Πιο μπακούρι βρίσκεις γκόμενα...

Αυτή την ατάκα την είπε ο αδερφός ενός φίλου για να χαρακτηρίσει έξοδο της προηγούμενης εβδομάδας με το συγκεκριμένο φίλο μου.

Ρίχνοντας μια ματιά στο καθρέφτη σήμερα, είδα τα μάτια κόκκινα από τις πολλές ώρες μπροστά στο pc λόγω της διπλωματικής (ίσως και να ξεμπέρδεψα για την ώρα αν πάρω το οκ του καθηγητή) και τα γένια να είναι περισσότερα από τα μαλλιά (στο τέλος ή θα τα ξυρίσω κόντρα με το ξυράφι ή θα πάω στο Όρος). Ανησυχώ ότι θα με σταματάνε τα παιδάκια στο δρόμο, θα μου φιλάνε το χέρι και θα  ζητάνε την ευλογία μου.

Δεν είναι όμως κατάλοιπα της μπακουροσύνης τα παραπάνω. Όταν η αναβλητικότητα σε κάνει να τρέχεις και να μην προλαβαίνεις, αυτά είναι αναμενόμενα. Αν προσθέσουμε και τον καιρό που δεν λέει να στρώσει, τότε γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η ψυχολογία δεν είναι εύκολο να πάρει τα πάνω της.

Όπως κοίταξα πριν από λίγο τον καιρό παρατήρησα ότι θα σημειώσει ραγδαία βελτίωση. Λες και περίμενε να τελειώσω το γράψιμο για να καλοκαιριάσει. Άντε να μπούμε λίγο σε διάθεση θάλασσας και που ξέρεις μπορεί και να ερωτευτούμε, και ας λέει η Νατάσσα στο τραγούδι ότι δεν ενώνονται εύκολα οι ζωές ;-)

Υ.Γ. Την Παρασκευή είχα γενέθλεια και με θυμήθηκαν λιγότεροι από κάθε άλλη φορά. Μάλλον το έχει η ηλικία. Και το Χριστό στα 33 του τον ξέχασαν σχεδόν όλοι :-p

"Ανακύκλωση..."

Πολύ μοδάτη λέξη.

Στην εποχή που ζούμε ανακυκλώνουμε τα πάντα.

Αντικείμενα, ιδέες, ανθρώπους.

Αλλά τι οδηγεί στην ανακύκλωση του κάθε ενός;

Για τα αντικείμενα είναι λίγο πολύ γνωστή η λογική. Άλλοι ανακυκλώσουν επειδή έχουν οικολογική συνείδηση, άλλοι για να δείξουν ότι έχουν οικολογική συνείδηση και άλλοι μιμούνται τις παραπάνω δύο κατηγορίες.

Η ανακύκλωση ιδεών γίνεται προφανώς επειδή υπάρχει έλλειψη πρωτοτυπίας στις μέρες μας και ίσως μια δόση ραθυμίας. Είναι πολύ πιο εύκολο να αναμασήσεις τα λόγια κάποιου άλλου, απ΄το να προσπαθήσεις να φέρεις στο φως κάτι καινούριο, κάτι καινοτόμο. Και αν αυτή η ανακύκλωση έχει να προσφέρει κάτι, έχει καλώς. Συνήθως, όμως, γίνεται απλά για το φαίνεσθαι. Για τη βιτρίνα.

Η ανακύκλωση των ανθρώπων είναι μια άλλη ιστορία. Την πιο συνηθισμένη μπορούμε να την παρατηρήσουμε στο ελληνικό κοινοβούλιο. Οι ίδιοι, αποτυχημένοι, άνθρωποι αναλαμβάνουν ξανά και ξανά, έπειτα από λαϊκή εντολή, να λύσουν το ίδιο πρόβλημα για το οποίο είχαν επιλεγεί και πριν, χωρίς να τα καταφέρουν. 

