Στο Διεθνές το μαγαζί...

Στο Διεθνές το Μαγαζί πήγαν παρέα δυο χαζοί

και λέγαν τα δικά τους

Λέγαν για τους πολιτικούς πως μοιάζουν σαν τους ποντικούς

που τρώνε τα παιδιά τους

Στο Διεθνές το Μαγαζί μονολογούσαν οι χαζοί

για της ζωής το κρίμα

πως ειν’ ντροπή πως ειν’ ντροπή όλου του κόσμου οι σοφοί

να πουληθούν στο χρήμα

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός

παράμερα πιο πέρα

κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη

θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Στο Διεθνές το Μαγαζί γίνανε φέσι οι χαζοί

κι ελέγανε πως φτάνει

πως κάθε πόλεμο στη γη τον κάνουν οι λαθρέμποροι

και οι βιομηχάνοι

Στο Διεθνές το Μαγαζί μιλούσανε οι δυο χαζοί

γι αγάπη και ειρήνη

κι όμως οι άσοφοι σοφοί αφήνουν νηστικούς στη γη

και πάνε στη σελήνη

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός

παράμερα πιο πέρα

κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη

θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Στο Διεθνές το Μαγαζί γελούσανε οι δυο χαζοί

ελέγανε αστεία

Λέγαν πως ψέμα αν θες να πεις αν θέλεις να γελά κανείς

λέγε Δημοκρατία

Στο Διεθνές το Μαγαζί αφού τα ήπιαν οι χαζοί

τα είπαν κι ένα χέρι

λέγαν πως θα ‘ρθει η στιγμή να αγκαλιαστεί όλη η γη

με τ’ άσπρο περιστέρι

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός

παράμερα πιο πέρα

κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη

θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Έψαχνα τόσο καιρό να βρω έναν τρόπο να σχολιάσω τα όσα διαδραματίζονται στον κόσμο εντός και εκτός των συνόρων μας. Ακρίβεια, πετρέλαιο, διαφθορά, πόλεμοι...

Η παρουσία μου χθες σε μια συναυλία του Κώστα Χατζή με διευκόλυνε. Απλά σας παραθέτω το παραπάνω τραγούδι του με τους στίχους ακριβώς κάτω από το βιντεάκι. Δεν νομίζω ότι μπορώ να προσθέσω τίποτα περισσότερο. Ένα τραγούδι που γράφτηκε πριν 34 χρόνια και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Φοβάμαι πως...

Περνάς 2 μήνες απόλυτης ηρεμίας. Φτάνεις στο σημείο να πιστέψεις ότι έχεις βγάλει από το μυαλό σου ότι σε χαλούσε όλο τον προηγούμενο χειμώνα! Και εκεί έρχεται μια στιγμή που ανατρέπονται όλα! Και "..γυρνάω στα ίδια λάθη..." που λέει και ο Γιαννάκης (ψάχνω παρέα παρεπιπτόντως για να πάω το Σάββατο που είναι το τελευταίο του βράδυ).

Τελικά δεν είναι εύκολο να ξεκολλήσεις. Ίσως γιατί δεν θέλεις να ξεκολλήσεις. Ίσως γιατί δεν θέλει να ξεκολλήσεις.

Αν τη βγάλουμε καθαρή και αυτόν το Σεπτέμβρη (κολομήνας τα έχουμε ξαναπεί) μετά δε έχουμε να φοβηθούμε τίποτα!!!

Σεπτέμβρης είναι θα περάσει...

Μετά από 2 μήνες παρατεταμένων και μοναχικών (δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό πιστέψτε με) διακοπών επιστρέφεις στη Θεσσαλονίκη. Σκούρα τα πράγματα! Οι φίλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι έχεις και εσύ προσπαθείς να προσαρμοστείς στα δεδομένα της πόλης για ακόμα έναν Σεπτέμβρη. Να ανατρέψεις την ισορροπία και την ηρεμία που είχες βρει κάπου στη Χαλκιδική και να δημιουργήσεις μία νέα στην οποία θα συμπεριλαμβάνονται και οι απαιτήσεις που έχουν οι άλλοι από εσένα.

Τι κάνεις;



Μία λύση είναι να ξεκινήσεις έναν μαραθώνιο Grey's Anatomy και να δεις τους 2 τελευταίους κύκλους σε 5 μέρες. Δεν βοηθάει και πολύ αλλά ξεχνιέσαι λίγο.

Μια άλλη λύση: περπάτημα. Όσο αντέχεις. Ειδικά το βράδυ. Εκεί καταλαβαίνεις ότι υπάρχει κάποια στιγμή της ημέρας που αυτή η πόλη πραγματικά σου αρέσει!

Και μετά πιάνεις τα όσα πρέπει να κάνεις. Αιτήσεις, τρέξιμο, ψάξιμο, μιας και είσαι και χωρίς δουλειά (προσωρινά γιατί κάτι θα προκύψει που θα πάει...)!

