Ψυχή Βαθιά

Μόλις είδα την ταινία "Ψυχή βαθιά" του Παντελή Βούλγαρη. Μία ταινία που καταπιάνεται με ένα θέμα που φοβούνται να αγγίξουν οι περισσότεροι στην Ελλάδα. Τον εμφύλιο πόλεμο.

Η ταινία είναι εξαιρετική, κατά την άποψη μου, αλλά δεν θα γράψω για αυτή. Για τον εμφύλιο οι περισσότεροι έχουμε ακούσει από ελάχιστα έως τίποτα. Και είναι κάπως παράξενο μιας και πρόκειται για μια πολύ πρόσφατη ιστορία. Λες και υπάρχει μια άτυπη ομερτά και κανείς απ'όσους τη βίωσαν δεν θέλει να δώσει επαρκείς λεπτομέριες. Εγώ είμαι ένας από αυτούς που η οικογένεια του έχει άμεσα βιώματα από αυτήν την περίοδο. Ο παππούς μου ήταν αναμεμειγμένος σε αυτή την ιστορία, αλλά δεν ξέρω και πολλά πράγματα. Χάθηκε με τα γεγονότα οπότε δεν τον γνώρισα να τον ρωτήσω.

Ο πατέρας μου από την άλλη πέρα από τα πολύ τυπικά δεν μου έχει πει τίποτα ουσιαστικό. Ίσως γιατί ήταν πολύ μικρός για να καταλαβαίνει τι πραγματικά γινόταν γύρω του. Δεν τον αδικώ.

Τελικά σε αυτή τη ζωή από τα παλιά τα χρόνια για να ζήσει ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει κάποιον εχθρό. Ή αν το προτιμάτε κάπως πιο ελαφρύ, κάποιον αντίπαλο.

Αθηναίοι-Σπαρτιάτες
Χριστιανοί - Ειδωλολάτρες
Έλληνες-Τούρκοι
Αμερικάνοι-Μουσουλμάνοι
Αριστεροί-Δεξιοί
Λευκοί-Μαύροι
ΠΑΟΚ-ΑΡΗΣ
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ....

Θα μπορούσα να αναφερθώ σε ένα εκκατομύριο ακόμα παραδείγματα, αλλά νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα.

Η επιβίωση μας εξαρτάται από το ποιον έχουμε αντίπαλο. Κάποιος πρέπει να είναι ο κακός, γιατί έτσι επιβεβαιώνουμε ότι εμείς είμαστε οι καλοί. Έχει κυριαρχήσει και η μέγιστη μπούρδα ότι η αντιπαλότητα όταν δεν παίρνει ακραίες μορφές είναι προς όφελος των ανθρώπων γιατί τους πιέζει να γίνουν καλύτεροι. Ο λόγος που θα θέλουν να γίνουν καλύτεροι είναι για να υπερισχύσουν του αντιπάλου τους.

Συγνώμη αν θα ακουστώ σαν παιδί των λουλουδιών, αλλά αν έχω καταλάβει καλά κυνηγάμε να γίνουμε καλύτεροι από κάποιον άλλο προκειμένου να "υπερισχύσουμε" στη "μάχη" που έχουμε μαζί του με συνέπεια να τον κάνουμε στην καλύτερη να αισθάνεται άσχημα, ή ακόμα και να τον βλάψουμε ηθικά, επαγγελματικά, σωματικά, με όποιον τρόπο τέλος πάντων θα μπορούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι του.

Μας μεγαλώνουν γεμίζοντας το μυαλό μας με αντιπάλους. Τούρκους, Αμερικανούς, Μουσουλμάνους, Καθολικούς, Αρειανούς, Ολυμπιακούς, το συμμαθητή σου που αν γράψει καλύτερα θα σου φάει τη θέση στο πανεπιστήμιο, το συνάδερφο που αν παρουσιάσει καλύτερο πρότζεκτ από το δικό σου θα σου "φάει" την προαγωγή, το κωλόπαιδο που βλέπεις να έχει την κοπέλα που σου αρέσει...

Και ο χειρότερος απ'όλους ο χρόνος. Μια ζωή πολεμάς μαζί του και πάντα χάνεις...

