Σκέφτηκα να γράψω τα συναισθήματα μου για αυτές τις τρεις λέξεις.
Ευτυχία είναι όταν μπορείς να τις χρησιμοποιείς εναλλακτικά και τις τρεις στην ίδια πρόταση. Για παράδειγμα:
Θέλω να πω όλα όσα σκέφτομαι...
Πρέπει να πω όλα όσα σκέφτομαι...
Μπορώ να πω όλα όσα σκέφτομαι...
Συνήθως όμως αυτές οι λέξεις, αλληλοσυγκρούονται. Βρίσκονται σε ένα συνεχή πόλεμο, με πεδίο μάχης κάπου ανάμεσα στο μυαλό και την καρδιά μας.
Το "πρέπει" στρατοπεδεύει στο μυαλό.
Το "θέλω" στην καρδιά.
Το "μπορώ" πάλι κρατάει μια ουδέτερη στάση και περιμένει να δει την εξέλιξη της μάχης για να πάρει θέση.
Στην πραγματικότητα όλοι θέλουμε σε αυτή τη μάχη να βγει νικητής το "θέλω" έτσι ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε αυτό που επιθυμούμε. Το "πρέπει" όμως είναι πολύ ισχυρός αντίπαλος. Γκρεμίζει στο διάβα του τα όνειρα, ισοπεδώνει τα συναισθήματα και εντέλει εξορίζει το "θέλω" σε ένα μέρος που λέγεται "λήθη".
Όταν όμως το "θέλω" είναι έντονο, θα βρει τρόπο να αποδράσει. Επιστρέφει πιο δυνατό στη μάχη και διεκδικεί με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο την "ειρήνη" μέσα μας, η οποία έρχεται μόνο όταν το "πρέπει" ταυτίζεται με το "θέλω", φέρνοντας τη γαλήνη στην καρδιά, στο μυαλό και στην ψυχή μας.
Επειδή όμως τίποτα δεν είναι απλό σε αυτή τη ζωή, ακόμα και αν τα δικά σου "θέλω" νικήσουν τα "πρέπει" σου, μια άλλη μάχη ίσως να σε περιμένει. Τα "θέλω" σου ενάντια στα "πρέπει" κάποιου άλλου προσώπου.
Και συνεχίζεις να αγωνίζεσαι, ελπίζοντας ότι η "ειρήνη" θα σε βρει με την καρδιά γεμάτη και όχι εγκαταλελημένο στο πεδίο της μάχης
Θέλω να πιστεύω ότι οι επιθυμίες μου είναι ξεκάθαρες στο μυαλό μου. Όπως ξεκάθαρο είναι ότι είμαι επιφυλακτικός με ανθρώπους που δεν ξέρω.
Κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν ότι πρέπει να αφήνομαι, να ανοίγομαι. Εγώ πάλι επιμένω στην άμυνα μου. Βάζω έναν καθρέφτη μπροστά από το πρόσωπο μου και ο καθένας βλέπει σε εμένα αυτό που θέλει να δει. Έτσι όλοι τους είναι ευχαριστημένοι. Ακούω συχνά τη φράση "πρέπει να είσαι αληθινός..." ή "δείξε στους άλλους αυτό που είσαι και δεν θα χάσεις...".
Η εμπειρία μου με δίδαξε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που να αντέχουν την αλήθεια μου. Με το που φύγει ο καθρέφτης το βάζουν στα πόδια και το μόνο που μένει είναι τα λόγια που έλεγαν με τόση ευκολία.
Είναι τόσο εύκολο να μιλάς, πόσο μάλλον όταν υπάρχει και μια απόσταση. Είσαι ασφαλής. Λες ότι θες, χωρίς να μπορεί ο άλλος να "διαβάσει" όσα κρύβονται πίσω από τις λέξεις σου, παρατηρώντας το βλέμμα, τις εκφράσεις του προσώπου, τη γλώσσα του σώματος. Για αυτό το λόγο δεν μου αρέσει να κάνω σοβαρές συζητήσεις εξ αποστάσεως. Πόσο μάλλον όταν ούτε καν ακούω τον συνομιλητή μου, αλλά περιορίζομαι στο να διαβάζω αυτά που μου γράφει και να απαντάω επίσης γραπτώς.