Σε πιο προσωπικό επίπεδο μπορούμε να βρούμε ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν στη ζωή μας. Ψάχνουμε να βρούμε εναγωνίως τρόπο για να τους αξιοποιήσουμε, αλλά κάθε φορά κάτι δυσλειτουργεί και τους αφήνουμε εκτός. Όταν περάσει όμως λίγο ο καιρός, κάτι μας τραβάει να τους επαναφέρουμε. Ίσως να είναι κάποιο ένστικτο, ίσως απλά μαζοχισμός, αλλά θέλουμε να βρουν μια θέση, ένα ρόλο στη ζωή μας. 

Συμπέρασμα δεν υπάρχει. 

Ο χρόνος κρίνει τις πράξεις μας και τις επιλογές μας. 

Και ας νοσταλγούμε πότε πότε τις "...καμένες μας Ιθάκες..." που λέει και ο Μητροπάνος.

Σκόρπιες σκέψεις μιας Κυριακής

Πάει και ο Μάρτιος.

Πρώτη μέρα του Απρίλη ήταν η σημερίνη και λόγω μιας περίεργης διάθεσης που είχα την πέρασα σπίτι.

Αυτή η περίεργη διάθεση με διακατέχει εδώ και αρκετό καιρό.

Η αλλαγή του καιρού μου έχει δημιουργήσει μια ανεξήγητη ευθυμία. Η βλακώδης αισιοδοξία μου βγαίνει ξανά στην επιφάνεια και όποιον πάρει ο χάρος!

Λέω "βλακώδης" γιατί δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να είμαι αισιόδοξος για την εξέλιξη των πραγμάτων σε όλους τους τομείς της ζωής μου.

Έχοντας μάθει όμως με τα λίγα και λόγω ιδιοσυγκρασίας (άλλοι θα πουν ότι φταίει και το ζώδιο...) ανεβαίνω ακόμα και όταν παίρνω το ελάχιστο. Μια όμορφη παρέα, έστω και για μερικές ώρες, ένας περίπατος στην πόλη με τον πολύ ωραίο καιρό που είχε τις τελευταίες μέρες, και έτσι απλά εμφανίζεται το χαμόγελο στο πρόσωπο μου ασυναίσθητα και ας έχω μόλις περάσει από την εφορία ή ας με έχει αφήσει ξεκρέμαστο το αμαξάκι μου. 

O Απρίλης μπήκε, η άνοιξη έχει έρθει λίγο νωρίτερα, τα ζόρια που αναμένονται φαίνονται δυσβάσταχτα αλλά εγώ σε πείσμα όλων θα χαμογελάω όταν παίρνω από το περιβάλλον μου έστω και αυτο το λίγο (όχι πως υπάρχει πρόβλημα αν κάποιος ή κάποια έχει τη διάθεση να προσφέρει το κάτι περισσότερο...).

Άλλωστε όπως λέει και ο Σωκράτης "Άνοιξη έχει η καρδιά..."

Άντε και καλό καλοκαίρι!!!

Υ.Γ. Μην ψάξετε να βρείτε κάποιο νόημα ή κάποια συνοχή σε όλα τα παραπάνω. Και εγώ ο ίδιος διαβάζοντας ξανά αυτά που έγραψα δυσκολεύομαι. Άλλωστε το λέω και στον τίτλο: Σκόρπιες σκέψεις! Και κάτι ακόμα. Αύριο μπορεί η διάθεση να είναι στο ναδίρ. Αλλά αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα ενός διδύμου! Όπως είχα γράψει και παλιότερα χωρίς σκαμπανεβάσματα δεν έχει ενδιαφέρον η ζωή μας!!!

Επιστρέφοντας

Απουσίασα αρκετό καιρό από το μπλογκ και αυτό μάλλον για καλό πρέπει να το εκλάβω. Η αφορμή για να γράφω ήταν συνήθως η εκτόνωση κάποιων αρνητικών συναισθημάτων, οπότε η απουσία περίπου 2 μηνών δείχνει ότι αυτή η περίοδος δεν είχε κάτι έντονα αρνητικό. 

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, εκτός από το μπλογκ, χάθηκα γενικώς και από τον κόσμο! Είχαμε Φεστιβάλ (έστω και το μικρό), τι να κάνω; 

Για ακόμα μία φορά ήρθα σε επαφή με πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους, άλλους τους ήξερα άλλους τους έμαθα πρόσφατα, που βοήθησαν να αποδράσω από τη μιζέρια που βλέπω γύρω μου, έστω και για λίγο.