ΙΝΑΦ!!!

Κανονικά θα έπρεπε τόσες μέρες να έχω πάει στο γιατρό.
Κανονικά θα έπρεπε να μην πηγαίνω και να ξελαρυγγιάζομαι στα σχολεία όλη τη βδομάδα.
Κανονικά θα έπρεπε να μείνω μέσα χθες το βράδυ.

Επειδή όμως δεν είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, αλλά ένας "αναβλητικός τελειομανής", όπως λέει και ένας φίλος για τον εαυτό του, δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω και τώρα, δηλαδή από χθες το βράδυ, η φωνή μου με το ζόρι που βγαίνει.

Όταν σταματήσεις να μιλάς αρχίζεις να ακούς και να βλέπεις. Δυστυχώς οι ήχοι και οι εικόνες που έχω στη διάθεση μου δεν είναι και οι καλύτεροι δυνατοί (με εξάιρεση το χθεσινό βράδυ, κυρίως από άποψη εικόνας...). Οπότε το ότι δεν μπορώ να μιλήσω με τρελαίνει ακόμα περισσότερο.

Αγαπητέ θεούλη θέλω τη φωνή μου γρήγορα πίσω, στην ένταση και στο χρώμα που είχε προηγουμένως. Από τι στιγμή που μας έστειλες το γιο της Μάργκαρετ για πρωθυπουργό όλα σκατά μας πάνε. Όπως θα έλεγε λοιπόν και ο νυν πρωθυπουργός μας με τα άπταιστα ελληνικά που μιλάει "ΙΝΑΦ!!!!"

Υ.Γ. Το τραγουδάκι είναι εξαιρετικά αφιερωμένο

Facebook τέλος!!!

Σε λίγες μέρες μας αποχαιρετά το 2009. Πολλά και διάφορα έγιναν κατά τη διάρκεια της χρονιάς αλλά ένα έχει σημασία για μένα: Facebook τέλος!!!

Μάλλον άργησα να προχωρήσω σε αυτή την κίνηση. Αν υπολογίσω πόσες ώρες χαράμισα μέσα σε αυτή τη σελίδα θα πρέπει να έχω χάσει μερικούς μήνες από τη ζωή μου. Η ζωή είναι αλλού όπως έλεγε και κάποιος άλλος ψαγμένος. Το πού είναι θέμα του καθενός από εμάς να το ανακαλύψει. Για άλλους ίσως να είναι και στο facebook. Για εμένα όχι πια.

Caveman

Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου θεατρόφιλο, είπα να πάω χθες να παρακολουθήσω μια παράσταση. Αυτή δεν ήταν άλλη από τον περίφημο Caveman που φέτος τον ενσαρκώνει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Οι εντυπώσεις μου από την παράσταση ήταν θετικότατες, αν και είχα την αίσθηση ότι "Τσιβιλίκιζε" λίγο ο φίλτατος Βλαδίμηρος. Άμεσος λόγος, έξυπνα παραδείγματα στα οποία αρκετοί είδαν τους εαυτούς τους μέσα σε αυτά και εντέλει αρκετό γέλιο.
Η παράσταση πραγματεύεται τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα και τη δυσκολία στην επικοινωνία ανάμεσα τους.

Το ότι είναι μια πολύ ωραία παράσταση αποδυκνείεται από το γεγονός ότι παρόλο που επρόκειται για ένα μονόλογο, δεν κουράζει καθόλου και σου αφήνει στο τέλος ένα ευχάριστο συναίσθημα. Εκτός και αν ανήκεις στους ιδιαίτερα απαιτητικούς, οποτε μπορεί να τη βρεις και βαρετή...

Και για να μην αδικήσω και τον πρωταγωνιστή με το πρώτο μου σχόλιο, ένας από τους λόγους που θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή παράσταση είναι και η ερμηνεία του Βλαδίμηρου Κυριακίδη ο οποίος κατάφερε να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον επί 2 ώρες και να μας χαρίσει ένα ευχάριστο βράδυ Παρασκευής με την αμεσότητα του.

Εν τέλει σε βάζει να σκεφτείς κατά πόσο είσαι και εσύ ένας Caveman.

