Κάτι που μπορείς να κάνεις αύριο γιατί να το κάνεις σήμερα;

Ήρθε η ώρα να παρουσιάσω τη φιλοσοφία που έχω στη ζωή μου. Αυτή περικλείεται στον τίτλο του post. "Κάτι που μπορείς να κάνεις αύριο γιατί να το κάνεις σήμερα;" Τριγύρω μου βλέπω κόσμο να τρέχει σαν παλαβός, γεμάτος άγχος. Απ'την κατηγορία αυτή θα πρέπει να εξαιρέσω τους φίλους μου, οι περισσότεροι απ'τους οποίους είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή κάνουν δουλειές στις οποίες απασχολούμενοι λίγες ώρες την ημέρα βγάζουν τα προς το ζην και με το παραπάνω...

Εγώ πάλι δεν ανήκω σε καμιά από τις προαναφερθείσες ομάδες ανθρώπων. Ούτε σαν παλαβός τρέχω (η γυμναστική δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου), ούτε δημόσιος υπάλληλος είμαι (προς ώρας εύχομαι), ούτε μου περισσεύουν λεφτά από τις δουλειές που κάνω κατά καιρούς.

Αλλά όπως λένε και οι Τρύπες στο παραπάνω βιντεάκι "Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή...". Τα σοβαρά τα αφήνω για αύριο και καταπιάνομαι με ότι μου κάτσει στο κεφάλι και είναι ικανό εκείνη τη στιγμή να μου φτιάξει ή και να μου χαλάσει (αν το έχω ανάγκη) τη διάθεση. Φυσικά έχω και εγώ τα προβλήματα μου, τις έννοιες μου και καταστάσεις που χρίζουν άμεσης λύσης. Ή ακόμα χειρότερα προβλήματα που δεν επιδέχονται λύσης και θα τα κουβαλάω μια ζωή. Για αυτό το λόγο δεν αγχώνομαι σχεδόν ποτέ. Και αν το κάνω δεν το δείχνω.

Ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα. Δεν χρειάζεται να φορτώνεται και του άλλου.

Ίσως αυτή η ελαφρότητα και η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζω τα πράγματα να είναι εκνευριστική για ορισμένους, αλλά έτσι έχω μάθει να επιβιώνω ως τώρα.

Εν κατακλείδι, αν κάτι μπορεί να γίνει και αύριο θα το κάνω αύριο...

Σωκράτης Μάλαμας Καλοκαίρι '08 στο Θέατρο Δάσους

Σωκράτης Μάλαμας. Ένας πραγματικά ξεχωριστός καλλιτέχνης. Πάντα ήθελα να βρεθώ σε μια συναυλία του. Έτυχε αυτό να συμβεί χθες και μάλιστα στον αγαπημένο μου χώρο. Το Θέατρο Δάσους. Είναι πραγματικά κάτι το μαγικό. Καθισμένος στα ψηλά, ακούγωντας μελωδίες και στίχους που σε ταξιδεύουν και με φόντο την φωτισμένη πόλη πίσω ακριβώς από τη σκηνή.

Αλλά ας τα πάρουμε απ'την αρχη. Δεν περίμενα ότι θα είχε τόσο πολύ κόσμο. Απ'ότι έμαθα αργότερα από μία φίλη τα εισητήρια είχαν εξαντληθεί, κάτι που αντιλαμβανόσουν αμέσως μόλις έμπαινες στο θέατρο. Βγήκε γύρω στις 10. Η απλότητα αυτού του ανθρώπου πάνω στη σκηνή είναι κάτι το απίστευτο.

Κάπου εκεί άρχισε το ταξίδι. "Σ'έχω τάχα ονειρευτεί, ψέμα αν είσαι θα φανεί, μα η λαχτάρα μου για σένα είναι πόνος..." , "Να'σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος, να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός..." , "Της αγκαλιάς η ξενιτιά είναι η πιο μεγάλη, βάλε στη στάχτη μου φωτιά κι αφάνισε με πάλι..." , "Εγώ φουντώνω στο χιονιά βγάζω φωτιές στην παγωνιά, άνοιξη έχει η καρδιά εσένα σαν κοιτά..." , "...ψυχή που δεν αμάρτησε ποτέ της δεν αγιάζει". Εκεί όμως που το μυαλό χάθηκε τελείως ήταν τη στιγμή που έμεινε μόνος στη σκηνή και τραγούδησε με μοναδική συνοδεία την κιθάρα του το "Νυχτολούλουδο". "Άνοιξε Νυχτολούλουδο να δω την ομορφιά σου, άμα δε χάσω το μυαλό πώς θα βρω την καρδιά σου..." .

