Ο παραμυθάς πρόσθεσε άλλον ένα χρόνο στην πλάτη του.
Ο πρώτος που του εύχεται είμαι εγώ.
Στα παραμύθια δεν υπάρχει χρόνος οπότε, όσα κεράκια και αν σβήσει στην τούρτα του, δεν μεγαλώνει ποτέ.
Ένα ποστ αφιερωμένο σε μένα και πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω. Τόσα χρόνια που διατηρώ αυτό το μπλογκ δεν έτυχε να γράψω ποτέ κάτι στα γενέθλεια μου. Συνήθως ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Λίγα παραπάνω τηλέφωνα, δουλειά, ευχές και τέλος το πανηγύρι.
Σαν σήμερα, πριν από 32 χρόνια, έκανα την αρχή μου σε αυτό που λέγεται "ζωή". Απ'ότι έχω καταλάβει γιορτάζουμε κάθε αρχή που κάνουμε πάνω σε αυτή τη γη. Είτε το λέμε γενέθλεια για να θυμόμαστε την ημέρα που γεννηθήκαμε, είτε το λέμε επέτειο για να θυμόμαστε τη μέρα που αρχίζουμε μια σχέση ή ένα γάμο, είτε για να θυμόμαστε την πρώτη μέρα που πρωτοείδαμε ένα πρόσωπο.
Καλό είναι όμως να μη γιορτάζουμε μόνο την ανάμνηση της έναρξης, αλλά και κάθε επόμενο βήμα που θα κάνουμε στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, όπως και αν λέγεται αυτή.
Αυτό το στοιχείο της φύσης έχει εμπνεύσει πολλούς δημιουργούς.
Για την ιδιότητα της να ξεβάφει οποιοδήποτε άσχημο συναίσθημα ζωγραφίζεται στο πρόσωπο μας...
Για το χάρισμα που έχει στο να συνθέτει τις πιο όμορφες μελωδίες, αυτές που όταν τις ακους χάνεσαι...
Για τη μαγεία που προσθέτει ακόμα και σε μία νύχτα που είσαι μόνος σπίτι και την κοιτάζεις να στέλνει με αργό ή γρήγορο ρυθμό τις σταγόνες της πάνω στο τζάμι σου.
Ξέρω ότι πολύ θα σκέφτεστε όλα τα αρνητικά που προκαλεί η βροχή (κατσαρώνει το μαλλί όσων έχουν, πονάνε τα κόκκαλα των παππούδων, γλιστράνε οι δρόμοι όταν οδηγούμε κ.α.), αλλά επειδή θέλω να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων αρκούμε στα παραπάνω...
Έχοντας λίγο χρόνο, πριν πέσω για ένα δίωρο ύπνο (μη ρωτάτε για λεπτομέρειες) είπα να ξαναγράψω. Να γράψω για την απουσία. Αφορμή στάθηκε το παραπάνω τραγούδι.
Λένε ότι δεν εκτιμάς κάτι παρά μόνο αν το χάσεις. Όχι βέβαια ότι αν το εκτιμάς, ότι αν ξέρεις τι είναι αυτό που έχεις, αποκλείεται να το χάσεις.
Από την άλλη σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν να χάσεις κάτι που δεν το είχες ποτέ; Ίσως τα τελευταία ποστ να είναι αντικείμενα της γνωστής υπερβολής που με διακατέχει.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι ένα κενό. Ένα κενό επικοινωνίας. Όχι πως δεν είμαι καλά (αν και κάποιοι ανησύχησαν από το τελευταίο ποστ). Μια χαρά είμαι. Απλά αισθάνομαι κάπως περίεργα, και σε συνδυασμό με τα περίεργα ωράρια ύπνου που τείνω να καθιερώσω, μου βγαίνουν αυτά τα ποστ.