Η επιστροφή στην καθημερινότητα ομολογώ ότι δεν είναι εύκολη, αλλά σιγά σιγά θα προσαρμοστώ.

Οι επιστροφές σε καταστάσεις συνήθως δεν έχουν πολύ ευχάριστα αποτελέσματα, τουλάχιστον για μένα. Αισθάνομαι ότι κάθε φεστιβάλ με κάνει λίγο διαφορετικό άνθρωπο, αλλά ακόμα δεν έχω αξιοποιήσει αυτή την αλλαγή ώστε να εξελιχθώ όσο θα ήθελα σε πολλά επίπεδα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, κατά τη γνώμη μου, έχουν την ανάγκη από μια αφορμη, που θα τους οδηγησει σε μια νέα αρχή. Αφορμές είχα πολλές κατά καιρούς, σε ορισμένες περιπτώσεις ίσως δεν ευνόησαν οι συγκυρίες, αλλά ας μην ψάχνω για δικαιολογίες. Η μιζέρια, η μοιρολατρεία και η ματαιοδοξία δεν ταιριάζουν σε κανέναν άνθρωπο. Ούτε και σε μένα. 

Επιστρέφω λοιπόν στην καθημερινότητα, και δε θα την αφήσω να γίνει πεζή, άχρωμη και χωρίς νόημα. Άλλωστε μπήκε η άνοιξη. 

Ευκαιρία να ανοίξουμε την πόρτα για μια νέα αρχή!

Τζάμπα

Επηρεασμένος από τη θεματολογία της εποχής και λόγω της άφιξης ορισμένων νέων λογαριασμών και κάποιων ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων σκέφτηκα πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ή να ζήσει κανείς χωρίς να έχει κάποιο οικονομικό κόστος για αυτά.

Αρχικά μου ήρθαν στο μυαλό πράγματα τα οποία μπορείς να κάνεις σπίτι, όπως το να δεις μια ταινία, αλλά πάλι και αυτό έχει κάποιο κόστος αν υποθέσεις ότι πρέπει να καταναλώσεις ρεύμα, οπότε αν και θα μπορούσα να το αγνοήσω και να το εντάξω στη λίστα μου τελικά προτίμησα να μην το κάνω.

Ένα από τα πράγματα που λατρεύω να κάνω είναι να παίζω κιθάρα και να τραγουδάω. Κόστος έχουν μόνο τα αυτιά αυτών που με ακούνε, αλλά και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί οικονομικό εκτός και αν τους οδηγήσω στον ΩΡΛ! Έχω μια κιθάρα που την αγόρασα πριν από 15 χρόνια και κάτι ψιλά, και όταν αποφασίζω να την αξιοποιήσω δεν χρειάζομαι τίποτα περισσότερο. 

Τζάμπα είναι και άλλα πράγματα.

Ένα φιλί...

Μια αγκαλιά...

Ένα χαμόγελο...

Ν' αγαπάς...

Να ερωτεύεσαι...

Να ονειρεύεσαι...

Δώστε τα απλόχερα! Δεν φορολογούντε!!!

Ήρωες και αντι-ήρωες

Έχοντας δει ή διαβάσει άπειρες ιστορίες στη ζωή μου, πάντα επικεντρωνόμουν στον ήρωα και στον αντι-ήρωα της κάθε μιας.

Ο ήρωας είχε όλα τα φώτα πάνω του. Και στο τέλος έπαιρνε τα πάντα. Τα λεφτά, τη δόξα, το κορίτσι...

Από την άλλη πλευρά της όχθης, στέκεται σε κάθε μια από αυτές τις ιστορίες ο αντι-ήρωας. Ο άνθρωπος που δεν έχει καμιά υπερφυσική δύναμη, κινείται διακριτικά μέσα στο πλήθος χωρίς να τον παρατηρεί κανείς, αλλά κάποια στιγμή έρχεται αντιμέτωπος με μια συγκυρία που μπορεί να αλλάξει το ρόλο του στην ιστορία αυτή.

