Με αφορμή αυτό το τραγούδι, το οποίο έχει πολλά στοιχεία παλιάς ροκ μπαλάντας, που άκουσα πρόσφατα μου ήρθε στο μυαλό η εποχή που άκουγα πολύ συχνά ραδιόφωνο τις νύχτες. Μιλάω για την εποχή που δεν υπήρχε youtube, το internet ήταν ακόμα σε νηπιακό στάδιο και ως εκ τούτου η μοναδική πηγή για να ακούσεις μουσική ήταν το ραδιόφωνο.
Αυτό που πραγματικά λάτρευα ήταν να κάθομαι να ακούω κάποιο σταθμό που έπαιζε μπαλάντες (κυρίως ξένες) και ανάμεσα στα κομμάτια παρεμβάλλονταν η φωνή του ραδιοφωνικού παραγωγού ο οποίος έκανε τον επίλογο του τραγουδιού που προηγήθηκε και τον πρόλογο για εκείνο που θα ακολουθούσε. Τότε δεν υπήρχαν οι playlists και η επιλογή των τραγουδιών γινόταν είτε από τον εκφωνητή της εκπομπής είτε από το κοινό που την άκουγε.
Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται κάπως ρομαντικά, ίσως και σαχλά, αλλά πραγματικά υπήρχε μία μαγεία μέσα τους. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν εκείνες οι εκπομπές ήταν ξεχωριστή.
Πλέον δεν ακούω ραδιόφωνο τις νύχτες.
Κάτι η ευκολία του ίντερνετ που βρίσκεις όποιο τραγούδι μπορεί να σου έρθει στο μυαλό, κάτι η βιομηχανοποίηση των ραδιοφωνικών εκπομπών, με έχουν κάνει να χάσω το ενδιαφέρον μου.
Κάποιες φορές σκέφτομαι πόσα πράγματα έχουν χάσει την αθωότητα τους με την τεχνολογική εξέλιξη και ένα από αυτά σίγουρα είναι και το ραδιόφωνο. Εκτός από την αθωότητα χάθηκε και η μοναδικότητα και ο χαρακτήρας του μέσου. Αλλά μάλλον αυτό είναι ένα από τα σημεία των καιρών, μιας και η μοναδικότητα και ο χαρακτήρας τείνουν να εκλείψουν και από τον άνθρωπο τον ίδιο...
Παρατήρησα ότι έχω πάρα πολύ καιρό να δημοσιεύσω κάποια νέα ανάρτηση. Όλον αυτόν τον καιρό ξεκινούσα να γράφω κάποια πράγματα που με απασχολούσαν αλλά μέχρι να ολοκληρώσω το κείμενο μου περνούσε η ένταση και όταν ξαναδιάβαζα τι είχα γράψει το άφηνα στα πρόχειρα.
Το έχω ξαναπεί ότι το γράψιμο για μένα είναι πολλά πράγματα αλλά κυρίως εκτόνωση. Γράφω όταν έχω μέσα μου μια ένταση, όταν θέλω να πω πράγματα και δεν υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος να με ακούσει.
Επιστρέφοντας λοιπόν σε αυτή την αγαπημένη μου συνήθεια ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Ίσως υπάρχει απλά μέσα μου η ανάγκη να δηλώσω (ή να "κοινοποιήσω" όπως είναι και της μόδας) την παρουσία μου σε αυτό το χώρο.
Είμαι ακόμα εδώ λοιπόν. Παρόν. Ξένος σε έναν τόπο που αλλάζει όπως λέει και ο δημιουργός, για να καταλήξει ότι ξέρει 1000 τρόπους να σωθεί μα κανένας τους δεν του ταιριάζει.
Δεν είμαι σίγουρος πόσοι αναζητούμε τη σωτηρία. Ίσως απλά ψάχνουμε να βρούμε τον τρόπο που μας ταιριάζει γενικά. Όχι απλά για να σωθούμε, αλλά για να μπορούμε να πούμε αύριο μεθαύριο ότι "ζήσαμε".
