειδή από ρομαντισμό χορτάσαμε και πρέπει να μπω σε φάση δίαιτας γιατί έβαλα αρκετά κιλάκια, είπα να γράψω για κάτι διαφορετικό απ'ότι συνήθως. Ίσως να οφείλεται και στο γεγονός ότι αύριο ξεκινάω δουλειά στο φεστιβάλ κινηματογράφου, και έτσι είπα να γράψω για τις ταινίες που είδα μέσα σε αυτές τις τρεις εβδομάδες (και κάτι...) του Οκτώβρη.
Ταινία 1η: The Avengers
Περιπέτεια βασισμένη σε κόμικ, από αυτές που τελευταία μου αρέσουν αρκετά. Βλέπεται άνετα χωρίς να βαρεθεί ο θεατής, αλλά δεν είναι και κάτι για το οποίο θα αφιέρωνα πάνω από 2-3 σειρές.
Ταινία 2η: Snow White and the Huntsman
Η Χιονάτη καταδιώκεται από ζόμπι, προστατεύεται από νάνους, και γενικώς μια αμερικανιά με μέτριες ερμηνείες και μια πλοκή άστα να πάνε
Ταινία 3η: Intouchables
Γαλλικό αριστούργημα. Μια εξαιρετική ταινία, η οποία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Βγάζει αβίαστο γέλιο, συγκίνηση, προβληματισμό και μια νότα αισιοδοξίας που σε αφήνει με ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στα χείλη. Προτείνεται ανεπιφύλακτα!!!
Ταινία 4η: Ice Age: Continental Drift
Τα animation είναι η αδυναμία μου! Η συγκεκριμένη ταινία είναι η 4η συνέχεια του γνωστού Ice Age. Δεν μπορώ να πω πως ξετρελάθηκα αλλά δεν ήταν και χάλια.
Ταινία 5η: Madagascar 3: Europe's Most Wanted
Άλλη μια συνέχεια γνωστού animation. Ωραία χρώματα, μια έξυπνη ιστορία και αρκετές στιγμές γέλιου. Εντέλει ισχύει ότι και για το Ice Age.
Ταινία 6η: Tinker Tailor Soldier Spy
Εξαιρετικό καστ, με τους Γκάρυ Όλντμαν και Τζον Χαρτ να ξεχωρίζουν σαν ονόματα, αλλά τελικά η ταινία δεν ήταν αυτό που περίμενα. Συμπαθητική αλλά κούραζε και δεν είχε καμιά ιδιαίτερη πλοκή.
Ταινία 7η: Raging Bull
Ανάμεσα στις άλλες είδα και μια παλιά, κλασική, ταινία την οποία είχα στο πρόγραμμα από καιρό. Κλασσική ταινία Σκορτσέζε, με ένα πολύ καλό Ντε Νίρο, αλλά αν μου έλεγαν για ταινία με μποξέρ θα πρότεινα το εκπληκτικό Cinderella Man!!!
Ταινία 8η: Coriolanus
Σαιξπηρικό. Το λιγότερο διαδεδομένο έργο του, σε μια εξαιρετική μεταφορά από το Ραλφ Φάινς ο οποίος δίνει μια ερμηνεία πραγματικά καθηλωτική! Αν δεν αντέχετε την σαιξπηρική απαγγελία και σας φαίνεται κάπως όταν την ακούτε σε μια περιπέτεια με βαρύ οπλισμό και σφαγές, τότε μάλλον δεν είναι η κατάλληλη ταινία για εσάς. Αν όμως καταφέρετε και ξεπεράσετε αυτό το στάδιο, τότε θα αισθανθείτε γεμάτοι μετά από τη δίωρη θέαση μια ταινίας πολύ υψηλού επιπέδου.
Ταινία 9η: The Campaign
Συμπαθητική κωμωδιούλα, που προσπαθεί να αποτυπώσει με κάπως χονδροειδή τρόπο την προεκλογική εκστρατεία στην Αμερική. Αξίζει να τη δεις λόγω Γαλυφιανάκη, οποίος και μόνο που υπάρχει στην οθόνη σου δίνει χίλιους λόγους να γελάς. Από την άλλη ο υπερτιμημένος Γουίλ Φέρελ, ο οποίος εκτός από το πολύ καλό Stranger than fiction, δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, απλά καταπιάνεται με γνωστές καρικατούρες, οι οποίες μπορεί να βγάζουν γέλιο για μερικούς, αλλά εμένα με κάνουν απλά να πατάω το fast forward.