Στη ζωή οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε πότε ήρωες, δίνοντας μας όλα τα φώτα, και πότε αντιήρωες, με το να μας αφήνουν στο σκοτάδι.

Τώρα που διαβάζω τις τελευταίες σειρές, η παραπάνω άποψη νομίζω ότι κρύβει μεγάλη ανασφάλεια. Η εξάρτηση από τις προτιμήσεις των άλλων, η ανάγκη για άντληση δύναμης από τη δύναμη των άλλων, είναι κάτι που δεν μου ταιριάζει. Παραδόξως το επιδιώκω. Ένας αντιήρωας που τις νύχτες ονειρεύεται ότι είναι ο ήρωας της τελευταίας στιγμής.

Μια υπόσχεση που θα ήθελα να δώσω στον εαυτό μου για τη νέα χρονιά είναι να μειώσω την εξάρτηση που έχω από τους γύρω μου. Δε λέω ότι θα πάψω να ενδιαφέρομαι για αυτούς. Απλά όταν θα χρειαστώ να βρω δύναμη να σηκωθώ, να μην ψάχνω δεξιά και αριστερά κάποιο ξένο χέρι, αλλά να χρησιμοποιήσω τα δικά μου.

Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που μου χαρίζουν πολλές μικρές χαρές, ιδιαίτερα τελευταία, και πάντα θα είναι σημαντικοί για μένα. Ίσως μάλιστα να είναι εξίσου σημαντικό γι'αυτούς να πάψει η διάθεση μου να είναι τόσο άμεσα εξαρτημένη από τη δική τους συμπεριφορά.
 


Τελικά ο ήρωας μας ίσως να βρίσκεται μέσα μας, όσο κοινότοπο και αν ακούγεται αυτό. Απλά ίσως χρειάζεται λίγη βοήθεια για να βρει το δρόμο προς την επιφάνεια. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι προτιμότερο να ψάχνεις να βρεις αυτόν τον ήρωα μέσα σου, απ'το να συμβιβάζεσαι με την προβολή ενός ανασφαλούς αντιήρωα!

Στίγμες

Κάποια στιγμή είχα πει ευχαριστώ σε μια φίλη μου (με τον δικό μου τρόπο, και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό), επειδή έκανε ξεχωριστή έστω και μια στιγμή μου.

Πολλές φορές ξεχνάω να το κάνω αυτό. Να πω ένα ευχαριστώ σε κάποιους ανθρώπους που έχουν κάνει όμορφη τη ζωή μου, έστω και για μια στιγμή, με όσα είπαν, έκαναν, ή απλά γιατί υπήρχαν μια συγκεκριμένη στιγμή δίπλα μου και η παρουσία τους και μόνο έκανε αυτή τη στιγμή να διαφέρει.

Ίσως γιατί τελευταία μου λείπουν τέτοιες στιγμές και ζηλεύω άλλους που τις γεύονται καθημερινά.

Ένα από τα θετικότερα στοιχεία που μπορεί να έχει ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου θεωρω ότι είναι να μπορεί να χαίρεται με τη χαρά του άλλου. Ακούγεται τόσο απλοϊκό και εύκολο αλλά στην πραγματικότητα είναι πάρα πολύ μεγάλη αρετή να χαίρεσαι στη επιτυχία και στην ευτυχία του άλλου και να μην τον ζηλεύεις, ειδικά όταν σου λείπει αυτό που έχει.

Ένα παράδειγμα τέτοιο είναι ο άνθρωπος που λέει τα λόγια αυτού του τραγουδιού (όχι ντε και καλά ο μητροπάνος, αλλά αυτός που μπορεί να το τραγουδήσει και να το εννοεί), όταν λέει "...να ξέρεις ότι χαίρομαι, ακόμα και αν σε σκέφτομαι ευτυχισμένη μ' άλλον...". 

Δεν ξέρω αν μπορώ να γίνω ένας άνθρωπος με τέτοιες αρετές, αλλά ένα ευχαριστώ μπορώ να το πω, έστω και από αυτό το βήμα, σε όσους πρόσθεσαν έστω και μια ιδέα χρώματος στον πίνακα της ζωής μου κάποια στιγμή!

Υ.Γ.