Τι πάει να πει σωτηρία;
Από τι θέλουμε να σωθούμε;
Σε πολλές περιπτώσεις νιώθω ότι βάζουμε τον εαυτό μας σε μια τεχνητή προβληματική κατάσταση αναζητώντας τη "σωτηρία", ενώ στην πραγματικότητα αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα νόημα. Έναν τρόπο...που να μας ταιριάζει!
Καθώς περίμενα στο φανάρι με το αυτοκίνητο να ανάψει το πράσινο, περνούσαν από το πεζοδρόμιο μια μαμά με το παιδάκι της. Ένα αγοράκι που ήταν περίπου 2 ετών. Το παιδάκι με κοιτούσε επίμονα χαμογελαστά και μετά από λίγα δευτερόλεπτα με χαιρέτησε. Πόσο δύσκολο είναι να γυρίσεις σε έναν άγνωστο να του χαμογελάσεις και να τον χαιρετήσεις; Οι περισσότεροι θα σε περάσουν για τρελό. Και όμως εγώ μετά από την κίνηση του μικρού είχα ένα χαμόγελο το οποίο διατηρήθηκε για όλη τη διάρκεια της βραδιάς.
Αυτή η πόλη είναι γεμάτη από μικρά θαύματα. Ένα από αυτά είναι και η αθωότητα των μικρών παιδιών που καταφέρνει και επιβιώνει μέσα στη μιζέρια, το φόβο και την αδιαφορία. Την αθωότητα που όλοι εμείς χάσαμε κάπου στη διαδρομή και δεν χαιρετάμε πλέον ούτε τους γνωστούς μας στο δρόμο. Που αποφεύγουμε να χαμογελάσουμε ακόμα και στον καθρέφτη μας.
Δεν λέω ότι θα πρέπει να γίνουμε, όπως ακούω συχνά, και πάλι παιδιά. Απλά σκέφτομαι ότι παρατηρώντας τις συμπεριφορές τους μπορούμε να μάθουμε πάρα πολλά. Και πάνω απ'όλα να χαμογελάμε αληθινά...
Οι Κινέζοι λένε ότι μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις.
Την τελευταία περίοδο έβγαλα αρκετές φωτογραφίες. Συνήθως βγάζω φωτογραφίες προς το τέλος μιας εμπειρίας και όχι κατά τη διάρκεια. Μάλλον γιατί θέλω να την προεκτείνω και μετά, όταν θα έχει τελειώσει.
Είναι πολλές φορές που κοιτάς μια φωτογραφία που την έχει βγάλει κάποιος άλλος και νομίζεις ότι το πρόσωπο που απεικονίζεται κοιτάζει εσένα. Δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου εντύπωση. Είναι τόσο ζωντανή η εικόνα που νομίζεις ότι σου χαμογελάει και είναι έτοιμη να σου μιλήσει.
Για να επιστρέψω στην αρχική μου σκέψη, έλεγα ότι μια φωτογραφία, ή και περισσότερες, μπορούν να συντηρήσουν μια εμπειρία μέσα στο χρόνο. Κάποιες φορές αυτό είναι για καλό, γιατί, ειδικά για εσάς τους ανθρώπους που έχετε μια κάποια ηλικία, σας βοηθάει να κρατάτε στη μνήμη σας στιγμές, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα. Κάποιες άλλες πάλι, μια φωτογραφία μπορεί να συντηρεί μια ελπίδα. Ποτέ μου δεν έσκισα ή διέγραψα φωτογραφίες. Μου αρέσει να ανατρέχω σε αυτές και να θυμάμαι τις όμορφες στιγμές και τους όμορφους ανθρώπους που τις μοιράστηκα. Μου αρέσει και να κρυφοκοιτάζω την ελπίδα. Είναι κομμάτι του παραμυθιού και αυτή, στο οποίο ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω.
