Μέχρι εκεί που φτάνει η φωνή μου...

Αυτή θα ήταν μια πολύ ωραία απάντηση στην ερώτηση:  

"Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις;" 

"Μέχρι εκεί που φτάνει η φωνή μου...", θα απαντούσα.

Η φωνή είναι ένα υποτιμημένο προσόν. Σίγουρα εκτιμάμε τη φωνή ενός τραγουδιστή σε μια ερμηνεία του, αλλά γενικά στην καθημερινότητα δεν της δίνουμε την πρέπουσα σημασία. 

Κάποιες φορές είναι το ελάχιστο που ζητάμε.  

"Μόνο ν'ακούσω τη φωνή σου..."

Πάιρνεις το τηλέφωνο στα χέρια σου, επιλέγεις τον επιθυμητό αριθμό, καλείς και περιμένεις ν' ακούσεις από την άλλη πλευρά τη "φωνή". Μια φωνή που θα λειτουργήσει σα γέφυρα. Σαν ένας δίαυλος που θα μικρύνει την απόσταση. 

Κρύβεσαι πίσω από την ανωνυμία του "Απόρρητος αριθμός". Δεν βρίσκεις πάντα το θάρρος να στείλεις και τη δική σου φωνή. Να πεις έστω ένα γεια. Μένεις να κρατάς το ακουστικό δίπλα στο αυτί σου για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, ώσπου να κλείσει η γραμμή. Τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντική είναι η φωνή. Αυτές οι μικρές ανάσες που βγαίνουν από το στόμα και σχηματίζουν λέξεις, που άλλες φορές σε πληγώνουν και άλλες σε απογειώνουν.

Οι ωραιότερες συναυλίες που βρέθηκες ποτέ

Πολλές φορές σκέφτομαι να βρω ποιες μπορεί να είναι οι ωραιότερες συναυλίες που έχω βρεθεί. Με τι κριτήρια μπορεί κάποιος να βγάλει ένα τέτοιο συμπέρασμα;

Άλλοι πιστεύουν ότι οι ωραιότερες συναυλίες είναι αυτές που έχουν τον περισσότερο κόσμο.

Άλλοι πάλι, αυτές που αποτελούν υπερπαραγωγές και ένα τεράστιο σόου.

Για μένα οι ωραιότερες συναυλίες είναι άλλες.

Επηρεασμένος από τη διαφήμιση που λέει ότι μια θεατρική παράσταση μπορεί να υφίσταται ακόμα και όταν υπάρχουν μόνον ένας ηθοποιός και ένας θεατής, ήρθα να υπερθεματίσω σε αυτό και για τις συναυλίες. 

Οι ωραιότερες συναυλίες που έχω βρεθεί είτε ως θεατής, είτε ως ένας ταπεινός ερμηνευτής, ήταν αυτές στις οποιες αισθανόμουν ότι υπήρχε μόνο ο ερμηνευτής ή η ερμηνεύτρια και εγώ, είτε εγώ και ένας θεατής. Που τραγουδά για μένα, που τραγουδώ για εκείνη. Μπορεί στο χώρο να υπάρχουν από 3-4 έως χιλιάδες άνθρωποι, αλλά η σύνδεση που υπάρχει, η επαφή, με οδηγεί να αισθάνομαι ότι είμαστε μόνο οι δυο μας. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε τόπος. Μόνο αυτές οι ξεχωριστές στιγμές, ντυμένες με όμορφες μουσικές και έναν αδιόρατο ιστό να ενώνει τον ερμηνευτή με το μοναδικό θεατή.

Αυτές λοιπόν είναι οι ωραιότερες συναυλίες που έχω βρεθεί ποτέ...

Ποτέ ξανά...

Εύκολη λέξη το "ποτέ". Τη λέμε συχνά πάνω στα νεύρα μας, πάνω στην ένταση.