Το ταξίδι κράτησε 3 ώρες. Έκλεισε με το "Μέρμηγκα" του Μάνου Λοΐζου.



Κάπου εκεί ήρθε η ώρα να μας αποχαιρετήσει, αλλά είμαι σίγουρος ότι απλά ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια άλλη στιγμή.

Πήρα το δρόμο για το σπίτι περπατώντας από το δασάκι. Πέρασα μαζί με πάρα πολύ κόσμο μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Παύλου και στη συνέχεια ανηφόρισα προς τα κάστρα. Κάπου εκεί ο δρόμος ησύχαζε και έμεινα μόνος με τις σκέψεις μου από τα όσα έζησα πριν από λίγο.

Κατά τις 2 μπήκα στο σπίτι κατάκοπος. "Είναι σκοτάδι μάτια μου πάντα σ'αυτή την πλάση, μια χαραμάδα αφήνουμε το φως για να περάσει, να μπούνε χρώματα, φωνές, όνειρα και ταξίδια, να κλέψουνε απ'τους θεούς πανάκριβα στολίδια..."


Υ.Γ. Ένα τεράστιο συγνώμη στο φίλο που του χάλασα τη βραδιά με την έλλειψη σωστού προγραμματισμού από μέρους μου. Υπόσχομαι να επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία. Αφιερωμένο σε σένα φίλε το τελευταίο βίντεο.

Τα μπάνια του λαού

Ήγγικεν η ώρα να κάνω και εγώ για φέτος το πρώτο μου μπάνιο! Βέβαια θα χρειαστεί να καταναλώσω περισσότερο αντηλιακό απ' ότι πέρυσι γιατί έχω να προστατέψω μεςγαλύτερη επιφάνεια απ' ότι πέρυσι, αλλά όπως έλεγε και ένας φίλος "τα παραπανίσια κοιλάκια είναι ένδειξη ευημερίας" (μην μας ακούσει ο Αλογοσκούφης καήκαμε...).

Θα φορτώσουμε σωσίβια, μπρατσάκια και όλο τον σχετικό εξοπλισμό (για να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι ασφαλής ο φίλος μας ο Έβδομος), στην υπερπολυτελή λίμο, με το χρώμα που παραπέμπει σε συνοδευτικό πιτόγυρου, του άλλου κολλητού (αδερφού θα έλεγα...) Κουδάκου (μάνα πιάσε ένα ποτήρι νερό, έχω να γλείψω πολύ κόσμο ακόμα!) και θα ξεχυθούμε στις παραλίες τις Σιθωνίας και πιο συγκεκριμένα στον προορισμό κάθε ψαγμένου τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν, στο ειδυλιακό Πόρτο Κουφό. Εμείς τουλάχιστον εκεί θα είμαστε! Πάρτε μια γεύση για τι ομορφιά μιλάμε στο videaki που ακολουθεί.

Spam - E-mail αλυσίδες

Έχει καταντήσει αηδία να ανοίγεις κάθε πρωί το mail σου και να βλέπει 10-15 νέα εισερχόμενα, από τα οποία τα περισσότερα αφορούν e-mail αλυσίδες. Διαβάζεις κάποια πραγματάκια που έχει πει κάποιος λογοτέχνης, ποιητής, αρχαίος σοφός, και στο τέλος κλείνουν γράφοντας σου να κάνεις μια ευχή η οποία θα πραγματοποιηθεί αν το στείλει σε 500 άτομα. Αν το στείλεις σε 499 θα σε χτυπήσει αυτοκίνητο, θα γλυστρίσεις σε μπανάνα και θα σπάσεις το χέρι σου ή στην καλύτερη θα χάσεις τη δουλειά σου. Σπεύδουν λοιπόν όλοι οι "φίλοι" - παραλήπτες να προωθήσουν το εν λόγω μήνυμα ή μηνύματα σε εμάς τους φίλους τους, κάνοντας παράλληλα και μια ευχή (π.χ. γάμο και παιδί πριν τα 30...). Το κορυφαίο είναι ότι το ίδιο άτομο μπορεί να σου προωθήσει το ίδιο e-mail ξανά μετά από λίγο καιρό γιατί του το ξαναέστειλαν και έκανε (ξανά...) την ευχή (αφού τις προηγούμενες 763 φορές δεν βγήκε)!

