Τέλος εποχής

Επειδή βλέπω ότι πολλοί πανηγυρίζουν που έκλεισε η ΕΡΤ και λένε ότι θα ανοίξει νέο καθαρό κανάλι, να τους υπενθυμίσω ότι για να καθαρίσει το κανάλι έμειναν χωρίς δουλειά 2500 άνθρωποι. Αν έχεις έναν άρρωστο άνθρωπο στο σπίτι σου δεν τον σκοτώνεις και λες ότι θα γεννήσουμε έναν άλλο. Προσπαθείς να τον θεραπεύσεις. Γιατί η ΕΡΤ είναι σαν ένας δικός μας άνθρωπος. Μπορεί να μην της δίνουμε πολύ σημασία, αλλά είναι σαν τον χαμηλών τόνων συγγενή. Ίσως να μας κοστίζει πολύ περισσότερα απ'όσα θα μπορούσε, αλλά προσέφερε κάτι που όσο και αν ψάξετε σήμερα στους τηλεοπτικούς σας δέκτες δεν θα το βρείτε πουθενά. Αξιοπρέπεια. Αν έχεις οικογένεια είναι ο μόνος σταθμός που δεν θα ανησυχούσες όταν θα άφηνες το παιδί σου να δει μόνο του τηλεόραση.
 

Όσο για την ΕΡΑ, αν και δεν άκουγα συχνά, στο χωριό μου που είναι στη Χαλκιδική και όχι σε καμιά ακριτική περιοχή, η ΕΡΑ ήταν ο μόνος ραδιοφωνικός σταθμός που εκπέμπει σταθερά το σήμα του όλα αυτά τα χρόνια και οι εκπομπές - χρυσάφι του Δεύτερου Προγράμματος ήταν η καλύτερη παρέα όταν επέλεγα να ανοίξω το ραδιόφωνο μου, επηρεασμένος από την καθημερινή χειμερινή μου συνήθεια.
 

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν δεν θα έχει ΕΡΑ. 

Δεν θα έχει εκπομπές στις οποίες θα ακούμε ανθρώπους, αλλά μια σειρά από τραγούδια κάποιας playlist.
Ο φάρος λοιπόν έσβησε.
Προσοχή στον ύφαλο μπροστά.

34

Έχει περάσει περίπου ενάμισης μήνας από τότε που έγραψα τελευταία φορα στο μπλογκ.

Η αλήθεια είναι ότι έχουν μεσολαβήσει αρκετά από τότε.

Μία αρκετά καλή δουλειά, η οποία θα μου εξασφαλίσει ένα σταθερό εισόδημα για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα, ίσως τα πιο αδιάφορα γενέθλεια ever, όμορφες στιγμές με φίλους και συγγενείς, ενδιαφέρουσες θεατρικές παραστάσεις, περιπέτειες σε δημόσιες υπηρεσίες...

Γενικά αισθάνομαι ότι ο χρόνος τελευταία περνάει πολύ γρήγορα.

Έφτασα τα 34 αισίως, και σε αντίθεση με φίλους και (ιδιαίτερα) φίλες που βλέπω να αγχώνονται με το θέμα της ηλικίας, αισθάνομαι ότι είμαι στην καλύτερη μου φάση (σήμερα, για αύριο δεν ξέρω...).

Ίσως είναι και το καλοκαιράκι που με κάνει να τα βλέπω όλα πιο θετικά μέσα στη γενική μιζέρια που παρατηρώ τριγύρω μου.

Αισθάνομαι ότι τα έχω ξαναγράψει όλα αυτά.

Έτσι και αλλιώς η ζωή κάνει κύκλους.

Συναντάμαι λοιπόν ξανά καταστάσεις και ανθρώπους που βρέθηκαν μπροστά μας και παλιότερα. Συνήθως το αντιλαμβανόμαστε όταν παίρνουμε απόσταση.

Κλείνοντας τα 34 όμως, συνειδητοποίησα ότι δεν χρειάζεται πολύ ανάλυση η ζωή. Απλά τη ζεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Η φάρμα των ζώων

Τους τελευταίους μήνες μου αρέσει να πηγαίνω σε ένα γνωστό κατάστημα του κέντρου και να κάθομαι να διαβάζω στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο που έχει ως αναγνωστήριο.