Ποτέ ξανά... Προσθέστε ότι θέλετε πίσω από αυτές τις δύο λέξεις. Πόσοι τηρούν άραγε αυτό το ποτέ ξανά; Πόσοι το θέλουν πραγματικά αυτό που προσθέτουν; Σε πόσους επιβάλλεται; Είναι σκληρό συνήθως όταν ακούγεται. Και για αυτόν που το λέει και για αυτόν που το ακούει. 

Η απολυτότητα που περιέχει η συγκεκριμένη έκφραση με έκανε να την αμφισβητώ. Τίποτα δεν είναι απόλυτο σε αυτή τη ζωή. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν θα σκεφτείς ποτέ ξανά έναν άνθρωπο. Ότι ποτέ ξανά δεν θα τον επιθυμήσεις. Ότι ποτέ ξανά δεν θα τον ερωτευτείς. Η ζωή είναι γεμάτη από κύκλους. Δεν υπάρχει αφετηρία και τερματισμός. Απλά διαδρομή. Κινούμαστε ταυτόχρονα σε διάφορους κύκλους, στην προσωπική και στην επαγγελματική μας ζωή. Άνθρωποι που κάποτε προσπεράσαμε ή μας προσπέρασαν, κάποια στιγμή βρίσκονται ξανά μπροστά μας. Τον τρόπο δεν τον ξέρω. Ίσως να τους φέρνει αυτή η μυστηριώδης κυρία που λέγεται μοίρα. Αν και δεν θέλω να πιστεύω στην ύπαρξη της, γιατί μάλλον θα προτιμούσα να ορίζουμε μόνοι μας τις τύχες μας, παρόλαυτα η υποψία μιας αόρατης παρέμβασης, ενός αστάθμιτου παράγοντα, δίνει μιαν άλλη γεύση στην καθημερινότητα μας. Είναι σαν το μυστικό συστατικό σε μια συνταγή που κάνει τη διαφορά, και απλά εξαφανίζει τις αντιστάσεις σου, και ίσως και αυτό το "ποτέ" και τότε απομένει μόνο του το "ξανά"...

Πιο μπακούρι βρίσκεις γκόμενα...

Αυτή την ατάκα την είπε ο αδερφός ενός φίλου για να χαρακτηρίσει έξοδο της προηγούμενης εβδομάδας με το συγκεκριμένο φίλο μου.

Ρίχνοντας μια ματιά στο καθρέφτη σήμερα, είδα τα μάτια κόκκινα από τις πολλές ώρες μπροστά στο pc λόγω της διπλωματικής (ίσως και να ξεμπέρδεψα για την ώρα αν πάρω το οκ του καθηγητή) και τα γένια να είναι περισσότερα από τα μαλλιά (στο τέλος ή θα τα ξυρίσω κόντρα με το ξυράφι ή θα πάω στο Όρος). Ανησυχώ ότι θα με σταματάνε τα παιδάκια στο δρόμο, θα μου φιλάνε το χέρι και θα  ζητάνε την ευλογία μου.

Δεν είναι όμως κατάλοιπα της μπακουροσύνης τα παραπάνω. Όταν η αναβλητικότητα σε κάνει να τρέχεις και να μην προλαβαίνεις, αυτά είναι αναμενόμενα. Αν προσθέσουμε και τον καιρό που δεν λέει να στρώσει, τότε γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η ψυχολογία δεν είναι εύκολο να πάρει τα πάνω της.

Όπως κοίταξα πριν από λίγο τον καιρό παρατήρησα ότι θα σημειώσει ραγδαία βελτίωση. Λες και περίμενε να τελειώσω το γράψιμο για να καλοκαιριάσει. Άντε να μπούμε λίγο σε διάθεση θάλασσας και που ξέρεις μπορεί και να ερωτευτούμε, και ας λέει η Νατάσσα στο τραγούδι ότι δεν ενώνονται εύκολα οι ζωές ;-)

Υ.Γ. Την Παρασκευή είχα γενέθλεια και με θυμήθηκαν λιγότεροι από κάθε άλλη φορά. Μάλλον το έχει η ηλικία. Και το Χριστό στα 33 του τον ξέχασαν σχεδόν όλοι :-p

"Ανακύκλωση..."

