Glory, Glory Man United!!!!

Η χθεσινή βραδιά ήταν καθαρά αντρική υπόθεση! Υπάρχει η μέρα της γυναίκας και υπάρχει και το βράδυ του τελικού του Champions League.

Πήγα λοιπόν με φίλους να απολαύσουμε το μεγάλο ματς! Αντικειμενικός δεν μπορώ να είμαι γιατί υποστήριζα με πάθος τους μετέπειτα τροπαιούχους. Κάποιοι προσπάθησαν να μου σπάσουν τα νεύρα, αλλά στο τέλος έφυγαν με κάτω το κεφάλι.

Ωραίο παιχνίδι είδαμε, αν και θα προτιμούσα να το είχε καθαρίσει η Γιονάιτεντ από το πρώτο ημίχρονο, αλλά χαλάλι το άγχος!

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στα του αγώνα, αλλά στο τι συνάντησα στην πόλη πριν και μετά το ματς (κατά τη διάρκεια δεν επικοινωνούσα με τον έξω κόσμο μιας και ήταν σαν να βρισκόμουν μέσα στο γήπεδο)!

Πριν τον τελικό...

Πίστευα ότι θα βρίσκαμε σχετικά εύκολα να καθίσουμε κάπου για να το δούμε, αλλά γρήγορα διαψεύστηκα. Τι και αν ο αγώνας μεταδίδονταν από ελεύθερο κανάλι. Όλα τα καφέ που διέθεταν tv ήταν γεμάτα! Τελικά καταλήξαμε σε ένα καφέ στην Καμάρα που στην ουσία βρήκαμε το μόνο ελεύθερο τραπέζι. Κάποιοι είχαν και ένα μικρό πρόβλημα ορατότητας , αλλά ούτως ή άλλως για να μου σπάσουν τα νεύρα είχαν έρθει και όχι για να δούν τον αγώνα (η απάντηση μου σε αυτούς μία: Glory Glory...). Κάπου εκεί ξεκίνησε και το ματς...

Μετά τον τελικό...

Τρεις ώρες μετά σήκωσα το κεφάλι μου να δω τι γίνεται τριγύρω. Δυστυχώς την απονομή δεν την είδα, γιατί άλλοι ήθελαν να τη δουν σπίτι οπότε βιάζονταν να φύγουν και άλλοι απλά δεν το άντεχαν.

Πηγαίνοντας προς το φανάρι της Καμάρας παρατήρησα ότι επικρατούσε ένας χαμός τριγύρω. Φεύγοντας όλοι μαζί από τα καφέ που έβλεπαν τον αγώνα δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα την οποία θα ζούμε συχνά σε 2 εβδομάδες.

Και για κλείσιμο:
Glory, Glory Man United
Glory, Glory Man United
Glory, Glory Man United as the Reds go marching up up up!!!!

Κι έτσι ξαφνικά όπως θα φεύγει η άνοιξη...

Καιρό σκεφτόμουν τι να γράψω. Ετοίμαζα κάτι όταν ξαφνικά άκουσα το τραγούδι που παραθέτω παραπάνω.

Η συγκεκριμένη περίοδος είναι πολύ περίεργη. Τέλος και αρχή ταυτόχρονα πολλών πραγμάτων. Τελειώνει η άνοιξη, έρχεται το καλοκαίρι. Τελειώνουν σχέσεις, κλείνουν κύκλοι στις ζωές των ανθρώπων και ανοίγουν καινούργιοι. Το αποδίδω στην αισιοδοξία που γεννά μέσα μας το καλοκαίρι και στο γεγονός ότι μαζί με την μουντίλα του καιρόυ διώχνουμε και ότι μας βάραινε όλο αυτόν τον καιρό. Προβληματικές σχέσεις, φοβίες, καταπίεση στη δουλειά... Δίνουμε μια μούτζα σε όλα και πάμε πάλι από την αρχή. Δεν μου ακούγεται κακό.

Πάντα ήμουν αισιόδοξος άνθρωπος. Ίσως γιατί άκουγα τραγούδια που μιλούσαν κυρίως για πόνο, για στεναχώρια, για προβλήματα, να μου έβγαινε από αντίδραση (δεν το προτείνω σε όσους έχουν κατάθλιψη...). Γι'αυτό και πιστεύω ότι όταν παίρνουμε απόφαση να διαγράψουμε κάποιες καταστάσεις από τη ζωή μας, κάτι καλό θα προκύψει άμεσα. Αρκεί να το έχουμε πάρει πραγματικά απόφαση, γιατί τα παραδείγματα με πισωγυρίσματα είναι ουκ ολίγα και ποτέ δεν είχαν θετικά αποτελέσματα.

Πρόταση μου, always look on the bright side of life και κάτι καλό θα προκύψει... Και για να μην παρεξηγούμε, δεν εννοώ μόνο στον αισθηματικό, αλλά σε οποιδήποτε τομέα της ζωής μας.