Είναι σίγουρο ελκυστικό. Το γράψιμο σε απελευθερώνει, αλλά δεν το εμπιστεύομαι. Και το λέω εγώ που εκφράζω τα συναισθήματα μου καλύτερα γραπτά (μάλλον τραγουδιστά) παρά προφορικά. Αλλά πάλι είναι τόσα πολλά που μπορείς να πεις με τη σιωπή σου. Αρκεί να είσαι παρόν. Και να υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος για να την "ακούσει".
Ίσως είμαι παράξενος. Ίσως από αλλού φερμένος, που προσπαθώ εδώ και τρεις δεκαετείες να προσαρμοστώ σε έναν κόσμο που από τη στιγμή που δεν με καταλαβαίνει, προσπαθώ να τον καταλάβω εγώ. Όπως και να' χει... Καλή Ανάσταση να' χουμε και καλή αντάμωση!!!
Πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ένα εξοντωτικό τετραήμερο! Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Η αρχή...
Το ότι θα έχω ένα καλό τετραήμερο φάνηκε από την Πέμπτη το βράδυ. Πήγα μετά από 10+ χρόνια να ακούσω τον Πάριο. Τα σχόλια που είχαν φτάσει στα αυτιά μου ήταν από "δεν μπορεί πια..."έως "βγαίνει και είναι κομμάτια...". Τελικά αυτό που είδα και ακουσα με ενθουσίασε. Για χορό δεν είχα καμιά όρεξη, οπότε το άκρως ακουστικό πρόγραμμα του (το λεγόμενο "της τάβλας") ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Τραγούδησε ο αθεόφοβος περίπου 4 ώρες κυρίως τραγούδια που έχει πει ή γράψει ο ίδιος, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Είναι μια από τις ελάχιστες φορές που φεύγω από μαγαζί που πάω να ακούσω κάποιον τραγουδιστή και δεν έχω στο μυαλό μου τη σκέψη "...όμως δεν είπε το τάδε τραγούδι..." . Τα είπε όλα!!!! Ή σχεδόν όλα. Αν και ήμουν στο μαγαζί από τις 11:15 μέχρι τις 6 παρά δεν αισθάνθηκα σε κανένα σημείο κουρασμένος! Το ρεπερτόριο και η δισκογραφία του ήταν απλά ατελείωτα! Το μοναδικό μειονέκτημα της βραδειάς ήταν ότι έπινα κρασί και όχι ουίσκι, αλλά δεν είμαι πλεονέκτης...
...η συνέχεια
Η συνέχεια δόθηκε δύο βράδια μετά. Η παρέα πολύ καλή, και η αρχική σκέψη ήταν να πάμε στο Μενιδιάτη.
Έφτιαξα την κατάλληλη διάθεση και ετοιμάστηκα ψυχολογικά. Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο τραγουδιστή τον έχω συνδέσει με τρελά γλέντια προ τετραετίας. Οπότε μια νύχτα εκεί θα ήταν πολλά υποσχόμενη.
Τελικά μετά από διάφορες καραμπόλες καταλήξαμε στον Κουρκούλη. Δεν μας χάλασε! Κεφάτο πρόγραμμα, με τα μαθητούδια (είναι εποχή πενταήμερων και το περιμέναμε) να μην βάζουν κώλο κάτω, και να δίνουν άλλη ζωντάνια στο μαγαζί! Δεν είπε βέβαια τη ζεμπεκιά που ήθελα να χορέψω, αλλά παρόλαυτα περάσαμε μια χαρά με τα αλάνια που σμίξαμε μετά από καιρό!
Τα γεμίσματα...
Ενδιάμεσα δεν μπορώ να πω ότι κάθισα ιδιαίτερα σπιτί. Καφέδες κάτω από τον ήλιο (καλοκαιράκι μύρισε, αν και η πρόβλεψη λέει για επιδείνωση, εγώ δεν πτοούμαι!!!), βόλτες στην παραλία, στον Λευκό Πύργο, στην Αριστοτέλους, περίεργο φαγητό(μέχρι και μπαμπού έφαγα!!!).