Πολύ μοδάτη λέξη.

Στην εποχή που ζούμε ανακυκλώνουμε τα πάντα.

Αντικείμενα, ιδέες, ανθρώπους.

Αλλά τι οδηγεί στην ανακύκλωση του κάθε ενός;

Για τα αντικείμενα είναι λίγο πολύ γνωστή η λογική. Άλλοι ανακυκλώσουν επειδή έχουν οικολογική συνείδηση, άλλοι για να δείξουν ότι έχουν οικολογική συνείδηση και άλλοι μιμούνται τις παραπάνω δύο κατηγορίες.

Η ανακύκλωση ιδεών γίνεται προφανώς επειδή υπάρχει έλλειψη πρωτοτυπίας στις μέρες μας και ίσως μια δόση ραθυμίας. Είναι πολύ πιο εύκολο να αναμασήσεις τα λόγια κάποιου άλλου, απ΄το να προσπαθήσεις να φέρεις στο φως κάτι καινούριο, κάτι καινοτόμο. Και αν αυτή η ανακύκλωση έχει να προσφέρει κάτι, έχει καλώς. Συνήθως, όμως, γίνεται απλά για το φαίνεσθαι. Για τη βιτρίνα.

Η ανακύκλωση των ανθρώπων είναι μια άλλη ιστορία. Την πιο συνηθισμένη μπορούμε να την παρατηρήσουμε στο ελληνικό κοινοβούλιο. Οι ίδιοι, αποτυχημένοι, άνθρωποι αναλαμβάνουν ξανά και ξανά, έπειτα από λαϊκή εντολή, να λύσουν το ίδιο πρόβλημα για το οποίο είχαν επιλεγεί και πριν, χωρίς να τα καταφέρουν. 

Σε πιο προσωπικό επίπεδο μπορούμε να βρούμε ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν στη ζωή μας. Ψάχνουμε να βρούμε εναγωνίως τρόπο για να τους αξιοποιήσουμε, αλλά κάθε φορά κάτι δυσλειτουργεί και τους αφήνουμε εκτός. Όταν περάσει όμως λίγο ο καιρός, κάτι μας τραβάει να τους επαναφέρουμε. Ίσως να είναι κάποιο ένστικτο, ίσως απλά μαζοχισμός, αλλά θέλουμε να βρουν μια θέση, ένα ρόλο στη ζωή μας. 

Συμπέρασμα δεν υπάρχει. 

Ο χρόνος κρίνει τις πράξεις μας και τις επιλογές μας. 

Και ας νοσταλγούμε πότε πότε τις "...καμένες μας Ιθάκες..." που λέει και ο Μητροπάνος.

Σκόρπιες σκέψεις μιας Κυριακής

Πάει και ο Μάρτιος.

Πρώτη μέρα του Απρίλη ήταν η σημερίνη και λόγω μιας περίεργης διάθεσης που είχα την πέρασα σπίτι.

Αυτή η περίεργη διάθεση με διακατέχει εδώ και αρκετό καιρό.

Η αλλαγή του καιρού μου έχει δημιουργήσει μια ανεξήγητη ευθυμία. Η βλακώδης αισιοδοξία μου βγαίνει ξανά στην επιφάνεια και όποιον πάρει ο χάρος!

Λέω "βλακώδης" γιατί δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να είμαι αισιόδοξος για την εξέλιξη των πραγμάτων σε όλους τους τομείς της ζωής μου.

Έχοντας μάθει όμως με τα λίγα και λόγω ιδιοσυγκρασίας (άλλοι θα πουν ότι φταίει και το ζώδιο...) ανεβαίνω ακόμα και όταν παίρνω το ελάχιστο. Μια όμορφη παρέα, έστω και για μερικές ώρες, ένας περίπατος στην πόλη με τον πολύ ωραίο καιρό που είχε τις τελευταίες μέρες, και έτσι απλά εμφανίζεται το χαμόγελο στο πρόσωπο μου ασυναίσθητα και ας έχω μόλις περάσει από την εφορία ή ας με έχει αφήσει ξεκρέμαστο το αμαξάκι μου. 

