Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008

Δώστε και σώστε;

Με αφορμή τη βοήθεια που έδωσαν οι ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ του ΠΑΟΚ για να μπορέσει να κάνει θεραπεία για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας που έχει ένα αγγελούδι μόλις ενός έτους, η μικρή Κατερίνα, θυμήθηκα και άλλες ανάλογες προσπάθειες που έγιναν ώστε απλοί πολίτες να βοηθήσουν ανθρώπους που είχαν πραγματικά πολύ μεγάλη ανάγκη (είτε για λόγους υγείας είτε λόγω κάποιας φυσικής καταστροφής). Τηλεμαραθώνιοι, ραδιομαραθώνιοι και άλλες ανάλογες προσπάθειες έχουν γίνει αρκετές φορές. Τις περισσότερες το ποσό που συγκεντρωνόταν ήταν αρκετά μεγάλο. Πρίν αρκετό καιρό είχα ακούσει ότι τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί για ένα παιδάκι που είχε άμεση ανάγκη από μια επέμβαση που μπορούσε να γίνει μόνο στις ΗΠΑ είχαν δεσμευτεί από την τράπεζα στην οποία είχαν κατατεθεί για γραφειοκρατικούς λόγους με συνέπεια το παιδάκι να χάσει τη ζωή του χωρίς να έχει την ευκαιρία να δώσει μια τελευταία μάχη για αυτήν. Το καταδίκασε η "γραφειοκρατία".

Ολοι θυμόμαστε τις φωτιές στην Πελλοπόνησο. Έγιναν τηλεμαραθώνιοι, άνοιξαν λογαριασμοί σε τράπεζες αλλά τα λεφτά απ' όσο γνωρίζω ακόμα να φτάσουν σε όσους τα έχουν ανάγκη και για τους οποίους συγκεντρώθηκαν.

Από τον μεγάλο σεισμό στην Αθήνα κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας έμειναν άστεγοι και τους στέγασαν σε κοντέινερς "προσωρινά". Και για εκείνη την περίπτωση συγκεντρώθηκαν χρήματα. Αν πάρετε τον ηλεκτρικό για Πειραιά τα κοντέινερ με τους σεισμόπληκτους είναι ακόμα εκεί.

28 δις ευρώ θα δοθούν για τη στήριξη της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών από την κυβέρνηση. Αν δεν μπορείς να πληρώσεις ένα δάνειο σου παίρνουν το σπίτι, το αυτοκίνητο, σε βάζουν φυλακή. Αν η τράπεζα έχει πρόβλημα ρευστότητας και δεν μπορεί να εγγυηθεί για τα χρήματα που έχεις καταθέσει σε αυτήν απλά χρηματοδοτείται από το ελληνικό κράτος. Αν η τράπεζα δεσμεύει χρήματα τα οποία έχουμε δώσει εσύ και εγώ για να βοηθήσουμε έναν συνανθρωπο μας με συνέπεια αυτός να χάνει τη ζωή του ή να συνεχίζει να ζει στην ανέχεια ποια είναι τα μέτρα που παίρνει το ελληνικό κράτος;

Έβλεπα σήμερα μια συνέντευξη (θαρρώ πως ήταν επανάληψη) την οποία είχε πάρει ο Τζανετάκος (υποψήφιος νομάρχης Αττικής στις προτελευταίες νομαρχιακές εκλογές) από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Σε αυτήν ο Κ. Μητσοτάκης έλεγε ότι ήταν έγκλημα ο εκλογικός νόμος Κουτσόγιωργα που οδήγησε σε ακυβερνησία το 1990 τη χώρα. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πόσο χειρότερη μπορεί να είναι μια οικουμενική κυβέρνηση από αυτή που έχουμε τώρα ή από την αυτήν που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές. Τι χειρότερο θα μπορούσαν να μας κάνουν;

Υ.Γ. Παρόλαυτα εμείς θα συνεχίσουμε να βοηθάμε όσους το έχουν ανάγκη. Αυτή τη στιγμή μας χρειάζεται η μικρή Κατερίνα. Περισσότερες πληροφορίες στο παραπάνω λινκ.


Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008

Στο Διεθνές το μαγαζί...