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω αν είναι λόγω του ότι έκλεισα τα 30 αλλά παρατηρώ μία μεταστροφή μου στα είδη διασκέδασης. Μάλλον κάποια απωθημένα παλαιότερων ετών βγάζω.

Υ.Γ.2 Επόμενη παράσταση: "Εχθροί εξ αίματος" και βλέπουμε, γιατί ο χειμώνας ο πολιτιστικός χειμώνας προβλέπεται μακρύς...

30

Τα 30 είναι περίεργη ηλικία. Τα έκλεισα πριν από περίπου 3 μήνες. Άλλοι το παίρνουν ελαφρά, άλλοι το παίρνουν βαρέως και άλλοι αδιαφορούν τελείως.

Είναι σύνηθες να μπαίνουμε στο τριπάκι των εξής ερωτήσεων:
Πόσα πράγματα πρέπει να έχει κάνει κάποιος μέχρι να κλείσει τα 30;
Τι πρέπει να έχει αποκτήσει μέχρι αυτή την ηλικία;
Τι εμπειρίες πρέπει να έχει;
Και άλλες παρόμοιες.

Κάπου εκεί σε πιάνει το άγχος.
Αν είσαι άντρας σκέφτεσαι ότι πρέπει να βρεις άμεσα μια σταθερή δουλεία, αν είσαι γυναίκα ότι πρέπει να κάνεις άμεσα οικογένεια και παιδιά.

Ο κόσμος μας είναι γεμάτος στερεότυπα τα οποία καθοδηγούν τη ζωή μας. Οι περισσότεροι είμαστε θύματα των "πρέπει", τα οποία πολλές φορές τα συγχέουμαι με τα "θέλω".

Ένα τέτοιο στερεότυπο είναι και η ηλικία. Η οποία εντέλει δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας αριθμός.

W. Vs. Frost/Nixon

Είχα δει την ταινία W. στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία Frost/Nixon ήταν αυτή με την οποία έκλεισε το Φεστιβάλ και την είδα σήμερα. Όλιβερ Στόουν από τη μία (W. ), Ρον Χάουαρντ από την άλλη(Frost/Nixon).

Κατά την ταπεινή μου άποψη δεν τίθεται θέμα σύγκρισης των δύο σκηνοθετών καθώς η φιλμογραφία του δεύτερου είναι μακράν καλύτερη, αλλά ας επικεντρωθώ στις 2 αυτές ταινίες.

Το W. καταπιάνεται με στιγμιότυπα από τη ζωή του, για λίγο ακόμη, "πλανητάρχη" Τζόρτζ Μπους Jr. Όταν έμαθα ότι θα προβληθεί η ταινία στο φεστιβάλ ενθουσιάστηκα και ήθελα να τη δω οπωσδήποτε. Ακούγοντας και την εισαγωγή του σκηνοθέτη πριν από την ταινία, κατά τη διάρκεια της βράβευσης του με τον, πολύπαθο, "Χρυσό Αλέξανδρο", οι προσδοκίες μου ανέβηκαν. Κάπου εκεί άρχισε η ταινία. Αν μπορούσε να κατέβει ξανά στις εκλογές ο Μπους θα νόμιζα ότι ήταν ταινία της προεκλογικής του καμπάνιας. Αλλά ήταν κάτι πολύ χειρότερο. Ήταν η πλήρης απενοχοποίηση του. Τον παρουσίαζε ως ένα άβουλο ον, το οποίο παρασύρθηκε από κακούς συμβουλάτορες (από τον "σατανικό" Τσέινι). Έναν άνθρωπο που για όσα έκανε εμφανιζόταν ότι ο ίδιος πίστευε ότι θα οφελούσαν το κοινωνικό σύνολο. Ότι βοηθούσε στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στο Ιράκ κ.α. Τον κορόιδεψαν, σύμφωνα με την ταινία, για τα πυρηνικά στο Ιράκ. Και είχε και ψυχολογικά προβλήματα από την απόρριψη του πατέρα του. Άλλον Μπους μας παρουσίασε στην εισαγωγή του ο Όλιβερ Στόουν και άλλον στην ταινία. Στο Q. & A. (Questions and Answers) που ακολούθησε είπε, (απ'ότι έμαθα γιατί δεν άντεχα να μείνω και να το παρακολουθήσω), μία από τα ίδια με την εισαγωγή. Περιττό να πω ότι όσοι παρακολούθησαν την ταινία και δεν έμειναν στη "λάμψη" του χολυγουντιανού αστέρα έφυγαν απογοητευμένοι από αυτό που παρακολούθησαν.