Πριν περίπου δύο εβδομάδες επέλεξα να διαβάσω ένα βιβλίο του Τζώρτζ Όργουελ, τη "Φάρμα των Ζώων".

Οι λόγοι που το διάλεξα ήταν τελείως άσχετοι με τη θεματολογία του.

Βασικά πήγα για να διαβάσω μερικές ακόμα σελίδες από το δεύτερο μέρος του Hunger Games, το οποίο το είχα ήση ξεκινήσει σε παλιότερη επίσκεψη μου, αλλά είχε εξαντληθεί, οπότε κατέληξα στη Φάρμα των Ζώων και λόγω του μικρού μεγέθους του.

Τελικά, διάβασα ένα βιβλίο που πραγματικά με στιγμάτισε.

Ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν από 70 χρόνια και είναι πάντα επίκαιρο.

Βλέποντας την καθημερινότητα στην εγχώρια και διεθνή πολιτική σκηνή, συναντώ πολλές ομοιότητες με τις περιγραφές του βιβλίου.

Μπορεί να το ελέλεξα τυχαία, αλλά μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι πέρασα 4 ώρες μέσα στο αναγνωστήριο και δεν άφησα το βιβλίο από τα χέρια μου παρά μόνο όταν διάβασα και την τελευταία λέξη του. 

Δεν είμαι άνθρωπος που διαβάζει ιδιαίτερα λογοτεχνικά βιβλία, λάθος μου, και έχει τύχει πολλές φορές να ξεκινήσω κάποια και να μην τα τελειώσω ποτέ.

Για να μην τα πολυλογώ, η Φάρμα των Ζώων είναι ένα βιβλίο που μου άλλαξε την όλη οπτική στην καθημερινότητα και εφόσον υπάρχει κάποιος που δεν το έχει διαβάσει του το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Προσαρμογή

Μετά από ένα ακόμα διάλειμμα από την πεζή καθημερινότητα, χάρη στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, επανήλθα, ή μάλλον προσπαθώ να επανέλθω.

Υπάρχουν κάποιες εμπειρίες στη ζωή μας που είναι ιδιαίτερες. 

Για μένα μία από αυτές είναι, τα τελευταία 6 χρόνια το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, και από πέρσι και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Είναι 10-15 μέρες κατά τις οποίες αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στο χώρο που θα ήθελα να είμαι συνεχώς. Νιώθω πιο γεμάτος από κάθε άλλη στιγμή της χρονιάς. Η αυτοπεποίθηση μου ανεβαίνει και αυτό έχει αντίκτυπο και στις υπόλοιπες, όσες προλαβαίνω, δραστηριότητες μου αυτήν την περίοδο.

Και μετά, όταν έρχεται η Δευτέρα μετά το φεστιβάλ, πρέπει να προσαρμοστώ. Να ψάχνω να βρω το "νόημα" ξανά, να αναζητώ το χρώμα.

Έχω την εντύπωση ότι μέσα στο φεστιβάλ βγάζουμε όλοι όσοι συμμετέχουμε, έναν εαυτό λίγο καλύτερο, απ' ότι τον υπόλοιπο χρόνο.

Η προσαρμογή σε κάτι λιγότερο είναι πραγματικά πολύ δύσκολη και κάπως μελαγχολική. Συνήθως περνάει μετά από κάποιο καιρό. 

Όσο όμως και αν δεν μου αρέσει το τέλος του φεστιβάλ, κάθε ένα από αυτά προσθέτει ένα ξεχωριστό κομμάτι στο κολάζ της ζωής μου. 

Χαμένα όνειρα

Τα όνειρα είναι ένα είδος που τείνει να εκλείψει στις μέρες μας.

Η πίεση που δέχεται ο καθένας από όλες τις πλευρές, δεν του αφήνει το περιθώριο να ονειρεύεται.

Κάποτε άκουγα για ανθρώπους που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους.

Σήμερα ακούω για ανθρώπους που δεν τους παίρνει να ονειρεύονται.