Στο Διεθνές το Μαγαζί πήγαν παρέα δυο χαζοί
και λέγαν τα δικά τους
Λέγαν για τους πολιτικούς πως μοιάζουν σαν τους ποντικούς
που τρώνε τα παιδιά τους
Στο Διεθνές το Μαγαζί μονολογούσαν οι χαζοί
για της ζωής το κρίμα
πως ειν’ ντροπή πως ειν’ ντροπή όλου του κόσμου οι σοφοί
να πουληθούν στο χρήμα

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός
παράμερα πιο πέρα
κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη
θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Στο Διεθνές το Μαγαζί γίνανε φέσι οι χαζοί
κι ελέγανε πως φτάνει
πως κάθε πόλεμο στη γη τον κάνουν οι λαθρέμποροι
και οι βιομηχάνοι
Στο Διεθνές το Μαγαζί μιλούσανε οι δυο χαζοί
γι αγάπη και ειρήνη
κι όμως οι άσοφοι σοφοί αφήνουν νηστικούς στη γη
και πάνε στη σελήνη

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός
παράμερα πιο πέρα
κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη
θα βλέπαμε άσπρη μέρα

Στο Διεθνές το Μαγαζί γελούσανε οι δυο χαζοί
ελέγανε αστεία
Λέγαν πως ψέμα αν θες να πεις αν θέλεις να γελά κανείς
λέγε Δημοκρατία
Στο Διεθνές το Μαγαζί αφού τα ήπιαν οι χαζοί
τα είπαν κι ένα χέρι
λέγαν πως θα ‘ρθει η στιγμή να αγκαλιαστεί όλη η γη
με τ’ άσπρο περιστέρι

Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός
παράμερα πιο πέρα
κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη
θα βλέπαμε άσπρη μέρα


Έψαχνα τόσο καιρό να βρω έναν τρόπο να σχολιάσω τα όσα διαδραματίζονται στον κόσμο εντός και εκτός των συνόρων μας. Ακρίβεια, πετρέλαιο, διαφθορά, πόλεμοι...

Η παρουσία μου χθες σε μια συναυλία του Κώστα Χατζή με διευκόλυνε. Απλά σας παραθέτω το παραπάνω τραγούδι του με τους στίχους ακριβώς κάτω από το βιντεάκι. Δεν νομίζω ότι μπορώ να προσθέσω τίποτα περισσότερο. Ένα τραγούδι που γράφτηκε πριν 34 χρόνια και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008

Φοβάμαι πως...



Περνάς 2 μήνες απόλυτης ηρεμίας. Φτάνεις στο σημείο να πιστέψεις ότι έχεις βγάλει από το μυαλό σου ότι σε χαλούσε όλο τον προηγούμενο χειμώνα! Και εκεί έρχεται μια στιγμή που ανατρέπονται όλα! Και "..γυρνάω στα ίδια λάθη..." που λέει και ο Γιαννάκης (ψάχνω παρέα παρεπιπτόντως για να πάω το Σάββατο που είναι το τελευταίο του βράδυ).

Τελικά δεν είναι εύκολο να ξεκολλήσεις. Ίσως γιατί δεν θέλεις να ξεκολλήσεις. Ίσως γιατί δεν θέλει να ξεκολλήσεις.

Αν τη βγάλουμε καθαρή και αυτόν το Σεπτέμβρη (κολομήνας τα έχουμε ξαναπεί) μετά δε έχουμε να φοβηθούμε τίποτα!!!


Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2008

Σεπτέμβρης είναι θα περάσει...

Μετά από 2 μήνες παρατεταμένων και μοναχικών (δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό πιστέψτε με) διακοπών επιστρέφεις στη Θεσσαλονίκη. Σκούρα τα πράγματα! Οι φίλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι έχεις και εσύ προσπαθείς να προσαρμοστείς στα δεδομένα της πόλης για ακόμα έναν Σεπτέμβρη. Να ανατρέψεις την ισορροπία και την ηρεμία που είχες βρει κάπου στη Χαλκιδική και να δημιουργήσεις μία νέα στην οποία θα συμπεριλαμβάνονται και οι απαιτήσεις που έχουν οι άλλοι από εσένα.