Υπαρχει βέβαια και μία κατηγορία e-mail - αλυσίδες που αφορούν διαπροσωπικές σχέσεις. Μηνύματα που περιέχουν ενδιαφέροντες στοχασμούς κάποιου συγγραφέα πάνω στο θέμα (τους οποίους αν τους διάβαζες σε ένα βιβλίο θα ήταν όντως αντικείμενο προβληματισμού), και κλείνουν γράφοντας ότι πρέπει να το στείλεις σε όσους αγαπάς και τους θεωρείς φίλους σου, όπως επίσης και στο άτομο που στο έστειλε.

Αν αγαπάς κάποιους ανθρώπους και αν θεωρείς φίλους σου κάποιους άλλους δεν θα ήταν πιο απλό να τους πάρεις ένα τηλέφωνο για να τους ρωτήσεις τι κάνουν;

Glory, Glory Man United!!!!

Η χθεσινή βραδιά ήταν καθαρά αντρική υπόθεση! Υπάρχει η μέρα της γυναίκας και υπάρχει και το βράδυ του τελικού του Champions League.

Πήγα λοιπόν με φίλους να απολαύσουμε το μεγάλο ματς! Αντικειμενικός δεν μπορώ να είμαι γιατί υποστήριζα με πάθος τους μετέπειτα τροπαιούχους. Κάποιοι προσπάθησαν να μου σπάσουν τα νεύρα, αλλά στο τέλος έφυγαν με κάτω το κεφάλι.

Ωραίο παιχνίδι είδαμε, αν και θα προτιμούσα να το είχε καθαρίσει η Γιονάιτεντ από το πρώτο ημίχρονο, αλλά χαλάλι το άγχος!

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στα του αγώνα, αλλά στο τι συνάντησα στην πόλη πριν και μετά το ματς (κατά τη διάρκεια δεν επικοινωνούσα με τον έξω κόσμο μιας και ήταν σαν να βρισκόμουν μέσα στο γήπεδο)!

Πριν τον τελικό...

Πίστευα ότι θα βρίσκαμε σχετικά εύκολα να καθίσουμε κάπου για να το δούμε, αλλά γρήγορα διαψεύστηκα. Τι και αν ο αγώνας μεταδίδονταν από ελεύθερο κανάλι. Όλα τα καφέ που διέθεταν tv ήταν γεμάτα! Τελικά καταλήξαμε σε ένα καφέ στην Καμάρα που στην ουσία βρήκαμε το μόνο ελεύθερο τραπέζι. Κάποιοι είχαν και ένα μικρό πρόβλημα ορατότητας , αλλά ούτως ή άλλως για να μου σπάσουν τα νεύρα είχαν έρθει και όχι για να δούν τον αγώνα (η απάντηση μου σε αυτούς μία: Glory Glory...). Κάπου εκεί ξεκίνησε και το ματς...

Μετά τον τελικό...

Τρεις ώρες μετά σήκωσα το κεφάλι μου να δω τι γίνεται τριγύρω. Δυστυχώς την απονομή δεν την είδα, γιατί άλλοι ήθελαν να τη δουν σπίτι οπότε βιάζονταν να φύγουν και άλλοι απλά δεν το άντεχαν.

Πηγαίνοντας προς το φανάρι της Καμάρας παρατήρησα ότι επικρατούσε ένας χαμός τριγύρω. Φεύγοντας όλοι μαζί από τα καφέ που έβλεπαν τον αγώνα δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα την οποία θα ζούμε συχνά σε 2 εβδομάδες.

Και για κλείσιμο:
Glory, Glory Man United
Glory, Glory Man United
Glory, Glory Man United as the Reds go marching up up up!!!!

Κι έτσι ξαφνικά όπως θα φεύγει η άνοιξη...

Καιρό σκεφτόμουν τι να γράψω. Ετοίμαζα κάτι όταν ξαφνικά άκουσα το τραγούδι που παραθέτω παραπάνω.