Τα δικά μου όνειρα ήταν πάντα μικρά. 

Δεν επιζητούσα τα πολλά.

Μάλλον γι' αυτό δεν έχω ούτε καν αρκετά.

Θυμάμαι κάποια τραγούδια που μιλούσαν για όνειρα.

"Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο...", έλεγε ένα από αυτά.

Τα όνειρα είναι κομματάκια από το παζλ της ζωής που θα ήθελες να ζεις.

Στην καλύτερη είναι μια προέκταση της ζωής που ήδη ζεις.

Συνήθως είναι το άπιαστο.

Όσο περισσότερο ονειρεύεσαι τόσο λιγότερο ζεις.

Ο καθένας στο όνειρο που δεν μπορεί να πραγματοποιήσει δίνει μια άλλη μορφή.

Είτε αυτή είναι μουσική, είτε στίχος, είτε οτιδήποτε του επιτρέπει να εκφράσει με μεγαλύτερη ασφάλεια και περισσότερη δύναμη αυτή την απογοήτευση. 

Του απραγματοποίητου.

Του ανέφικτου.

Του χαμένου.

Καληνύχτα λοιπόν.

Πάω να ονειρευτώ...

ΠΕΙΝΑΩ

Προσοχή: εγώ είμαι απόλυτα χορτάτος οπότε μην ετοιμάζετε καμιά ανθρωπιστική βοήθεια (αυτή ίσως χρειαστεί όταν θα με κλείσουν μέσα για χρέη προς την εφορία, αλλά αυτή είναι ιστορία για άλλο ποστ).

Είναι κάτι για το οποίο σκέφτομαι να γράψω εδώ και ένα μήνα.

Έχουν ακουστεί πολλές φορές ιστορίες για κυκλώματα που ελέγχουν τους ζητιάνους. Ένα σχετικό περιστατικό που έχει υποπέσει στην αντίληψη μου είναι οι ζητιάνοι που είναι τοποθετημένοι σε καίρια σημεία και κρατούν ένα χαρτόνι ο καθένας τους με τη λέξη "ΠΕΙΝΑΩ" στην οποία το "Ω" το γράφουν με δύο γραμμές κάτω από το "Ο". Μπορείτε πολύ εύκολα να το παρατηρήσετε και εσείς αν κυκλοφορήσετε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα τη συγκεκριμένη παρατήρηση την έκανα όταν βρέθηκα να περιμένω μπροστά από ΑΤΜ δίπλα από το οποίο ήταν ένας ζητιάνος και μια κυρία η οποία το έγραφε στο χαρτόνι.

Θα μπορούσα να γράψω "τι κάνει η αστυνομία για όλα αυτά;" αλλά πρώτον αν ξεκινήσω μια τέτοια συζήτηση θα καταλήξουμε σε αφορισμούς και μηδενισμούς και δεύτερον δεν μου αρέσει η πολιτικοποίηση τέτοιων θεμάτων, γιατί αισθάνομαι ότι προσδίδει μια γραφικότητα σε ένα τόσο σοβαρό θέμα. 

Ωραίοι άνθρωποι

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας είναι η συναναστροφή με άλλους ανθρώπους.

Έτσι λοιπόν ανάλογα με τη δραστηριότητα συναντάμε διάφορους τύπους ανθρώπων. 

Ένας από αυτούς είναι οι, όπως τους λέω εγώ, "ωραίοι άνθρωποι". Προσοχή, δεν έχει να κάνει με την εμφάνιση τους.

Είναι μια κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι σου φτιάχνουν τη διάθεση ακόμα και αν μιλάς μαζί τους στο  τηλέφωνο ή αν απλά υπάρχουν κάπου δίπλα σου και ανταλλάσσετε ένα "αληθινό" βλέμμα. 

Το περιβάλλον μέσα στο οποίο συναναστρέφεσαι αυτά τα άτομα είναι φυσικά ένας πολύ σημαντικός παράγοντας.

Όμως όπως και να' χει αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να ψάχνουμε στη ζωή μας. Τους "ωραίους" ανθρώπους. Που μας κάνουν να αισθανόμαστε και εμείς "ωραίοι".