Περίεργος μήνας τελικά ο Σεπτέμβρης. Η επιστροφή στην πραγματικότητα πάντα μου έπεφτε κάπως βαριά.

Σεπτέμβρης είναι θα περάσει...

Κάτι που μπορείς να κάνεις αύριο γιατί να το κάνεις σήμερα;

Ήρθε η ώρα να παρουσιάσω τη φιλοσοφία που έχω στη ζωή μου. Αυτή περικλείεται στον τίτλο του post. "Κάτι που μπορείς να κάνεις αύριο γιατί να το κάνεις σήμερα;" Τριγύρω μου βλέπω κόσμο να τρέχει σαν παλαβός, γεμάτος άγχος. Απ'την κατηγορία αυτή θα πρέπει να εξαιρέσω τους φίλους μου, οι περισσότεροι απ'τους οποίους είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή κάνουν δουλειές στις οποίες απασχολούμενοι λίγες ώρες την ημέρα βγάζουν τα προς το ζην και με το παραπάνω...

Εγώ πάλι δεν ανήκω σε καμιά από τις προαναφερθείσες ομάδες ανθρώπων. Ούτε σαν παλαβός τρέχω (η γυμναστική δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου), ούτε δημόσιος υπάλληλος είμαι (προς ώρας εύχομαι), ούτε μου περισσεύουν λεφτά από τις δουλειές που κάνω κατά καιρούς.

Αλλά όπως λένε και οι Τρύπες στο παραπάνω βιντεάκι "Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή...". Τα σοβαρά τα αφήνω για αύριο και καταπιάνομαι με ότι μου κάτσει στο κεφάλι και είναι ικανό εκείνη τη στιγμή να μου φτιάξει ή και να μου χαλάσει (αν το έχω ανάγκη) τη διάθεση. Φυσικά έχω και εγώ τα προβλήματα μου, τις έννοιες μου και καταστάσεις που χρίζουν άμεσης λύσης. Ή ακόμα χειρότερα προβλήματα που δεν επιδέχονται λύσης και θα τα κουβαλάω μια ζωή. Για αυτό το λόγο δεν αγχώνομαι σχεδόν ποτέ. Και αν το κάνω δεν το δείχνω.

Ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα. Δεν χρειάζεται να φορτώνεται και του άλλου.

Ίσως αυτή η ελαφρότητα και η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζω τα πράγματα να είναι εκνευριστική για ορισμένους, αλλά έτσι έχω μάθει να επιβιώνω ως τώρα.

Εν κατακλείδι, αν κάτι μπορεί να γίνει και αύριο θα το κάνω αύριο...

Σωκράτης Μάλαμας Καλοκαίρι '08 στο Θέατρο Δάσους

Σωκράτης Μάλαμας. Ένας πραγματικά ξεχωριστός καλλιτέχνης. Πάντα ήθελα να βρεθώ σε μια συναυλία του. Έτυχε αυτό να συμβεί χθες και μάλιστα στον αγαπημένο μου χώρο. Το Θέατρο Δάσους. Είναι πραγματικά κάτι το μαγικό. Καθισμένος στα ψηλά, ακούγωντας μελωδίες και στίχους που σε ταξιδεύουν και με φόντο την φωτισμένη πόλη πίσω ακριβώς από τη σκηνή.

Αλλά ας τα πάρουμε απ'την αρχη. Δεν περίμενα ότι θα είχε τόσο πολύ κόσμο. Απ'ότι έμαθα αργότερα από μία φίλη τα εισητήρια είχαν εξαντληθεί, κάτι που αντιλαμβανόσουν αμέσως μόλις έμπαινες στο θέατρο. Βγήκε γύρω στις 10. Η απλότητα αυτού του ανθρώπου πάνω στη σκηνή είναι κάτι το απίστευτο.

Κάπου εκεί άρχισε το ταξίδι. "Σ'έχω τάχα ονειρευτεί, ψέμα αν είσαι θα φανεί, μα η λαχτάρα μου για σένα είναι πόνος..." , "Να'σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος, να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός..." , "Της αγκαλιάς η ξενιτιά είναι η πιο μεγάλη, βάλε στη στάχτη μου φωτιά κι αφάνισε με πάλι..." , "Εγώ φουντώνω στο χιονιά βγάζω φωτιές στην παγωνιά, άνοιξη έχει η καρδιά εσένα σαν κοιτά..." , "...ψυχή που δεν αμάρτησε ποτέ της δεν αγιάζει". Εκεί όμως που το μυαλό χάθηκε τελείως ήταν τη στιγμή που έμεινε μόνος στη σκηνή και τραγούδησε με μοναδική συνοδεία την κιθάρα του το "Νυχτολούλουδο". "Άνοιξε Νυχτολούλουδο να δω την ομορφιά σου, άμα δε χάσω το μυαλό πώς θα βρω την καρδιά σου..." .

Το ταξίδι κράτησε 3 ώρες. Έκλεισε με το "Μέρμηγκα" του Μάνου Λοΐζου.