Επειδή από ρομαντισμό χορτάσαμε και πρέπει να μπω σε φάση δίαιτας γιατί έβαλα αρκετά κιλάκια, είπα να γράψω για κάτι διαφορετικό απ'ότι συνήθως. Ίσως να οφείλεται και στο γεγονός ότι αύριο ξεκινάω δουλειά στο φεστιβάλ κινηματογράφου, και έτσι είπα να γράψω για τις ταινίες που είδα μέσα σε αυτές τις τρεις εβδομάδες (και κάτι...) του Οκτώβρη.
Ταινία 1η: The Avengers
Περιπέτεια βασισμένη σε κόμικ, από αυτές που τελευταία μου αρέσουν αρκετά. Βλέπεται άνετα χωρίς να βαρεθεί ο θεατής, αλλά δεν είναι και κάτι για το οποίο θα αφιέρωνα πάνω από 2-3 σειρές.
Ταινία 2η: Snow White and the Huntsman
Η Χιονάτη καταδιώκεται από ζόμπι, προστατεύεται από νάνους, και γενικώς μια αμερικανιά με μέτριες ερμηνείες και μια πλοκή άστα να πάνε
Ταινία 3η: Intouchables
Γαλλικό αριστούργημα. Μια εξαιρετική ταινία, η οποία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Βγάζει αβίαστο γέλιο, συγκίνηση, προβληματισμό και μια νότα αισιοδοξίας που σε αφήνει με ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στα χείλη. Προτείνεται ανεπιφύλακτα!!!
Ταινία 4η: Ice Age: Continental Drift
Τα animation είναι η αδυναμία μου! Η συγκεκριμένη ταινία είναι η 4η συνέχεια του γνωστού Ice Age. Δεν μπορώ να πω πως ξετρελάθηκα αλλά δεν ήταν και χάλια.
Ταινία 5η: Madagascar 3: Europe's Most Wanted
Άλλη μια συνέχεια γνωστού animation. Ωραία χρώματα, μια έξυπνη ιστορία και αρκετές στιγμές γέλιου. Εντέλει ισχύει ότι και για το Ice Age.
Ταινία 6η: Tinker Tailor Soldier Spy
Εξαιρετικό καστ, με τους Γκάρυ Όλντμαν και Τζον Χαρτ να ξεχωρίζουν σαν ονόματα, αλλά τελικά η ταινία δεν ήταν αυτό που περίμενα. Συμπαθητική αλλά κούραζε και δεν είχε καμιά ιδιαίτερη πλοκή.
Ταινία 7η: Raging Bull
Ανάμεσα στις άλλες είδα και μια παλιά, κλασική, ταινία την οποία είχα στο πρόγραμμα από καιρό. Κλασσική ταινία Σκορτσέζε, με ένα πολύ καλό Ντε Νίρο, αλλά αν μου έλεγαν για ταινία με μποξέρ θα πρότεινα το εκπληκτικό Cinderella Man!!!
Ταινία 8η: Coriolanus
Σαιξπηρικό. Το λιγότερο διαδεδομένο έργο του, σε μια εξαιρετική μεταφορά από το Ραλφ Φάινς ο οποίος δίνει μια ερμηνεία πραγματικά καθηλωτική! Αν δεν αντέχετε την σαιξπηρική απαγγελία και σας φαίνεται κάπως όταν την ακούτε σε μια περιπέτεια με βαρύ οπλισμό και σφαγές, τότε μάλλον δεν είναι η κατάλληλη ταινία για εσάς. Αν όμως καταφέρετε και ξεπεράσετε αυτό το στάδιο, τότε θα αισθανθείτε γεμάτοι μετά από τη δίωρη θέαση μια ταινίας πολύ υψηλού επιπέδου.