Να μην ξεχάσω να προσθέσω και ένα εξαιρετικά ευχάριστο μάθημα το πρωί του Σαββάτου. Μακάρι να περνούσαν όλοι τόσο καλά στη δουλειά τους. Δυστυχώς σε 2 εβδομάδες τελειώνει το συγκεκριμένο πρόγραμμα, αλλά δεν ξενερώνω με τίποτα. Κάτι άλλο θα προκύψει!
Η παρολίγον νάρκη...
Μια από τις σκέψεις που έκανα για την έξοδο του Σαββατόβραδου ήταν να πάω στη συναυλία του Μιχάλη Τζουγανάκη στο Μύλο. Μου αρέσει πολύ και αυτό το είδος μουσικής και όταν έβλεπα ότι άρχιζαν να ψιλοστραβώνουν τα πράγματα με τον Μενιδιάτη μου πέρασε από το μυαλό να πάω. Τελικά, απ' ότι διάβασα στο παρακάτω άρθρο, γλίτωσα από μεγάλη νάρκη...
Το κλείσιμο το τετραήμερου με βρίσκει στο κρεββάτι να χαλαρώνω και να γράφω τις εντυπώσεις μου σε αυτό εδώ το ποστ. Τελικά κάποιες φορές περνάς τέλεια από εκεί που δεν το περιμένεις.
Θα ξαναθυμηθώ αυτό που μου είπε μια φίλη μου. Όταν είσαι πεσμένος μην ψάχνεις κάποιον να σε σηκώσει. Προσπάθησε να σηκωθείς μόνος σου, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ξέρεις αν το γεγονός ότι σηκώθηκες οφείλεται στη δική σου δύναμη ή στη βοήθεια κάποιου άλλου.
Αυτό που θέλω να πω στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι για να περάσεις καλά μην ψάχνεις να βρεις κάποιους ανθρώπους που πιστεύεις ότι θα σε κάνουν να περάσεις καλά. Σίγουρα το ποιοι θα είναι μαζί σου έχει μεγάλη σημασία, αλλά δεν πρέπει να εξαρτάται η πορεία της δικής σου διάθεσης από τη διάθεση και τη συμπερίφορά των άλλων απέναντι σου. Όταν εσύ έχεις καλή διάθεση, κανένας δεν μπορεί να στη χάλασει. Αντίθετα, μπορείς να φτιάξεις και τη διάθεση των άλλων.
Αυτά τα ολίγα για μια σειρά γεμάτων ημερών που μου άφησαν την καλύτερη γεύση. Μάλλον είναι η εκκίνηση για μια περίοδο πολλών ευχάριστων στιγμών που έρχονται να γεμίσουν με χρώμα τους άδειους τοίχους της καρδιάς και του μυαλού μου!!!
Άργησα να γράψω. Το θέμα "Δώρα" με απασχολεί έντονα εδώ και καιρό. Έστω και αν πέρασαν οι πολλές γιορτές και τα γενέθλεια, είναι κάποια πράγματα που θέλω να σχολιάσω.
Υπάρχουν διάφορα δώρα. Ακριβά, φτηνά, ακυρα, εύστοχα, χιουμοριστικά, ξενέρωτα... Υπάρχει και μια κατηγορία δώρων που τη θεωρώ ξεχωριστή. Είναι τα δώρα που μπορεί να μην έχουν κάποιο ιδιαίτερο χρηματικό κόστος, αλλά έχουν προσωπικό κόπο. Είναι δώρα καρδιάς. Είναι, κατά την άποψη μου, το σημαντικότερο είδος δώρου. Περιέχουν ένα κομμάτι του εαυτού εκείνου που τα δωρίζει. Σημαίνουν πολλά για αυτόν, και πολύ περισσότερο το άτομο που το δέχεται σημαίνει ακόμα περισσότερο για εκείνον.
Πολλές φορές το να πάρεις ένα δώρο αποτελεί μπελά. Τι να πάρεις; Πόσο να κάνει; Θα του/της αρέσει;
Χίλιες δυο ερωτήσεις; Στο τέλος μπορεί να έχεις αφιερώσει πολύ χρόνο για να επιλέξεις και να αγοράσεις ένα δώρο και το πιο χρήσιμο πραγματάκι που περιείχε η σακούλα ή το κουτάκι μέσα στο οποίο ήταν το δώρο σου, να είναι η κάρτα αλλαγής.