Από την άλλη, το Frost/Nixon πραγματεύεται μια αληθινή ιστορία. Τη συνέντευξη που έδωσε ο μόλις παραιτηθείς εκείνη την περίοδο Ρίτσαρντ Νίξον, σε έναν περισσότερο ψυχαγωγό παρά δημοσιογράφο, τον Ντέιβιντ Φροστ. Περιγράφει όλο το χρονικό από τις διαπραγματεύσεις για την επίτευξη της συμφωνίας για τη συνέντευξη, την όλη προετοιμασία των δύο πλευρών για αυτήν, την ίδια τη συνέντευξη, μέχρι εν τέλει τα αποτελέσματα και τον αντίκτυπο που είχε αυτή. Ο Χάουαρντ δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις.

Δύο ταινίες που η θεματολογία τους δεν απέχει και πολύ. Δύο πολιτικοί με πάρα πολλά κοινά. Από πολλους χαρακτηρίζονται οι 2 χειρότεροι πρόεδροι στην ιστορία των ΗΠΑ. Δύο, όμως πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις από τους δύο σκηνοθέτες.

Προσωπικά θα σας συμβούλευα να μη δείτε το W. . Δεν θα είναι τίποτα απ'όλα όσα περιμένετε. Όσο για το Frost/Nixon δεν είναι καμία επική ταινία αλλά δεν είναι και χάσιμο χρόνου.

Η σημερινή νεολαία...

Όπως λέει και ένας φίλος "μασημένη τροφή"

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα. Το κατάλαβε κανείς; Σε μια εβδομάδα αλλάζει ο χρόνος και το μόνο που βλέπουμε είναι νέους στους δρόμους, δημάρχους να καίγονται για τα καμένα δέντρα και να αποκαλούν απόβλητα της κοινωνίας κάποιους που τους πέταξαν μελομακάρονα (τελικά έχουμε ακόμα χιούμορ στην πόλη μας), και κάτι βολεμένους τύπους που λένε το μακρύ τους και το κοντό τους στα παράθυρα και όπου αλλού σταθούν ή βρεθούν.

Εγώ σαφώς και δεν μπορώ να μιλήσω σαν νεολαίος γιατί αισθάνομαι ότι σιγά σιγά απομακρύνομαι από αυτή τη γενιά, τουλάχιστον ηλικιακά. Αλλά υπάρχει μία κοπέλα που σαφώς και ανήκει σε αυτό που λέμε "σημερινή νεολαία". Τη λένε Amy McDonald. Σαν όνομα μπορεί να μη σας λέει τίποτα, αλλά αν ακούσετε τη φωνή της στο βιντεάκι που παραθέτω θα αναγνωρίσετε την ερμηνεύτρια του "This is the life".

Στο τραγούδι του οποίου παραθέτω και τους στίχους λέει απλά πράγματα. Αν γνωρίζετε λίγα αγγλικά θα τα καταλάβετε. Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο είναι οι πρώτοι στίχοι από το ρεφραίν.

"Και εσείς λέτε, "Τα παιδιά μου δεν ήταν ίδια,
τα παιδιά των παιδιών μου φταίνε",
και εσείς λέτε, "Στις μέρες μου συμπεριφερόμασταν καλύτερα",
όμως δεν είναι πλέον οι μέρες σας."

Αν ακούσετε το τραγούδι και προσέξετε τους στίχους θα δείτε και τη θέση μου για όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες 20 μέρες στη χώρα μας.

Και όπως θα έκλεινε και η Amy:

"Είμαστε οι νεολαία του σήμερα,
θα λέμε όσα θέλουμε να πούμε,
είμαστε οι νεολαία του σήμερα,
δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου όσα έχετε να πείτε..."


Καλές γιορτές να έχουμε...