Πάντοτε απέφευγα τις εκρήξεις. Με μικρά ελεγχόμενα ξεσπάσματα απελευθερώνω την ένταση που υπάρχει μέσα μου. Συνήθως αυτά τα ξεσπάσματα είναι λίγα. Ποτέ όμως δεν μπορώ να προβλέψω το πλήθος τους. Οπότε όσοι συνεχίζετε να με διαβάζετε καλό κουράγιο...
Ως συνέχεια του προηγούμενου, έχω την ανάγκη να γράψω κάποιες επιπλέον σκέψεις. Πριν από περίπου 24 ώρες έκανα κάτι το οποίο δεν ήθελα να το κάνω, αλλά δεδομένων των συνθηκών μάλλον έπρεπε.
Δεν μου αρέσει να στεναχωρώ τους γύρω μου. Γι'αυτό πολλές φορές προτιμώ να κρατάω κάποια πράγματα μέσα μου. Κάποιες φορές παρασύρομαι και λέω περισσότερα απ'όσα πρέπει, λιγότερα πάλι απ'ότι θα ήθελα.
Είναι πολύ δύσκολο να κρατάς απόσταση από ανθρώπους που θα τους ήθελες πάρα πολύ μέσα στη ζωή σου. Πόσο μάλλον από ανθρώπους που το μόνο που έχεις είναι μια πολύ όμορφη εντύπωση, γιατί δεν κατάφερες να τους γνωρίσεις όσο καλά θα ήθελες.
Έχω παραλληλίσει πολλές φορές δραστηριότητες της καθημερινότητας μου με ταξίδια. Η συγκεκριμένη εμπειρία είναι σαν να σου παρουσιάζει κάποιος έναν επίγειο παράδεισο. Έναν τόπο που θα αισθανόσουν όμορφα, οικεία, που θα ήσουν ασφαλής, που δεν θα ήσουν μόνος, που θα είχες κάποιον να σε καταλαβαίνει. Αντιλαμβάνεσαι όμως ότι το μεταφορικό μέσο που κάνει τη διαδρομή για αυτόν τον προορισμό δεν έχει χώρο για σένα. Θα πρέπει να είσαι αυτός που θα μείνει πίσω.
Είναι πολύ δύσκολο να πρέπει να αφήνεις ένα καράβι να φύγει. Να βλέπεις το ταξίδι για έναν άγνωστο, αλλά πολλά υποσχόμενο τόπο, να μένει μόνο μια εντύπωση. Μια εικόνα μέσα στο μυαλό σου, που πρέπει να την βάλεις στο περιθώριο. Δεν το θέλεις, αλλά πρέπει.
Μια φίλη στο προηγούμενο ποστ, σχολίασε ότι ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που ξέρει τα "μπορώ" του. Αυτή τη στιγμή το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γράφω. Δεν το θέλω. Δεν πρέπει να το κάνω. Ίσως αυτό που πρέπει είναι να σωπάσω. Να μην δημοσιεύσω καν αυτό το ποστ. Να μην το διαβάσει κανείς. Είναι τέτοια η ένταση που έχω όμως που ακόμα και αν δεν καταλαβαίνω λέξη αυτή τη στιγμή, απ'όσα έγραψα πιο πάνω, θα συνεχίσω.
Νιώθω ότι θέλω να φωνάξω. Κάποτε μια φίλη μου είχε πει ότι η σιωπή μου είναι εκωφαντική. Αυτή τη στιγμή πάει να με τρελάνει. Όταν τελειώσω το γράψιμο για απόψε θα έχω χαλαρώσει.
Κάτι τελευταίο πριν κλείσω. Πάντοτε ήμουν της άποψης και συνεχίζω να το πιστεύω ότι για όλες τις δύσκολες φάσεις που περνάμε υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δεν φταίει κανένας άλλος. Το εύκολο είναι να σηκώσεις το δάχτυλο και να δείξεις κάποιον άλλον όταν σε ρωτήσουν "γιατί είσαι έτσι;". Το δύσκολο είναι να σηκώσεις το δάχτυλο και να το στρέψεις στον καθρέφτη σου για να δείξεις τον πραγματικό υπεύθυνο. Λέγεται αυτοκριτική και μπορεί να μη βλέπεις τα αποτελέσματα της άμεσα, αλλά σε βάθος χρόνου ίσως βοηθήσει.