Μου ήρθε στο μυαλό ένας φάκελος με ζωγραφιές που έπεσε στα χέρια μου από το νηπιαγωγείο. Ήταν το δώρο που μου είχαν κάνει οι συμμαθητές μου τότε. Ο καθένας είχε κάνει μια ζωγραφιά και όλοι μαζί με τη βοήθεια της νηπιαγωγού τις είχαν βάλει σε ένα φάκελο και μου τις έδωσαν. Σαν οικονομικό κόστος ήταν μηδαμινό, αλλά τώρα που τις ξαναείδα αισθάνθηκα πολύ όμορφα.
Όταν κάποιος σου δίνει ως δώρο κάτι το οποίο το έχει φτιάξει μόνος του, είναι πολύ σημαντικό. Δείχνει ότι δεν είσαι κάτι τυχαίο για εκείνον. Δεν λέω φυσικά ότι αν σου αγοράσει κάτι έτοιμο σε υποτιμά, ή ότι δεν σε σκέφτεται αρκετά, αλλά πάντα ένα προσωπικό δώρο είναι κάτι ιδιαίτερο. Κάτι ξεχωριστό. Κάτι το οποίο όταν σχεδιαζόταν και κατασκευαζόταν υπήρχε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για το οποίο προοριζόταν.
Δεν είναι όμορφο να υπάρχει εκεί έξω ένα δώρο το οποίο να έχει φτιαχτεί μόνο για εσένα;
Υ.Γ. Ότι δώρο και να σας φέρουν πείτε ένα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά σας. Εντέλει η κίνηση και η σκέψη είναι αυτά που μετράνε...
Πολλές φορές σκέφτομαι για ποια πράγματα αξίζει να μετανιώνω. Συνήθιζα να λέω ότι μετανιώνω για όσα δεν έκανα και όχι για αυτά που έχω κάνει.
Είναι κάποιες άλλες φορές όμως, που σκέφτομαι λόγια που έχω πει ή πράξεις που έχω κάνει, οι οποίες μου δημιουργούν την αίσθηση ότι έχουν αλλάξει κάποιες ισορροπίες που είχα με κάποιους ανθρώπους. Δεν μιλάω για λόγια ή πράξεις που μπορεί να έχουν προσβάλει ή βλάψει κάποιον.
Αυτό που εννοώ είναι όταν έχεις τη διάθεση να χαρίσεις ότι ομορφότερο διαθέτεις σε έναν άνθρωπο, με λόγια, με πράξεις, ή και εγώ δεν ξέρω με ποιον άλλον τρόπο. Τα έχεις όλα στο μυαλό σου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς εύκολα να κρυφτείς. Αλλά όταν φτάνει το σημείο να πεις με λόγια αυτό που νιώθεις, όλα είναι λάθος. Όλα, εκτός από τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου.
Για να το εντάξω σε ένα παραμύθι όλο αυτό θα αναφερθώ σε κάτι που σκεφτόμουν σήμερα. Υπαρχουν άνθρωποι που σου κάνουν αμέσως "κλικ". Είναι το κεραυνοβόλο, όπως το λένε. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που σε κερδίζουν με το πέρασμα του χρόνου, με την τριβή μαζί τους.
Αν ο κάθε άνθρωπος είναι ένα βουνό και το να τον ερωτευτείς η κορυφή του, τότε στην περίπτωση του κεραυνοβόλου, έχω την αίσθηση οτι μοιάζει σαν να σε πέταξαν κατευθείαν σε αυτήν από ένα αεροπλάνο. Βλέπεις τη θέα, ενθουσιάζεσαι στην αρχή, αλλά κάπου αρχίζεις να βαριέσαι γιατί ίσως η εντύπωση που σου δημιουργηθηκε εξ αρχής δεν αντικατοπτρίζει απόλυτα την πραγματικότητα.
