Vacances seul

Λίγο οι δεσμευσεις (επαγγελματικες, προσωπικές...) καποιων φιλων, λιγο η οικονομική στενοτητα κάποιων άλλων, λιγο το γεγονος οτι ειχα μπουχτησει ψυχολογικα ολη τη χρονιά με τις δουλειές (μια χαρα ηταν η χρονια μου, δεν παραπονιέμαι), αποφασισα να παω ολιγοήμερες διακοπές μονος μου.

Μετά απο ανωριμη σκεψη αποφάσισα να βρω ενα οργανωμένο κάμπινγκ (εκτός Χαλκιδικής..) και να γίνω για πρωτη φορά στα 35 μου κατασκηνωτης!

Εντοπισα λοιπόν ενα κάμπινγκ που μου αρεσε απο αποψη τοποθεσιας και σχολίων στο ίντερνετ και κατηφορισα για το Παπά Νερό στον Αϊ Γιάννη στο Πήλιο.

Προμηθευτηκα σκηνη, υποστρώματα, στρώμα, sleeping bag, πηρα το αυτοκινητακι μου και κατηφόρισα για μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα.

Να ξεκαθαρίσω ότι γενικως ήμουν αρνητικός στην ιδέα του κάμπινγκ χωρις προφανή λογο.

Η διαδρομή Θεσσαλονίκη - Παπα Νερό ειναι ατέλειωτη και το GPS με έκανε μερικες βόλτες μεχρι να βγω απο τύχη στο κάμπινγκ, δικαιώνοντας φιλο ο οποίος τα βρίζει συνεχώς!

Εκτος απο ατέλειωτη ειναι ομως και μαγευτική στο δύσκολο κομματι της που περιλαμβάνει ανάβαση και κατάβαση του Πηλίου.

Ειχα έρθει ξανα μια βολτα στο Πήλιο μικρος, οποτε η ανάμνηση ηταν αρκετά μακρινή και θολή.

Πολλές στροφές που θυμίζουν ειδική διαδρομή WRC, αλλά και απιστευτη βλάστηση, σε συνδυασμό με τους ομορφους παραδοσιακούς οικισμούς κάνουν αυτη την ομολογουμένως δυσκολη διαδρομη καθε αλλο παρα κουραστική και σε αναγκάζουν να προσπαθείς να βρεις σημεία για να σταματησεις και να απαθανατίσεις το τοπίο τραβώντας και μερικές selfies στην περίπτωση μου.

Η σκηνη στήθηκε εύκολα, το στρωμα δεν με ταλαιπώρησε ιδιαίτερα και η παραλια που βρίσκεται διπλα στο κάμπινγκ ειναι πολυ καλύτερη απο ότι φαίνεται.

Λόγω της περιόδου που πήγα, το κάμπινγκ δεν είχε πάρα πολύ κόσμο, αλλά αυτό δεν ήταν απαραίτητα αρνητικό, αν σκεφτεί κανείς ότι ο χώρος που κατασκηνώνεις δεν είναι χωροθετημένος με κίνδυνο τις μέρες αιχμής να υπάρχει περίπτωση να στήνει ο ένας πάνω στον άλλο..

Μετά από τρία βράδια παραμονής στο κάμπινγκ, με το τελευταίο μάλιστα να είναι επεισοδιακό λόγω μπόρας, πήρα το δρόμο της επιστροφής, έχοντας στο σακίδιο μου μια πολυ όμορφη εμπειρία και αποδεινύοντας στον εαυτό μου κυρίως ότι τελικά ίσως τα όρια μου είναι λίγο πιο πέρα απ'ότι τα υπολόγιζα...

Ένα στα γρήγορα

Μου αρέσει, δε μου αρέσει, ζούμε στην εποχή της ταχύτητας.

Η αλήθεια είναι πως δε μου αρέσει.

Όλα γρήγορα, όλα πρόχειρα, όλα στο πόδι.

Δεν είμαι σίγουρος ότι ευθύνεται η έλλειψη χρόνου γι'αυτό.