Υ.Γ.1 Ο τίτλος είναι παράφραση από ένα στίχο από το τραγούδι "Άνοιξη", στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Υ.Γ.2 Το τραγούδι στο βίντεο λέγεται "Σ'εχω βρει και σε χάνω", στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου

Αθλητική Κυριακή

Η αντίδραση του Λάμπρου Σκόρδα την Κυριακή το βράδυ αποθεώθηκε από όλη τη φίλαθλη Ελλάδα! Εγώ θα πω ότι ίσως να ήταν λίγο ακραία. Επιβεβλημένη μάλλον. Κυρίως όμως καθυστερημένη. Ο τρόπος μετάδοσης της εκπομπής από την ΕΡΤ τα τελευταία χρόνια είναι φανερά προσανατολισμένος προς τους τρεις. Οι αντιδράσεις όμως ήταν χλυαρές από όλους. Η έκρηξη του Σκόρδα ήταν αυτό που περίμεναν πάρα πολλοί φίλαθλοι, ανεξαρτήτου ομάδας. Είχαν κουραστεί από τις άνοστες γραπτές ανακοινώσεις. Αυτός όμως που κατά την άποψη μου ξεχώρισε για ακόμα μία φορά ήταν ο πρόεδρος του Πανιωνίου ο Κύριος (με το "Κ" κεφαλαίο) Τσακίρης. Χωρίς φωνές, χωρίς υπερβολές, χωρίς ακρότητες. Με εύστοχα επιχειρήματα εξέθεσε την εκπομπή στα μάτια όλων των τηλεθεατών. Τον κ. Τσακίρη τον εκτιμώ για πολλούς λόγους. Ο βασικός είναι γιατί είναι οπαδός της ομάδας στην οποία είναι πρόεδρος. Μετά τη νίκη με τον Παναθηναϊκό τον έδειξε η κάμερα να πανηγυρίζει φωνάζοντας συνθήματα της ομάδας του, όπως θα έκανε ο πιο απλός φίλαθλος και η αλήθεια είναι ότι το χάρηκα. Αν αναλογιστεί κανείς και το έργο που έχει προσφέρει στον Πανιώνιο πραγματικά καταλαβαίνει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος μάλλον κατά τύχη βρίσκεται στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τόση υγεία δεν ξέρω αν μπορούμε να την αντέξουμε. Είναι θέμα χρόνου να τον πετάξει έξω το σύστημα. Μέχρι τότε όμως μπορεί να παραδειγματιστούν 2-3 ακόμα και ίσως κάτι να αλλάξει.

Υ.Γ.Για τους παρουσιαστές της εν λόγω εκπομπής και το υστερόγραφο που αφιερώνω πολύ είναι. Τίποτα περισσότερο.

Βράδυ Σαββάτου...

Είναι κάτι περίεργα βράδυα, όπως αυτό, που αναρωτιέσαι γιατί είσαι μέσα. Σε πιάνει αυτή η "ψευτομελαγχολία", όπως την λέω εγώ, και θέλεις απελπισμένα να βγεις έξω. Αρχίζεις παίρνεις τηλέφωνα τους φίλους αλλά όλοι για κάποιο λόγο δεν μπορούν να βγουν μαζί σου. Άλλοι βαριούνται και άλλοι τρέχουν σε συναυλίες. Κάπου εκεί αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι, ίσως έχεις αρχίσει να μεγαλώνεις. Οι εποχές που οποιαδήποτε ώρα, οποιασδήποτε μέρας κι αν ήθελες να βγεις πάντα θα έβρισκες κάποιον έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα δυσκολεύεσαι ακόμα και το Σάββατο! Αν αυτό δεν είναι σημάδι παρακμής (ωρίμανσης θα το πουν άλλοι) τότε τι είναι;

Υ.Γ. Τους στίχους και την μουσική στο "Βράδυ Σαββάτου" τους έχει γράψει ο Χρήστος Κυριαζής.

...ήλιος λες και τελείωσε ο χειμωνας

Αυτό είναι το πρώτο άρθρο που ανεβάζω στο blog μου. Τους υπόλοιπους στίχους δεν θα τους αναφέρω μιας και είναι άσχετοι με το κείμενο που θα ακολουθήσει, αλλά θα επικεντρωθώ στο ότι τελείωσε (;) ο χειμώνας. Σήμερα μετά από πολλές μέρες είδαμε τον ήλιο - θεό (που θα'λεγε και ο Ξυλούρης). Αμέσως η πόλη γέμισε με χαμογελαστά πρόσωπα, ενδιαφέρουσες εμφανίσεις και άλλα δείγματα ότι μύρισε καλοκαιράκι! Μάλλον λοιπόν ήρθε η ώρα να βγούμε και καμιά βόλτα προς τα έξω μήπως αλλάξει η διάθεση λίγο, γιατί με την μουντάδα των τελευταίων ημερών μας είχε πάρει από κάτω. Ένας καφές στην παραλία (Ice Tea για μένα), ένα τσιπουράκι προς τη Νέα Παραλία, ένα ποτό στα γνωστά μας στέκια κοντά στο Λ. Πύργο, επιβάλλονται!

Υ.Γ. Το "Φύσηξε ο Βαρδάρης" από όπου είναι δανεισμένος ο τίτλος του Blog το έχει ερμηνεύσει ο Νίκος Παπάζογλου, ο οποίος έχει γράψει και τους στίχους και τη μουσική.