Στη δεύτερη περίπτωση είναι σαν να ανεβαίνεις το βουνό σιγά σιγά. Γνωρίζεις κάθε γωνιά του. Κάθε απόκρυμνη πλαγιά στην οποία πρέπει να σκαρφαλώσεις για να κερδίσεις τη μυρωδιά ενός σπάνιου λουλουδιού, κάθε ξέφωτο στο οποίο θα καθίσεις να ξαποστάσεις. Το περπατάς, το χαίρεσαι στις λιακάδες του, δεν το εγκαταλείπεις στις συνεφιές του.
Κάποια στιγμή βλέπεις την κορυφή. Δεν έχω ανέβει ποτέ σε κορυφή βουνού, αλλά έχω ακούσει για το ρίγος που σε πιάνει όταν αντιλαμβάνεσαι ότι την πλησιάζεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ίσως φοβάσαι ότι δεν υπάρχει θέση για εσένα σε αυτήν την κορυφή και ότι μπορεί να είναι καλύτερα να συνεχίσεις να απολαμβάνεις το υπόλοιπο βουνό, που σου δίνει ήδη μεγάλη ικανοποίηση. Απ' τη στιγμή όμως που αντικρίσεις την κορυφή, δεν σε ενδιαφέρει τίποτα άλλο απ' το να την κατακτήσεις. Φτάνοντας στην κορυφή αν είσαι τυχερός, το βουνό μετατρέπεται σε ένα μαγικό τόπο, μέρος της μαγείας του οποίου γίνεσαι και εσύ. Αν δεν ανήκεις στην παραπάνω περίπτωση τότε ίσως να νιώσεις μια παγωνιά. Παίρνεις την κατηφόρα και τίποτα δεν μοιάζει ίδιο με αυτό που είχες γνωρίσει ανεβαίνοντας. Και αναρωτιέσαι αν μπορείς να το πάρεις πίσω. Αν υπάρχει περίπτωση να ξεχαστεί ότι έφτασες στην κορυφή.
Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια περίπτωση, αλλά μετά από σκέψη κατέληξα ότι δεν θα ήθελα να ξεχαστεί. Είναι τόσο όμορφη η θέα που αξίζει, ακόμα και αν δεν μπορέσεις να τη χαρείς παρά μόνο για μια στιγμή. Άλλωστε μέσα σου πάντα θα έχεις την κρυφή ελπίδα ότι κάποια στιγμή η θέση σου σε αυτό το βουνό θα είναι στην κορυφή.
Μια φίλη με ρώτησε πρόσφατα πώς μπορώ και γράφω τόσο γρήγορα κάποια τραγούδια. Πώς κλείνοντας το τηλέφωνο και μέχρι να μαγειρέψει μια κατσαρόλα φακές (είμαι λαϊκό παιδί και οι φίλοι μου τρώνε φακές τι θέλετε τώρα;), πρόλαβα έγραψα μουσική, στίχους, το ηχογράφησα και της το έστειλα. Αυτό ίσως να είναι χάρισμα (σιγά ρε φίλε, κόψε κάτι). Από τη φύση, από το Θεό ή από οτιδήποτε τέλος πάντων υπάρχει ανώτερο από εμάς και προικίζει τον κάθε άνθρωπο με κάτι ξεχωριστό ή κάτι συνηθισμένο.
Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα κουσούρια του, τις παραξενιές του (άλλοι τις κάνουν και ποστ εις ένδειξη αυτοκριτικής) και κάποιο ταλέντο. Το δικό μου δεν ξέρω αν είναι το να γράφω χαζοτραγουδάκια, αλλά σίγουρα δεν είναι το να κερδίζω από τους άλλους αυτό που θέλω.
Σε παλιότερο ποστ είχα γράψει ότι δεν χρειάζεται να ζητάς τίποτα από τους άλλους. Ο καθένας σου δίνει αυτό που θέλει να σου δώσει. Καλό είναι όμως να προσπαθήσεις να κερδίσεις αυτό που θέλεις από τους άλλους. Έστω και αν ο τρόπος σου είναι λάθος. Απλά περιμένοντας να καταλάβουν οι άλλοι τι είναι αυτό που θες, στην καλύτερη περίπτωση θα κερδίσεις ένα χτύποημα στην πλάτη και ένα χάδι στο κεφάλι (δεν λέω μαλλιά, γιατί δεν έχω). Όχι, βέβαια πώς αν διεκδικήσεις αυτό που θέλεις δεν υπάρχει περίπτωση η κατάληξη να είναι η ίδια. Με την παθητικότητα όμως δεν πρόκειται να κερδίσεις τίποτα.