Υ.Γ. Στο μόνο πράγμα που ταυτίζονται τα "θέλω", "πρέπει" και "μπορώ" μου αυτή τη στιγμή, είναι στο ότι θα ξενυχτήσω σήμερα (μάλλον για ξημέρωμα με κόβω). Άντε και να δω τι θα στείλω πάλι για εργασία!!!!
Σκέφτηκα να γράψω τα συναισθήματα μου για αυτές τις τρεις λέξεις.
Ευτυχία είναι όταν μπορείς να τις χρησιμοποιείς εναλλακτικά και τις τρεις στην ίδια πρόταση. Για παράδειγμα:
Θέλω να πω όλα όσα σκέφτομαι...
Πρέπει να πω όλα όσα σκέφτομαι...
Μπορώ να πω όλα όσα σκέφτομαι...
Συνήθως όμως αυτές οι λέξεις, αλληλοσυγκρούονται. Βρίσκονται σε ένα συνεχή πόλεμο, με πεδίο μάχης κάπου ανάμεσα στο μυαλό και την καρδιά μας.
Το "πρέπει" στρατοπεδεύει στο μυαλό.
Το "θέλω" στην καρδιά.
Το "μπορώ" πάλι κρατάει μια ουδέτερη στάση και περιμένει να δει την εξέλιξη της μάχης για να πάρει θέση.
Στην πραγματικότητα όλοι θέλουμε σε αυτή τη μάχη να βγει νικητής το "θέλω" έτσι ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε αυτό που επιθυμούμε. Το "πρέπει" όμως είναι πολύ ισχυρός αντίπαλος. Γκρεμίζει στο διάβα του τα όνειρα, ισοπεδώνει τα συναισθήματα και εντέλει εξορίζει το "θέλω" σε ένα μέρος που λέγεται "λήθη".
Όταν όμως το "θέλω" είναι έντονο, θα βρει τρόπο να αποδράσει. Επιστρέφει πιο δυνατό στη μάχη και διεκδικεί με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο την "ειρήνη" μέσα μας, η οποία έρχεται μόνο όταν το "πρέπει" ταυτίζεται με το "θέλω", φέρνοντας τη γαλήνη στην καρδιά, στο μυαλό και στην ψυχή μας.
Επειδή όμως τίποτα δεν είναι απλό σε αυτή τη ζωή, ακόμα και αν τα δικά σου "θέλω" νικήσουν τα "πρέπει" σου, μια άλλη μάχη ίσως να σε περιμένει. Τα "θέλω" σου ενάντια στα "πρέπει" κάποιου άλλου προσώπου.
Και συνεχίζεις να αγωνίζεσαι, ελπίζοντας ότι η "ειρήνη" θα σε βρει με την καρδιά γεμάτη και όχι εγκαταλελημένο στο πεδίο της μάχης
Θέλω να πιστεύω ότι οι επιθυμίες μου είναι ξεκάθαρες στο μυαλό μου. Όπως ξεκάθαρο είναι ότι είμαι επιφυλακτικός με ανθρώπους που δεν ξέρω.
Κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν ότι πρέπει να αφήνομαι, να ανοίγομαι. Εγώ πάλι επιμένω στην άμυνα μου. Βάζω έναν καθρέφτη μπροστά από το πρόσωπο μου και ο καθένας βλέπει σε εμένα αυτό που θέλει να δει. Έτσι όλοι τους είναι ευχαριστημένοι. Ακούω συχνά τη φράση "πρέπει να είσαι αληθινός..." ή "δείξε στους άλλους αυτό που είσαι και δεν θα χάσεις...".