Τέλος πάντων, αλλού το πάω.

Ο χρόνος περνάει γρήγορα και αντιλαμβάνομαι ότι αν δεν αρχίσω να προγραμματίζω κάποια πράγματα τότε ο καιρός θα περνάει και θα αρχίσω να μην έχω αποτυπωμένες στον καμβά τις στιγμές που θα ήθελα.

Πρόσφατα, προγραμμάτισα και πραγματοποίησα μια κάθοδο στο κλείνον άστυ. Ο προγραμματισμός είχε γίνει δύο μήνες πριν!!! Η σκέψη υλοποιήθηκε μάλλον γιατί δεσμεύτηκα στον εαυτό μου να το κάνω και το απότελεσμα με δικαίωσε.

Έτσι λέω να λειτουργήσω αυτό το καλοκαίρι.

Να σκέφτομαι λιγότερο και να πράττω περισσότερο.

Να πράττω γρήγορα.

Και όποιος θέλει ακολουθεί...

Άντε και καλό καλοκαίρι να'χουμε.

Ο φίλος μου ο Κριστιάν

Απόψε θα σας μιλήσω για το φίλο μου τον Κριστιάν.

Εδώ και περίπου ένα χρόνο, παίζω κιθάρα και τραγουδάω στο ταβερνάκι κάτι φίλων.

Τον τελευταίο καιρό περνάει ένα μικρό αγοράκι και πουλάει χαρτομάντηλα.

Δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδί των δρόμων.

Πάντα καθαρό, πάντα προσεγμένο, πάντα ευγενικό και πάντα χαμογελαστό.

Αυτό το χαμόγελο μεγάλωνε κάθε φορά που με κοιτούσε.

Την τελευταία φορά που πέρασε, και ενώ έπαιζα ένα τραγούδι, τον παρατήρησα που γελούσε πάλι καθώς με κοιτούσε να παίζω. Μόλις τελείωσα το τραγούδι που έπαιζα τον ρώτησα γιατί γελάει.

Μου απάντησε "γιατί παίζεις και τραγουδάς", και αμέσως μετά με ρώτησε:"θα φτιάξεις και άλλο τραγούδι τώρα;"

Κατάλαβα ότι του άρεσε αυτό που έβλεπε και άκουγε και του είπαμε με το φίλο μου το Γιώργο, που έχει το μαγαζί, να καθίσει και να ακούσει ένα τραγούδι ακόμα. Αυτός επαναλάμβανε συνεχώς ότι δεν μπορεί και ότι πρέπει να φύγει. Με τα πολλά τον πείσαμε και έμεινε για ένα τραγούδι.

Το βλέμμα του όσο έπαιζα ήταν συνεχώς μια σε μένα και μία έξω από το μαγαζί, όπου προφανώς κάποιος τον περίμενε.

Μόλις τέλειωσα, είπε "ευχαριστώ", ευγενικά και έφυγε.

Δεν ξέρω τι ευκαιρίες μπορεί να έχει στη ζωή του ο Κριστιάν.

Δεν ξέρω γιατί σε αυτή τη γαμοκοινωνία, παιδιά μικρότερα από 10 χρονών, θα πρέπει να γυρίζουν στους δρόμους το σαββατόβραδο για να πουλήσουν χαρτομάντηλα και να μαζέψουν τα προς το ζην των γονιών τους ή αυτών που έχουν τέλος πάντων την ευθύνη τους.

Μάλλον είναι υποκριτικό να θυμώνουμε με μια κατάσταση που την έχουμε μπροστά στα μάτια μας, αλλά αισθανόμαστε τόσο αδύναμοι να κάνουμε το παραμικρό για να την αλλάξουμε.

Γι'αυτό λοιπόν δεν θα θυμώσω με κανέναν άλλο.

Θα θυμώσω με εμένα.