O Απρίλης μπήκε, η άνοιξη έχει έρθει λίγο νωρίτερα, τα ζόρια που αναμένονται φαίνονται δυσβάσταχτα αλλά εγώ σε πείσμα όλων θα χαμογελάω όταν παίρνω από το περιβάλλον μου έστω και αυτο το λίγο (όχι πως υπάρχει πρόβλημα αν κάποιος ή κάποια έχει τη διάθεση να προσφέρει το κάτι περισσότερο...).

Άλλωστε όπως λέει και ο Σωκράτης "Άνοιξη έχει η καρδιά..."

Άντε και καλό καλοκαίρι!!!

Υ.Γ. Μην ψάξετε να βρείτε κάποιο νόημα ή κάποια συνοχή σε όλα τα παραπάνω. Και εγώ ο ίδιος διαβάζοντας ξανά αυτά που έγραψα δυσκολεύομαι. Άλλωστε το λέω και στον τίτλο: Σκόρπιες σκέψεις! Και κάτι ακόμα. Αύριο μπορεί η διάθεση να είναι στο ναδίρ. Αλλά αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα ενός διδύμου! Όπως είχα γράψει και παλιότερα χωρίς σκαμπανεβάσματα δεν έχει ενδιαφέρον η ζωή μας!!!

Επιστρέφοντας

Απουσίασα αρκετό καιρό από το μπλογκ και αυτό μάλλον για καλό πρέπει να το εκλάβω. Η αφορμή για να γράφω ήταν συνήθως η εκτόνωση κάποιων αρνητικών συναισθημάτων, οπότε η απουσία περίπου 2 μηνών δείχνει ότι αυτή η περίοδος δεν είχε κάτι έντονα αρνητικό. 

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, εκτός από το μπλογκ, χάθηκα γενικώς και από τον κόσμο! Είχαμε Φεστιβάλ (έστω και το μικρό), τι να κάνω; 

Για ακόμα μία φορά ήρθα σε επαφή με πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους, άλλους τους ήξερα άλλους τους έμαθα πρόσφατα, που βοήθησαν να αποδράσω από τη μιζέρια που βλέπω γύρω μου, έστω και για λίγο.

Η επιστροφή στην καθημερινότητα ομολογώ ότι δεν είναι εύκολη, αλλά σιγά σιγά θα προσαρμοστώ.

Οι επιστροφές σε καταστάσεις συνήθως δεν έχουν πολύ ευχάριστα αποτελέσματα, τουλάχιστον για μένα. Αισθάνομαι ότι κάθε φεστιβάλ με κάνει λίγο διαφορετικό άνθρωπο, αλλά ακόμα δεν έχω αξιοποιήσει αυτή την αλλαγή ώστε να εξελιχθώ όσο θα ήθελα σε πολλά επίπεδα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, κατά τη γνώμη μου, έχουν την ανάγκη από μια αφορμη, που θα τους οδηγησει σε μια νέα αρχή. Αφορμές είχα πολλές κατά καιρούς, σε ορισμένες περιπτώσεις ίσως δεν ευνόησαν οι συγκυρίες, αλλά ας μην ψάχνω για δικαιολογίες. Η μιζέρια, η μοιρολατρεία και η ματαιοδοξία δεν ταιριάζουν σε κανέναν άνθρωπο. Ούτε και σε μένα. 

Επιστρέφω λοιπόν στην καθημερινότητα, και δε θα την αφήσω να γίνει πεζή, άχρωμη και χωρίς νόημα. Άλλωστε μπήκε η άνοιξη. 

Ευκαιρία να ανοίξουμε την πόρτα για μια νέα αρχή!