Τι κάνεις;



Μία λύση είναι να ξεκινήσεις έναν μαραθώνιο Grey's Anatomy και να δεις τους 2 τελευταίους κύκλους σε 5 μέρες. Δεν βοηθάει και πολύ αλλά ξεχνιέσαι λίγο.

Μια άλλη λύση: περπάτημα. Όσο αντέχεις. Ειδικά το βράδυ. Εκεί καταλαβαίνεις ότι υπάρχει κάποια στιγμή της ημέρας που αυτή η πόλη πραγματικά σου αρέσει!

Και μετά πιάνεις τα όσα πρέπει να κάνεις. Αιτήσεις, τρέξιμο, ψάξιμο, μιας και είσαι και χωρίς δουλειά (προσωρινά γιατί κάτι θα προκύψει που θα πάει...)!

Περίεργος μήνας τελικά ο Σεπτέμβρης. Η επιστροφή στην πραγματικότητα πάντα μου έπεφτε κάπως βαριά.

Σεπτέμβρης είναι θα περάσει...

Πέμπτη 3 Ιουλίου 2008

Κάτι που μπορείς να κάνεις αύριο γιατί να το κάνεις σήμερα;

Ήρθε η ώρα να παρουσιάσω τη φιλοσοφία που έχω στη ζωή μου. Αυτή περικλείεται στον τίτλο του post. "Κάτι που μπορείς να κάνεις αύριο γιατί να το κάνεις σήμερα;" Τριγύρω μου βλέπω κόσμο να τρέχει σαν παλαβός, γεμάτος άγχος. Απ'την κατηγορία αυτή θα πρέπει να εξαιρέσω τους φίλους μου, οι περισσότεροι απ'τους οποίους είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή κάνουν δουλειές στις οποίες απασχολούμενοι λίγες ώρες την ημέρα βγάζουν τα προς το ζην και με το παραπάνω...

Εγώ πάλι δεν ανήκω σε καμιά από τις προαναφερθείσες ομάδες ανθρώπων. Ούτε σαν παλαβός τρέχω (η γυμναστική δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου), ούτε δημόσιος υπάλληλος είμαι (προς ώρας εύχομαι), ούτε μου περισσεύουν λεφτά από τις δουλειές που κάνω κατά καιρούς.



Αλλά όπως λένε και οι Τρύπες στο παραπάνω βιντεάκι "Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή...". Τα σοβαρά τα αφήνω για αύριο και καταπιάνομαι με ότι μου κάτσει στο κεφάλι και είναι ικανό εκείνη τη στιγμή να μου φτιάξει ή και να μου χαλάσει (αν το έχω ανάγκη) τη διάθεση. Φυσικά έχω και εγώ τα προβλήματα μου, τις έννοιες μου και καταστάσεις που χρίζουν άμεσης λύσης. Ή ακόμα χειρότερα προβλήματα που δεν επιδέχονται λύσης και θα τα κουβαλάω μια ζωή. Για αυτό το λόγο δεν αγχώνομαι σχεδόν ποτέ. Και αν το κάνω δεν το δείχνω.

Ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα. Δεν χρειάζεται να φορτώνεται και του άλλου.

Ίσως αυτή η ελαφρότητα και η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζω τα πράγματα να είναι εκνευριστική για ορισμένους, αλλά έτσι έχω μάθει να επιβιώνω ως τώρα.

Εν κατακλείδι, αν κάτι μπορεί να γίνει και αύριο θα το κάνω αύριο...

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008

Σωκράτης Μάλαμας Καλοκαίρι '08 στο Θέατρο Δάσους



Σωκράτης Μάλαμας. Ένας πραγματικά ξεχωριστός καλλιτέχνης. Πάντα ήθελα να βρεθώ σε μια συναυλία του. Έτυχε αυτό να συμβεί χθες και μάλιστα στον αγαπημένο μου χώρο. Το Θέατρο Δάσους. Είναι πραγματικά κάτι το μαγικό. Καθισμένος στα ψηλά, ακούγωντας μελωδίες και στίχους που σε ταξιδεύουν και με φόντο την φωτισμένη πόλη πίσω ακριβώς από τη σκηνή.