Με εμένα που κοντεύω 35 χρονών και αισθάνομαι πολύ μικρός για να βοηθήσω ακόμα και ένα 10χρονο παιδάκι. Ίσως να του κάνω λίγο πιο ευχάριστα τα σαββατόβραδα. Αλλά αυτό το παιδί πρέπει να έχει κάτι περισσότερο από ένα 5λεπτο σε μια ακατάλληλη ώρα, και σε ένα ακατάλληλο μερος για αυτό.

Σήμερα συζητιέται στη βουλή ένα πολυνομοσχέδιο και μάλωναν τα βουβάλια. Πάλι τα βατράχια θα την πληρώσουν.

Ο Κριστιάν θα έρθει και την άλλη εβδομάδα. Θα προσπαθήσει να πουλήσει μερικά πακέτα χαρτομάντηλα και παράλληλα θα με ακούει και θα γελάει.

Ένα γέλιο που δεν το αξίζουμε...

Καλή μας νύχτα...

Είμαι ένας άλλος..

Αφορμή για αυτή την αναρτηση είναι η ομότιτλη παράσταση που παρακολούθησα την Κυριακή το βράδυ.

Μικρή σε διάρκεια, αλλά με τόσα συμπυκνωμένα νοήματα.

Κεντρικό νόημα: η αμφισβήτηση όλων όσων μας μαθαίνουν, όλων αυτών που θεωρεί ο πρωταγωνιστής ότι του στερούν τη ελευθερία του. Και εν τέλει η διαπίστωση ότι σπάζοντας όλους αυτούς τους φραγμούς, ξεπερνώντας όλα αυτά τα πρέπει και τους ενδοιασμούς, βλέπουμε πως είμαστε ένας άλλος άνθρωπος από αυτόν που ήξεραν οι γύρω μας, ή ακόμα και από αυτόν που ξέραμε εμείς οι ίδιοι.

Τα δύο τραγούδια που περιέχονται μέσα σε αυτό το ποστ, αναφέρονται στο πόσο λίγο μας ξέρουν οι γύρω μας. Στην εικόνα που έχουν φτιάξει για εμάς, που μπορεί να μην έχει καμία σχέση με αυτό που είμαστε, με αυτό που μπορούμε. Ίσως φταίμε και εμείς για αυτό. Παλαιότερα είχα γράψει για έναν καθρέφτη που βάζουμε μπροστά μας για να βλέπουν οι άλλοι αυτό ακριβώς που θέλουν από εμάς, άσχετα αν δεν είμαστε εμείς αυτό που βλέπουν τελικά, προκειμένου να είμαστε αρεστοί και να μην τους φέρνουμε σε δύσκολη θέση. "Μόνο που κάπου κατά βάθος όποιος με ξέρει κάνει λάθος..." που λέει και η αοιδός.

Είναι Σάββατο βράδυ. 

Βρέχει. 

Είμαι σκουριασμένος. 

Πρέπει να πάω για δουλειά.

Συγνώμη.

Ίσως τελικά να είμαι αυτός που ξέρετε.

Ίσως να μην είμαι ένας άλλος, όπως νόμιζα.

Καληνύχτα σας...

Περί έρωτος

Έχω αρχίσει να παρατηρώ πολύ έντονα τώρα τελευταία τον έρωτα ή την αναζήτηση για τον έρωτα γύρω μου.

Έχει τόσες εκφάνσεις αυτό το βάσανο που δεν φτάνουν τόμοι για να το περιγράψεις, πόσο μάλλον μια ανάρτηση σε ένα μπλογκ. Και από την άλλη οι περισσότερες από αυτές δεν είναι εύκολο να περιγραφούν και να ερμηνευτούν.

Η αναζήτηση του έρωτα, της "μίας και μοναδικής", του "ιππότη στο άσπρο άλογο", ή, στην πιο απλη του μορφή, του ανθρώπου που απλά θα σε "γεμίζει", δεν είναι εύκολη υπόθεση, τουλάχιστον όχι για όλους. Για όσους δεν έχουν βρει, όμως, τον έρωτα, η συνάντηση μαζί του είναι ευσεβής πόθος.