Ταινία 9η: The Campaign
Συμπαθητική κωμωδιούλα, που προσπαθεί να αποτυπώσει με κάπως χονδροειδή τρόπο την προεκλογική εκστρατεία στην Αμερική. Αξίζει να τη δεις λόγω Γαλυφιανάκη, οποίος και μόνο που υπάρχει στην οθόνη σου δίνει χίλιους λόγους να γελάς. Από την άλλη ο υπερτιμημένος Γουίλ Φέρελ, ο οποίος εκτός από το πολύ καλό Stranger than fiction, δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, απλά καταπιάνεται με γνωστές καρικατούρες, οι οποίες μπορεί να βγάζουν γέλιο για μερικούς, αλλά εμένα με κάνουν απλά να πατάω το fast forward.
Ταινία 10η: Safety Not Guaranteed
Ανεξάρτητη παραγωγή με θέμα μια πολύ ωραία ιστοριούλα. Σίγουρα δεν είναι μια ταινία για την οποία θα ακούσετε, αλλά αν έχετε να διαθέσετε μιάμιση ώρα αξίζει τον κόπο.
Υ.Γ. Δεν γράφω πολλά για τις υποθέσεις της κάθε ταινίας, γιατί μπορείτε να τις βρείτε πατώντας στους συνδέσμους που βρίσκονται στο δεξί μέρος του μπλογκ.
Δεν ξέρω αν έχει τύχει σε πολλούς από εσάς να βρίσκεστε σε ένα χώρο και ασυναίσθητα να ψάχνετε δυο μάτια μέσα στο πλήθος. Όχι δυο οποιαδήποτε μάτια, αλλά δύο πολύ συγκεκριμένα μάτια.
Αυτό μου έτυχε απόψε. Είχα την ψευδαίσθηση ότι βρισκόντουσαν αυτά τα δυο μάτια κάπου ανάμεσα στο πλήθος και έπιασα τον εαυτό μου να τα αναζητά. Μάλλον παρασύρθηκα από την ωραιότερη φωνή, παρουσία, ερμηνεία που κυκλοφορεί στο ελληνικό μουσικό στερέωμα αυτή τη στιγμή, αλλά δε θα γράψω για εκείνη.
Πάντα πίστευα ότι με τα μάτια λες περισσότερα πράγματα απ' ότι με τις λέξεις, οπότε έψαχνα και εγώ αυτά τα δύο μάτια για να μου πουν τα δικά τους.
Ήταν σαν να ένιωθα ότι είχαμε δώσει σιωπηλά ένα ραντεβού. Όσο και αν κοίταξα όμως, δεν είδα αυτά τα δύο μελαγχολικά μάτια που αναζητούσα. Μάλλον σε αυτό το ραντεβού περιμέναμε σε διαφορετικό σημείο :-) Την επόμενη φορά ίσως και να συναντηθούμε...
Ρίχνοντας μια ματιά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στην αρχική μου σελίδα στο facebook εμφανιζόντουσαν οι επιθυμίες ορισμένων φίλων, σε μορφή "ενημέρωσης κατάστασης", πολλές φορές ως κραυγές απόγνωσης. Κάπου εκεί κάθισα και σκέφτηκα ποια ήταν τα δικά μου θέλω μέσα σε αυτό το καλοκαίρι.
Θέλω να με ακούνε και ας μη μιλάω.
Θέλω η σιωπή μου να έχει νόημα για τους άλλους.
Θέλω η απουσία μου να γίνεται αισθητή.
Θέλω να χτυπάει το τηλέφωνο για να μου πούνε μια "καλημέρα", μια "καληνύχτα"...
Θέλω να ανυπομονώ να επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη.
Θέλω να μην απογοητεύομαι που τελειώνει το καλοκαίρι.
Μάλλον είμαι πλεονέκτης τελικά...
P.S. Και για να μην το ξεχάσω θέλω να πω ένα "Χρόνια Πολλά" σε όσους από τους αναγνώστες μου γιορτάζουν αύριο (15/8)! Άντε και η Παναγιά μαζί μας!