Και μια ερώτηση για το τέλος: Αν ο τρόπος σου είναι αποδεδειγμένα αποτυχημένος, έστω και αν είναι πέρα για πέρα αληθινός και εκφράζει αυτό που είσαι, τον αλλάζεις, τον προσαρμόζεις σε αυτό που οι άλλοι θεωρούν καλύτερο ή συνεχίζεις να είσαι ο εαυτός σου περιμένοντας κάποιος να σε καταλάβει;
Υ.Γ. Την απάντηση στο πώς βγαίνουν τα τραγούδια την έχει δώσει η Χαρούλα σε ένα τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε η ίδια. Απλά "...σε γνωρίζει ο πόνος κι έρχεται κοντά σου, ακουμπάει το χέρι πάνω στα μαλλιά σου κι έτσι κάνεις κουράγιο και τραγούδι άγιο..."
Πάντα υπήρχε η διαμάχη μεταξύ ημέρας και νύχτας. Μια αιώνια κόντρα.
Τι είναι ομορφότερο:
Το φως το ήλιου ή η λάμψη του φεγγαριού;
Ο μεσημεριανός καφές ή το βραδινό ποτάκι;
Το ηλιοβασίλεμα ή το χάραμα;
Εγώ προσωπικά προτιμούσα κα συνεχίζω να προτιμώ τη νύχτα.
Μάλλον λόγω ιδιοσυγκρασίας.
Όλα κυλούν πιο αργά τη νύχτα (εκτός από τα αυτοκίνητα στους δρόμους...)
Η νύχτα κρύβει οτιδήποτε φαίνεται άσχημο στο φως της μέρας και αποκαλύπτει οτιδήποτε είναι φαινομενικά όμορφο σαν είναι ο ήλιος ψηλά.
Τη νύχτα οι άνθρωποι είναι πιο αληθινοί. Ίσως το αλκοόλ, ίσως η χαλάρωση από την ένταση της ημέρας που πέρασε οδηγούν τους ανθρώπους στο να βγάζουν ένα πρόσωπο πιο καθαρό, λιγότερο μασκαρεμένο.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, έχω την αίσθηση ότι τη νύχτα έχουμε λιγότερους φόβους. Ακούμε συχνά ότι πολλοί φοβούνται το σκοτάδι, αλλά μεγαλώνοντας αντιλαμβάνομαι ότι εφόσον είμαι "καθαρός" δεν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να με φοβίζει στο σκοτάδι.
Άλλοι ξυπνάνε νωρίς λέγοντας ότι δεν θέλουν να πάει η μέρα τους χαμένη. Εμένα πάλι η μέρα με ενδιαφέρει μόνο όσον αφορά τη δουλειά. Τη νύχτα περιμένω.
Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων οι περισσότεροι φίλοι δεν είναι προσιτοί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τη νύχτα όμως μπορείς να επικοινωνήσεις είτε τηλεφωνικά, είτε διά ζώσης μαζί τους. Μπορείς να συζητήσεις όσα σε απασχολούν, να γελάσετε, να κουτσομπολέψετε, να μεθύσετε, να ξεχαστείτε...
Μιλώντας για τη νύχτα δεν εννοώ μόνο να γυρίζεις σε μπαρ, κλαμπ, μπουζούκια και τα σχετικά. Ακόμα και σπίτι να μείνεις, η νύχτα είναι αλλιώς.
Τη νύχτα αισθανόμαστε ότι μπορούμε να κάνουμε ότι κι αν σκεφτούμε. Κάτι σαν τους ήρωες των παραμυθιών που ακούγαμε μικροί. Ανοίγουμε τα φτερά μας και πετάμε. Ονειρευόμαστε και ελπίζουμε. Και όταν φτάσει το ξημέρωμα δεν απογοητευόμαστε. Βάζουμε τα φτερά μας σε μια γωνιά και περιμένουμε. Το επόμενο βράδυ δεν είναι και τόσο μακρυά...