Κάπου εκεί ήρθε η ώρα να μας αποχαιρετήσει, αλλά είμαι σίγουρος ότι απλά ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια άλλη στιγμή.

Πήρα το δρόμο για το σπίτι περπατώντας από το δασάκι. Πέρασα μαζί με πάρα πολύ κόσμο μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Παύλου και στη συνέχεια ανηφόρισα προς τα κάστρα. Κάπου εκεί ο δρόμος ησύχαζε και έμεινα μόνος με τις σκέψεις μου από τα όσα έζησα πριν από λίγο.

Κατά τις 2 μπήκα στο σπίτι κατάκοπος. "Είναι σκοτάδι μάτια μου πάντα σ'αυτή την πλάση, μια χαραμάδα αφήνουμε το φως για να περάσει, να μπούνε χρώματα, φωνές, όνειρα και ταξίδια, να κλέψουνε απ'τους θεούς πανάκριβα στολίδια..."


Υ.Γ. Ένα τεράστιο συγνώμη στο φίλο που του χάλασα τη βραδιά με την έλλειψη σωστού προγραμματισμού από μέρους μου. Υπόσχομαι να επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία. Αφιερωμένο σε σένα φίλε το τελευταίο βίντεο.

Τα μπάνια του λαού

Ήγγικεν η ώρα να κάνω και εγώ για φέτος το πρώτο μου μπάνιο! Βέβαια θα χρειαστεί να καταναλώσω περισσότερο αντηλιακό απ' ότι πέρυσι γιατί έχω να προστατέψω μεςγαλύτερη επιφάνεια απ' ότι πέρυσι, αλλά όπως έλεγε και ένας φίλος "τα παραπανίσια κοιλάκια είναι ένδειξη ευημερίας" (μην μας ακούσει ο Αλογοσκούφης καήκαμε...).

Θα φορτώσουμε σωσίβια, μπρατσάκια και όλο τον σχετικό εξοπλισμό (για να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι ασφαλής ο φίλος μας ο Έβδομος), στην υπερπολυτελή λίμο, με το χρώμα που παραπέμπει σε συνοδευτικό πιτόγυρου, του άλλου κολλητού (αδερφού θα έλεγα...) Κουδάκου (μάνα πιάσε ένα ποτήρι νερό, έχω να γλείψω πολύ κόσμο ακόμα!) και θα ξεχυθούμε στις παραλίες τις Σιθωνίας και πιο συγκεκριμένα στον προορισμό κάθε ψαγμένου τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν, στο ειδυλιακό Πόρτο Κουφό. Εμείς τουλάχιστον εκεί θα είμαστε! Πάρτε μια γεύση για τι ομορφιά μιλάμε στο videaki που ακολουθεί.

Spam - E-mail αλυσίδες

Έχει καταντήσει αηδία να ανοίγεις κάθε πρωί το mail σου και να βλέπει 10-15 νέα εισερχόμενα, από τα οποία τα περισσότερα αφορούν e-mail αλυσίδες. Διαβάζεις κάποια πραγματάκια που έχει πει κάποιος λογοτέχνης, ποιητής, αρχαίος σοφός, και στο τέλος κλείνουν γράφοντας σου να κάνεις μια ευχή η οποία θα πραγματοποιηθεί αν το στείλει σε 500 άτομα. Αν το στείλεις σε 499 θα σε χτυπήσει αυτοκίνητο, θα γλυστρίσεις σε μπανάνα και θα σπάσεις το χέρι σου ή στην καλύτερη θα χάσεις τη δουλειά σου. Σπεύδουν λοιπόν όλοι οι "φίλοι" - παραλήπτες να προωθήσουν το εν λόγω μήνυμα ή μηνύματα σε εμάς τους φίλους τους, κάνοντας παράλληλα και μια ευχή (π.χ. γάμο και παιδί πριν τα 30...). Το κορυφαίο είναι ότι το ίδιο άτομο μπορεί να σου προωθήσει το ίδιο e-mail ξανά μετά από λίγο καιρό γιατί του το ξαναέστειλαν και έκανε (ξανά...) την ευχή (αφού τις προηγούμενες 763 φορές δεν βγήκε)!

Υπαρχει βέβαια και μία κατηγορία e-mail - αλυσίδες που αφορούν διαπροσωπικές σχέσεις. Μηνύματα που περιέχουν ενδιαφέροντες στοχασμούς κάποιου συγγραφέα πάνω στο θέμα (τους οποίους αν τους διάβαζες σε ένα βιβλίο θα ήταν όντως αντικείμενο προβληματισμού), και κλείνουν γράφοντας ότι πρέπει να το στείλεις σε όσους αγαπάς και τους θεωρείς φίλους σου, όπως επίσης και στο άτομο που στο έστειλε.

Αν αγαπάς κάποιους ανθρώπους και αν θεωρείς φίλους σου κάποιους άλλους δεν θα ήταν πιο απλό να τους πάρεις ένα τηλέφωνο για να τους ρωτήσεις τι κάνουν;