Η εμπειρία μου με δίδαξε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που να αντέχουν την αλήθεια μου. Με το που φύγει ο καθρέφτης το βάζουν στα πόδια και το μόνο που μένει είναι τα λόγια που έλεγαν με τόση ευκολία.
Είναι τόσο εύκολο να μιλάς, πόσο μάλλον όταν υπάρχει και μια απόσταση. Είσαι ασφαλής. Λες ότι θες, χωρίς να μπορεί ο άλλος να "διαβάσει" όσα κρύβονται πίσω από τις λέξεις σου, παρατηρώντας το βλέμμα, τις εκφράσεις του προσώπου, τη γλώσσα του σώματος. Για αυτό το λόγο δεν μου αρέσει να κάνω σοβαρές συζητήσεις εξ αποστάσεως. Πόσο μάλλον όταν ούτε καν ακούω τον συνομιλητή μου, αλλά περιορίζομαι στο να διαβάζω αυτά που μου γράφει και να απαντάω επίσης γραπτώς.
Είναι σίγουρο ελκυστικό. Το γράψιμο σε απελευθερώνει, αλλά δεν το εμπιστεύομαι. Και το λέω εγώ που εκφράζω τα συναισθήματα μου καλύτερα γραπτά (μάλλον τραγουδιστά) παρά προφορικά. Αλλά πάλι είναι τόσα πολλά που μπορείς να πεις με τη σιωπή σου. Αρκεί να είσαι παρόν. Και να υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος για να την "ακούσει".
Ίσως είμαι παράξενος. Ίσως από αλλού φερμένος, που προσπαθώ εδώ και τρεις δεκαετείες να προσαρμοστώ σε έναν κόσμο που από τη στιγμή που δεν με καταλαβαίνει, προσπαθώ να τον καταλάβω εγώ. Όπως και να' χει... Καλή Ανάσταση να' χουμε και καλή αντάμωση!!!
Πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ένα εξοντωτικό τετραήμερο! Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Η αρχή...
Το ότι θα έχω ένα καλό τετραήμερο φάνηκε από την Πέμπτη το βράδυ. Πήγα μετά από 10+ χρόνια να ακούσω τον Πάριο. Τα σχόλια που είχαν φτάσει στα αυτιά μου ήταν από "δεν μπορεί πια..."έως "βγαίνει και είναι κομμάτια...". Τελικά αυτό που είδα και ακουσα με ενθουσίασε. Για χορό δεν είχα καμιά όρεξη, οπότε το άκρως ακουστικό πρόγραμμα του (το λεγόμενο "της τάβλας") ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Τραγούδησε ο αθεόφοβος περίπου 4 ώρες κυρίως τραγούδια που έχει πει ή γράψει ο ίδιος, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Είναι μια από τις ελάχιστες φορές που φεύγω από μαγαζί που πάω να ακούσω κάποιον τραγουδιστή και δεν έχω στο μυαλό μου τη σκέψη "...όμως δεν είπε το τάδε τραγούδι..." . Τα είπε όλα!!!! Ή σχεδόν όλα. Αν και ήμουν στο μαγαζί από τις 11:15 μέχρι τις 6 παρά δεν αισθάνθηκα σε κανένα σημείο κουρασμένος! Το ρεπερτόριο και η δισκογραφία του ήταν απλά ατελείωτα! Το μοναδικό μειονέκτημα της βραδειάς ήταν ότι έπινα κρασί και όχι ουίσκι, αλλά δεν είμαι πλεονέκτης...
...η συνέχεια
Η συνέχεια δόθηκε δύο βράδια μετά. Η παρέα πολύ καλή, και η αρχική σκέψη ήταν να πάμε στο Μενιδιάτη.
Έφτιαξα την κατάλληλη διάθεση και ετοιμάστηκα ψυχολογικά. Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο τραγουδιστή τον έχω συνδέσει με τρελά γλέντια προ τετραετίας. Οπότε μια νύχτα εκεί θα ήταν πολλά υποσχόμενη.