Η συγκεκριμένη περίοδος είναι πολύ περίεργη. Τέλος και αρχή ταυτόχρονα πολλών πραγμάτων. Τελειώνει η άνοιξη, έρχεται το καλοκαίρι. Τελειώνουν σχέσεις, κλείνουν κύκλοι στις ζωές των ανθρώπων και ανοίγουν καινούργιοι. Το αποδίδω στην αισιοδοξία που γεννά μέσα μας το καλοκαίρι και στο γεγονός ότι μαζί με την μουντίλα του καιρόυ διώχνουμε και ότι μας βάραινε όλο αυτόν τον καιρό. Προβληματικές σχέσεις, φοβίες, καταπίεση στη δουλειά... Δίνουμε μια μούτζα σε όλα και πάμε πάλι από την αρχή. Δεν μου ακούγεται κακό.

Πάντα ήμουν αισιόδοξος άνθρωπος. Ίσως γιατί άκουγα τραγούδια που μιλούσαν κυρίως για πόνο, για στεναχώρια, για προβλήματα, να μου έβγαινε από αντίδραση (δεν το προτείνω σε όσους έχουν κατάθλιψη...). Γι'αυτό και πιστεύω ότι όταν παίρνουμε απόφαση να διαγράψουμε κάποιες καταστάσεις από τη ζωή μας, κάτι καλό θα προκύψει άμεσα. Αρκεί να το έχουμε πάρει πραγματικά απόφαση, γιατί τα παραδείγματα με πισωγυρίσματα είναι ουκ ολίγα και ποτέ δεν είχαν θετικά αποτελέσματα.

Πρόταση μου, always look on the bright side of life και κάτι καλό θα προκύψει... Και για να μην παρεξηγούμε, δεν εννοώ μόνο στον αισθηματικό, αλλά σε οποιδήποτε τομέα της ζωής μας.

Υ.Γ.1 Ο τίτλος είναι παράφραση από ένα στίχο από το τραγούδι "Άνοιξη", στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Υ.Γ.2 Το τραγούδι στο βίντεο λέγεται "Σ'εχω βρει και σε χάνω", στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου

Αθλητική Κυριακή

Η αντίδραση του Λάμπρου Σκόρδα την Κυριακή το βράδυ αποθεώθηκε από όλη τη φίλαθλη Ελλάδα! Εγώ θα πω ότι ίσως να ήταν λίγο ακραία. Επιβεβλημένη μάλλον. Κυρίως όμως καθυστερημένη. Ο τρόπος μετάδοσης της εκπομπής από την ΕΡΤ τα τελευταία χρόνια είναι φανερά προσανατολισμένος προς τους τρεις. Οι αντιδράσεις όμως ήταν χλυαρές από όλους. Η έκρηξη του Σκόρδα ήταν αυτό που περίμεναν πάρα πολλοί φίλαθλοι, ανεξαρτήτου ομάδας. Είχαν κουραστεί από τις άνοστες γραπτές ανακοινώσεις. Αυτός όμως που κατά την άποψη μου ξεχώρισε για ακόμα μία φορά ήταν ο πρόεδρος του Πανιωνίου ο Κύριος (με το "Κ" κεφαλαίο) Τσακίρης. Χωρίς φωνές, χωρίς υπερβολές, χωρίς ακρότητες. Με εύστοχα επιχειρήματα εξέθεσε την εκπομπή στα μάτια όλων των τηλεθεατών. Τον κ. Τσακίρη τον εκτιμώ για πολλούς λόγους. Ο βασικός είναι γιατί είναι οπαδός της ομάδας στην οποία είναι πρόεδρος. Μετά τη νίκη με τον Παναθηναϊκό τον έδειξε η κάμερα να πανηγυρίζει φωνάζοντας συνθήματα της ομάδας του, όπως θα έκανε ο πιο απλός φίλαθλος και η αλήθεια είναι ότι το χάρηκα. Αν αναλογιστεί κανείς και το έργο που έχει προσφέρει στον Πανιώνιο πραγματικά καταλαβαίνει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος μάλλον κατά τύχη βρίσκεται στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τόση υγεία δεν ξέρω αν μπορούμε να την αντέξουμε. Είναι θέμα χρόνου να τον πετάξει έξω το σύστημα. Μέχρι τότε όμως μπορεί να παραδειγματιστούν 2-3 ακόμα και ίσως κάτι να αλλάξει.

Υ.Γ.Για τους παρουσιαστές της εν λόγω εκπομπής και το υστερόγραφο που αφιερώνω πολύ είναι. Τίποτα περισσότερο.