Μάλλον έχω επηρεαστεί από αυτά που διαβάζω και βλέπω γύρω μου σε κοντινούς μου ανθρώπους και γράφω όλα τα παραπάνω.

Όπως και να'χει για έναν άνθρωπο που δεν είναι λάτρης των ταξιδιών, τα ταξίδια της καρδιάς είναι τα πιο ελκυστικά. 

Συνηθισμένοι άνθρωποι

Παρατήρησα ότι έχω να γράψω περίπου 4 μήνες στο μπλογκ.

Η αποχή αυτή ήταν απόλυτα συνειδητή.

Συνήθως δεν είχα το χρόνο, αλλά ακόμα και όταν δεν συνέβαινε αυτό δεν είχα τη διάθεση να το κάνω.

Αυτοί οι μήνες ήταν μια περίοδος (η οποία συνεχίζεται) που έχω γνωρίσει πολύ κόσμο. Σε ορισμένες περιπτώσεις πρόκειται για νέες γνωριμίες, σε άλλες πάλι γνώρισα καλύτερα ανθρώπους που ήδη τους ήξερα. Άλλοι περισσότεροι, άλλοι λιγότεροι συνηθισμένοι, όλοι τους πάντως αφήνουν κάτι.

Έχει μεγάλη σημασία ο χώρος που πετυχαίνεις έναν άνθρωπο.

Για ορισμένους όμως, μη συνηθισμένους ανθρώπους, ο χώρος, η στιγμή, είναι απλά και μόνο δύο παράγοντες που θα πρέπει να έχεις εσύ στο μυαλό σου για όταν θα χρειαστεί να εξιστορήσεις τη γνωριμία σου μαζί τους. Γιατί όταν και όπου και αν τους συναντήσει, αυτούς τους ανθρώπους, τίποτα δεν είναι σύνηθες. 

Ημιτελείς ιστορίες

Αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκε μια ματιά που έριξα στο σύνολο των αναρτήσεων του μπλογκ και είδα ότι είχα γύρω στα 20 ποστ αποθηκευμένα στα πρόχειρα!

20 ημιτελείς ιστορίες.

Ή αλλιώς...η ιστορία της ζωής μου.

Είναι κάποιες καταστάσεις στις οποίες άπαξ και κάνω την αρχή θα τις ολοκληρώσω ο κόσμος να χαλάσει (σπουδές, δουλειές...)

Είναι όμως και κάποιες άλλες, που αφορούν κυρίως την προσωπική μου ζωή, τις οποίες αφήνω μισοτελειωμένες. 

Πολλές φορές ξεκινάω με ενθουσιασμό μια νέα εμπειρία, αλλά κάπου στη διαδρομή χάνω τον προσανατολισμό μου, το ενδιαφέρον μου, ή φοβάμαι ότι θα αποτύχω, ότι θα με απορρίψουν και κάπου εκεί τα παρατάω.

Έχω χάσει αρκετούς ανθρώπους στη ζωή μου με αυτή τη νοοτροπία.

Και έτσι πολλές ιστορίες που θα μπορούσαν να έχουν μια ενδιαφέρουσα συνέχεια, κατέληξαν σαν τις μεταμεσονύκτιες προβολές κάποιων ταινιών παλιότερα στο STAR, που διέκοπτε για διαφημίσεις, και μετά τις διαφημίσεις ξεκινούσε άλλη ταινία, χωρίς να έχει δείξει το τέλος της προηγούμενης!!! 

Ημιτελείς.

Ανολοκλήρωτες.

Με την απορία "τι θα γινόταν αν...;"

Δεν με πιάνουν βέβαια συχνά αυτές οι ανησυχίες.

Κάποια βράδια μόνο έρχονται στο μυαλό μου και με επισκέπτονται σαν να παραπονιούνται που δεν τους έδωσα ποτέ την ευκαιρία να έχουν μια κατάληξη. Το άλλο τους μισό...