Ταινία 10η: Safety Not Guaranteed
Ανεξάρτητη παραγωγή με θέμα μια πολύ ωραία ιστοριούλα. Σίγουρα δεν είναι μια ταινία για την οποία θα ακούσετε, αλλά αν έχετε να διαθέσετε μιάμιση ώρα αξίζει τον κόπο.
Υ.Γ. Δεν γράφω πολλά για τις υποθέσεις της κάθε ταινίας, γιατί μπορείτε να τις βρείτε πατώντας στους συνδέσμους που βρίσκονται στο δεξί μέρος του μπλογκ.
Δεν ξέρω αν έχει τύχει σε πολλούς από εσάς να βρίσκεστε σε ένα χώρο και ασυναίσθητα να ψάχνετε δυο μάτια μέσα στο πλήθος. Όχι δυο οποιαδήποτε μάτια, αλλά δύο πολύ συγκεκριμένα μάτια.
Αυτό μου έτυχε απόψε. Είχα την ψευδαίσθηση ότι βρισκόντουσαν αυτά τα δυο μάτια κάπου ανάμεσα στο πλήθος και έπιασα τον εαυτό μου να τα αναζητά. Μάλλον παρασύρθηκα από την ωραιότερη φωνή, παρουσία, ερμηνεία που κυκλοφορεί στο ελληνικό μουσικό στερέωμα αυτή τη στιγμή, αλλά δε θα γράψω για εκείνη.
Πάντα πίστευα ότι με τα μάτια λες περισσότερα πράγματα απ' ότι με τις λέξεις, οπότε έψαχνα και εγώ αυτά τα δύο μάτια για να μου πουν τα δικά τους.
Ήταν σαν να ένιωθα ότι είχαμε δώσει σιωπηλά ένα ραντεβού. Όσο και αν κοίταξα όμως, δεν είδα αυτά τα δύο μελαγχολικά μάτια που αναζητούσα. Μάλλον σε αυτό το ραντεβού περιμέναμε σε διαφορετικό σημείο :-) Την επόμενη φορά ίσως και να συναντηθούμε...
Ρίχνοντας μια ματιά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στην αρχική μου σελίδα στο facebook εμφανιζόντουσαν οι επιθυμίες ορισμένων φίλων, σε μορφή "ενημέρωσης κατάστασης", πολλές φορές ως κραυγές απόγνωσης. Κάπου εκεί κάθισα και σκέφτηκα ποια ήταν τα δικά μου θέλω μέσα σε αυτό το καλοκαίρι.
Θέλω να με ακούνε και ας μη μιλάω.
Θέλω η σιωπή μου να έχει νόημα για τους άλλους.
Θέλω η απουσία μου να γίνεται αισθητή.
Θέλω να χτυπάει το τηλέφωνο για να μου πούνε μια "καλημέρα", μια "καληνύχτα"...
Θέλω να ανυπομονώ να επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη.
Θέλω να μην απογοητεύομαι που τελειώνει το καλοκαίρι.
Μάλλον είμαι πλεονέκτης τελικά...
P.S. Και για να μην το ξεχάσω θέλω να πω ένα "Χρόνια Πολλά" σε όσους από τους αναγνώστες μου γιορτάζουν αύριο (15/8)! Άντε και η Παναγιά μαζί μας!
Αυτή θα ήταν μια πολύ ωραία απάντηση στην ερώτηση:
"Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις;"
"Μέχρι εκεί που φτάνει η φωνή μου...", θα απαντούσα.
Η φωνή είναι ένα υποτιμημένο προσόν. Σίγουρα εκτιμάμε τη φωνή ενός τραγουδιστή σε μια ερμηνεία του, αλλά γενικά στην καθημερινότητα δεν της δίνουμε την πρέπουσα σημασία.
Κάποιες φορές είναι το ελάχιστο που ζητάμε.
"Μόνο ν'ακούσω τη φωνή σου..."
Πάιρνεις το τηλέφωνο στα χέρια σου, επιλέγεις τον επιθυμητό αριθμό, καλείς και περιμένεις ν' ακούσεις από την άλλη πλευρά τη "φωνή". Μια φωνή που θα λειτουργήσει σα γέφυρα. Σαν ένας δίαυλος που θα μικρύνει την απόσταση.