Τελικά μετά από διάφορες καραμπόλες καταλήξαμε στον Κουρκούλη. Δεν μας χάλασε! Κεφάτο πρόγραμμα, με τα μαθητούδια (είναι εποχή πενταήμερων και το περιμέναμε) να μην βάζουν κώλο κάτω, και να δίνουν άλλη ζωντάνια στο μαγαζί! Δεν είπε βέβαια τη ζεμπεκιά που ήθελα να χορέψω, αλλά παρόλαυτα περάσαμε μια χαρά με τα αλάνια που σμίξαμε μετά από καιρό!
Τα γεμίσματα...
Ενδιάμεσα δεν μπορώ να πω ότι κάθισα ιδιαίτερα σπιτί. Καφέδες κάτω από τον ήλιο (καλοκαιράκι μύρισε, αν και η πρόβλεψη λέει για επιδείνωση, εγώ δεν πτοούμαι!!!), βόλτες στην παραλία, στον Λευκό Πύργο, στην Αριστοτέλους, περίεργο φαγητό(μέχρι και μπαμπού έφαγα!!!).
Να μην ξεχάσω να προσθέσω και ένα εξαιρετικά ευχάριστο μάθημα το πρωί του Σαββάτου. Μακάρι να περνούσαν όλοι τόσο καλά στη δουλειά τους. Δυστυχώς σε 2 εβδομάδες τελειώνει το συγκεκριμένο πρόγραμμα, αλλά δεν ξενερώνω με τίποτα. Κάτι άλλο θα προκύψει!
Η παρολίγον νάρκη...
Μια από τις σκέψεις που έκανα για την έξοδο του Σαββατόβραδου ήταν να πάω στη συναυλία του Μιχάλη Τζουγανάκη στο Μύλο. Μου αρέσει πολύ και αυτό το είδος μουσικής και όταν έβλεπα ότι άρχιζαν να ψιλοστραβώνουν τα πράγματα με τον Μενιδιάτη μου πέρασε από το μυαλό να πάω. Τελικά, απ' ότι διάβασα στο παρακάτω άρθρο, γλίτωσα από μεγάλη νάρκη...
Το κλείσιμο το τετραήμερου με βρίσκει στο κρεββάτι να χαλαρώνω και να γράφω τις εντυπώσεις μου σε αυτό εδώ το ποστ. Τελικά κάποιες φορές περνάς τέλεια από εκεί που δεν το περιμένεις.
Θα ξαναθυμηθώ αυτό που μου είπε μια φίλη μου. Όταν είσαι πεσμένος μην ψάχνεις κάποιον να σε σηκώσει. Προσπάθησε να σηκωθείς μόνος σου, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ξέρεις αν το γεγονός ότι σηκώθηκες οφείλεται στη δική σου δύναμη ή στη βοήθεια κάποιου άλλου.
Αυτό που θέλω να πω στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι για να περάσεις καλά μην ψάχνεις να βρεις κάποιους ανθρώπους που πιστεύεις ότι θα σε κάνουν να περάσεις καλά. Σίγουρα το ποιοι θα είναι μαζί σου έχει μεγάλη σημασία, αλλά δεν πρέπει να εξαρτάται η πορεία της δικής σου διάθεσης από τη διάθεση και τη συμπερίφορά των άλλων απέναντι σου. Όταν εσύ έχεις καλή διάθεση, κανένας δεν μπορεί να στη χάλασει. Αντίθετα, μπορείς να φτιάξεις και τη διάθεση των άλλων.
Αυτά τα ολίγα για μια σειρά γεμάτων ημερών που μου άφησαν την καλύτερη γεύση. Μάλλον είναι η εκκίνηση για μια περίοδο πολλών ευχάριστων στιγμών που έρχονται να γεμίσουν με χρώμα τους άδειους τοίχους της καρδιάς και του μυαλού μου!!!