Αλλά ας τα πάρουμε απ'την αρχη. Δεν περίμενα ότι θα είχε τόσο πολύ κόσμο. Απ'ότι έμαθα αργότερα από μία φίλη τα εισητήρια είχαν εξαντληθεί, κάτι που αντιλαμβανόσουν αμέσως μόλις έμπαινες στο θέατρο. Βγήκε γύρω στις 10. Η απλότητα αυτού του ανθρώπου πάνω στη σκηνή είναι κάτι το απίστευτο.

Κάπου εκεί άρχισε το ταξίδι. "Σ'έχω τάχα ονειρευτεί, ψέμα αν είσαι θα φανεί, μα η λαχτάρα μου για σένα είναι πόνος..." , "Να'σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος, να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός..." , "Της αγκαλιάς η ξενιτιά είναι η πιο μεγάλη, βάλε στη στάχτη μου φωτιά κι αφάνισε με πάλι..." , "Εγώ φουντώνω στο χιονιά βγάζω φωτιές στην παγωνιά, άνοιξη έχει η καρδιά εσένα σαν κοιτά..."
, "...ψυχή που δεν αμάρτησε ποτέ της δεν αγιάζει". Εκεί όμως που το μυαλό χάθηκε τελείως ήταν τη στιγμή που έμεινε μόνος στη σκηνή και τραγούδησε με μοναδική συνοδεία την κιθάρα του το "Νυχτολούλουδο". "Άνοιξε Νυχτολούλουδο να δω την ομορφιά σου, άμα δε χάσω το μυαλό πώς θα βρω την καρδιά σου..." .

Το ταξίδι κράτησε 3 ώρες. Έκλεισε με το "Μέρμηγκα" του Μάνου Λοΐζου.



Κάπου εκεί ήρθε η ώρα να μας αποχαιρετήσει, αλλά είμαι σίγουρος ότι απλά ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια άλλη στιγμή.

Πήρα το δρόμο για το σπίτι περπατώντας από το δασάκι. Πέρασα μαζί με πάρα πολύ κόσμο μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Παύλου και στη συνέχεια ανηφόρισα προς τα κάστρα. Κάπου εκεί ο δρόμος ησύχαζε και έμεινα μόνος με τις σκέψεις μου από τα όσα έζησα πριν από λίγο.

Κατά τις 2 μπήκα στο σπίτι κατάκοπος. "Είναι σκοτάδι μάτια μου πάντα σ'αυτή την πλάση, μια χαραμάδα αφήνουμε το φως για να περάσει, να μπούνε χρώματα, φωνές, όνειρα και ταξίδια, να κλέψουνε απ'τους θεούς πανάκριβα στολίδια..."


Υ.Γ.
Ένα τεράστιο συγνώμη στο φίλο που του χάλασα τη βραδιά με την έλλειψη σωστού προγραμματισμού από μέρους μου. Υπόσχομαι να επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία. Αφιερωμένο σε σένα φίλε το τελευταίο βίντεο.

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008

Τα μπάνια του λαού



Ήγγικεν η ώρα να κάνω και εγώ για φέτος το πρώτο μου μπάνιο! Βέβαια θα χρειαστεί να καταναλώσω περισσότερο αντηλιακό απ' ότι πέρυσι γιατί έχω να προστατέψω μεςγαλύτερη επιφάνεια απ' ότι πέρυσι, αλλά όπως έλεγε και ένας φίλος "τα παραπανίσια κοιλάκια είναι ένδειξη ευημερίας" (μην μας ακούσει ο Αλογοσκούφης καήκαμε...).

Θα φορτώσουμε σωσίβια, μπρατσάκια και όλο τον σχετικό εξοπλισμό (για να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι ασφαλής ο φίλος μας ο Έβδομος), στην υπερπολυτελή λίμο, με το χρώμα που παραπέμπει σε συνοδευτικό πιτόγυρου, του άλλου κολλητού (αδερφού θα έλεγα...) Κουδάκου (μάνα πιάσε ένα ποτήρι νερό, έχω να γλείψω πολύ κόσμο ακόμα!) και θα ξεχυθούμε στις παραλίες τις Σιθωνίας και πιο συγκεκριμένα στον προορισμό κάθε ψαγμένου τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν, στο ειδυλιακό Πόρτο Κουφό. Εμείς τουλάχιστον εκεί θα είμαστε! Πάρτε μια γεύση για τι ομορφιά μιλάμε στο videaki που ακολουθεί.