Κρύβεσαι πίσω από την ανωνυμία του "Απόρρητος αριθμός". Δεν βρίσκεις πάντα το θάρρος να στείλεις και τη δική σου φωνή. Να πεις έστω ένα γεια. Μένεις να κρατάς το ακουστικό δίπλα στο αυτί σου για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, ώσπου να κλείσει η γραμμή. Τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντική είναι η φωνή. Αυτές οι μικρές ανάσες που βγαίνουν από το στόμα και σχηματίζουν λέξεις, που άλλες φορές σε πληγώνουν και άλλες σε απογειώνουν.
Πολλές φορές σκέφτομαι να βρω ποιες μπορεί να είναι οι ωραιότερες συναυλίες που έχω βρεθεί. Με τι κριτήρια μπορεί κάποιος να βγάλει ένα τέτοιο συμπέρασμα;
Άλλοι πιστεύουν ότι οι ωραιότερες συναυλίες είναι αυτές που έχουν τον περισσότερο κόσμο.
Άλλοι πάλι, αυτές που αποτελούν υπερπαραγωγές και ένα τεράστιο σόου.
Για μένα οι ωραιότερες συναυλίες είναι άλλες.
Επηρεασμένος από τη διαφήμιση που λέει ότι μια θεατρική παράσταση μπορεί να υφίσταται ακόμα και όταν υπάρχουν μόνον ένας ηθοποιός και ένας θεατής, ήρθα να υπερθεματίσω σε αυτό και για τις συναυλίες.
Οι ωραιότερες συναυλίες που έχω βρεθεί είτε ως θεατής, είτε ως ένας ταπεινός ερμηνευτής, ήταν αυτές στις οποιες αισθανόμουν ότι υπήρχε μόνο ο ερμηνευτής ή η ερμηνεύτρια και εγώ, είτε εγώ και ένας θεατής. Που τραγουδά για μένα, που τραγουδώ για εκείνη. Μπορεί στο χώρο να υπάρχουν από 3-4 έως χιλιάδες άνθρωποι, αλλά η σύνδεση που υπάρχει, η επαφή, με οδηγεί να αισθάνομαι ότι είμαστε μόνο οι δυο μας. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε τόπος. Μόνο αυτές οι ξεχωριστές στιγμές, ντυμένες με όμορφες μουσικές και έναν αδιόρατο ιστό να ενώνει τον ερμηνευτή με το μοναδικό θεατή.
Αυτές λοιπόν είναι οι ωραιότερες συναυλίες που έχω βρεθεί ποτέ...
Εύκολη λέξη το "ποτέ". Τη λέμε συχνά πάνω στα νεύρα μας, πάνω στην ένταση.
Ποτέ ξανά... Προσθέστε ότι θέλετε πίσω από αυτές τις δύο λέξεις. Πόσοι τηρούν άραγε αυτό το ποτέ ξανά; Πόσοι το θέλουν πραγματικά αυτό που προσθέτουν; Σε πόσους επιβάλλεται; Είναι σκληρό συνήθως όταν ακούγεται. Και για αυτόν που το λέει και για αυτόν που το ακούει.
Η απολυτότητα που περιέχει η συγκεκριμένη έκφραση με έκανε να την αμφισβητώ. Τίποτα δεν είναι απόλυτο σε αυτή τη ζωή. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν θα σκεφτείς ποτέ ξανά έναν άνθρωπο. Ότι ποτέ ξανά δεν θα τον επιθυμήσεις. Ότι ποτέ ξανά δεν θα τον ερωτευτείς. Η ζωή είναι γεμάτη από κύκλους. Δεν υπάρχει αφετηρία και τερματισμός. Απλά διαδρομή. Κινούμαστε ταυτόχρονα σε διάφορους κύκλους, στην προσωπική και στην επαγγελματική μας ζωή. Άνθρωποι που κάποτε προσπεράσαμε ή μας προσπέρασαν, κάποια στιγμή βρίσκονται ξανά μπροστά μας. Τον τρόπο δεν τον ξέρω. Ίσως να τους φέρνει αυτή η μυστηριώδης κυρία που λέγεται μοίρα. Αν και δεν θέλω να πιστεύω στην ύπαρξη της, γιατί μάλλον θα προτιμούσα να ορίζουμε μόνοι μας τις τύχες μας, παρόλαυτα η υποψία μιας αόρατης παρέμβασης, ενός αστάθμιτου παράγοντα, δίνει μιαν άλλη γεύση στην καθημερινότητα μας. Είναι σαν το μυστικό συστατικό σε μια συνταγή που κάνει τη διαφορά, και απλά εξαφανίζει τις αντιστάσεις σου, και ίσως και αυτό το "ποτέ" και τότε απομένει μόνο του το "ξανά"...
