Να με προσέχεις...

Με αφορμή μια κουβέντα και από μια άσχετη συζήτηση για το γεγονός πως όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να κερδίζουμε την προσοχή από τους γύρω μας, άρχισα να το σκέφτομαι λίγο παραπάνω το θέμα.

Τι κάνουμε για να κερδίσουμε αυτή την προσοχή;

Άλλοι φέρονται επιθετικά.
Άλλοι φέρονται ευγενικά.
Άλλοι γίνονται χαλί να τους πατήσεις.
Άλλοι μιλάνε συνεχώς.
Άλλοι δεν μιλούν καθόλου.
Άλλοι απλά υπάρχουν στο χώρο και κερδίζουν τους πάντες (αλήθεια πώς;)

Μπορώ να σκεφτώ ένα εκατομμύριο τρόπους με τους οποίους κάποιος προσπαθεί να κερδίσει την προσοχή. Το δυσκολότερο για κάποιους είναι να κερδίσουν την προσοχή ανθρώπων που για κάποιο λόγο είναι πολύ σημαντικοί για αυτούς. Μια ματιά, ένα χαμόγελο, μια όμορφη κουβέντα, είναι ένα τεράστιο έπαθλο για εκείνους.



Κάπου εδώ όμως έρχεται και προστίθεται και ένα άλλο θέμα. Πώς αντιμετωπίζεις μια κατάσταση στην οποία ένα άτομο σημαίνει πολύ περισσότερα για σένα απ' ότι σημαίνεις εσύ για εκείνο; Πιστεύω ότι δεν πρέπει να ζητάμε περισσότερα απ' όσα θέλουν να μας δώσουν, αλλά από την άλλη δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο σε μια τέτοια περίπτωση μπορούμε να συμβιβαστούμε με μια τέτοια κατάσταση.

Σίγουρα στον χειρισμό του όλου θέματος παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα τέτοιο πρόβλημα. Κάποιος που είναι πιο δυναμικός θα προχωρήσει, θα επιτεθεί και θα διεκδικήσει όλα αυτά που θέλει να εισπράξει ως ανταπόδωση αυτών που δίνει. Ένας άλλος που είναι πιο χαμηλών τόνων μπορεί απλά να βρίσκεται κάπου κοντά, "σιωπηλός", με την ελπίδα ότι θα πέσει επάνω του το επιθυμητό βλέμμα. Η τελευταία κατηγορία όμως παίρνει αυτό που θέλει μόνο στις αμερικάνικες ρομαντικές κομεντί. Αλλά απ' την άλλη, είμαστε αυτοί που είμαστε. Δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε.

Είχα γράψει και σε παλαιότερο ποστ για την ανάγκη που έχουμε να αισθανόμαστε ξεχωριστοί για κάποιους ανθρώπους και όχι ότι είμαστε γι' αυτούς ένας από το σωρό. Για να πάρουμε όμως και την απέναντι πλευρά, δεν μπορεί συνέχεια ο άλλος να σου δίνει όλα αυτά που περιμένεις. Άλλωστε τι νόημα θα είχε η ζωή αν ήξερες από πριν τι θα πάρεις προσφέροντας κάτι άλλο;

Το συναίσθημα δεν είναι προϊόν σε σούπερ μάρκετ. Πολλές φορές σου προσφέρονται πολλά χωρίς να δώσεις τίποτα, άλλες πάλι δίνεις τα πάντα και δεν σου επιστρέφεται τίποτα. Τώρα που το σκέφτομαι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων μοιάζουν περισσότερο με τζόγο. Ποτέ δεν θυμάμαι όμως να κέρδισα στα τυχερά παιχνίδια οπότε μάλλον θα πρέπει να αλλάξω οπτίκή στο θέμα.

Σκεφτόμενος όλα τα παραπάνω θα καταλήξω στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει ποτέ να ζητάς από τους άλλους να σου δώσουν το οτιδήποτε. Άφησε τους να σου δίνουν με δική τους πρωτοβουλία αυτό που θέλουν. Η ικανοποίηση θα είναι σαφώς μεγαλύτερη.

Μακάρι να μπορέσω κάποια στιγμή να κάνω τρόπο ζωής την τελευταία παράγραφο...



Υ.Γ. Ίσως οι παραπάνω σκέψεις να φαίνονται σκόρπιες και χωρίς καποια συνοχή, αλλά η αλήθεια είναι ότι με βοηθούν να καταλάβω κάποια πράγματα καλύτερα. Αν λοιπόν είστε μπερδεμένοι δοκιμάστε να αρχίσετε να γράφετε τις σκέψεις σας. Ίσως μάθετε για τον εαυτό σας περισσότερα απ΄όσα ήδη ξέρατε.

Υπερβολή

Καθημερινά πιάνω τον εαυτό μου να πέφτει σε υπερβολές. Είναι στη φύση μου. Δεν ξέρω όμως αν είμαι ο μόνος.

Σε πολλούς ανθρώπους γύρω μου παρατηρώ υπερβολικές αντιδράσεις. Ο καθενάς βέβαια έχει το δικό του κριτήριο για το ποια συμπεριφορά θεωρεί υπερβολική και ποια όχι. Δεν το θεωρώ απαραίτητα κακό. Ίσως γιατί ανήκω και εγω, όπως προανέφερα σε αυτή την ομάδα. 'Ισως γιατί η υπερβολή συγγενεύει με τη φαντασία, την ένταση, τη δημιουργία, το πάθος, την ίδια τη ζωή.

Για παράδειγμα ένας καλλιτέχνης μπορεί να πιαστεί από ένα χαμόγελο, μια φράση, μια στιγμή που ο ίδιος τη θεωρεί μαγική και συγκεντρώνοντας όλα αυτά τα υλικά να συνθέσει μια ιστορία που θα την αποτυπώσει σε ένα έργο του. Η μαγεία της υπερβολής φαίνεται στο γεγονός ότι με αφετηρία το ελάχιστο (ελάχιστο για όσους δεν το ζήσουν) δημιουργείται ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο, στην ιδανική περίπτωση, υπάρχουν δύο, ή στη χειρότερη ένας άνθρωπος.



Η χειρότερη μορφή της υπερβολής είναι όταν αιθεροβατείς. Όταν περιμένεις από τους άλλους να σου δώσουν πράγματα, που ποτέ δεν σου υποσχέθηκαν, απλά και μόνο επειδή έφτιαξες με το μυαλό σου μια ιστορία βασιζόμενος σε αυτά τα "ελάχιστα υλικά" που ανέφερα και παραπάνω.

Αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να ξεχωρίσεις ποιο είναι το παραμύθι σου και ποια η πραγματικότητα. Και αν ακόμα θεωρείς ότι η ζωή είναι ένα παραμύθι, θα πρέπει να προσπαθήσεις να αντιληφθείς ποιο ρόλο έχεις μέσα σε αυτό. Να μη σε πάρει από κάτω και να συνεχίσεις. Μπορεί στο παραμύθι σου να μην είσαι ο ιππότης που καταλήγει με την πριγκήπισα, αλλά απλά ένας τραγουδιστής που θα πει την ιστορία της. Ακόμα και έτσι αξίζει να χαμογελάς και να ζεις περιμένοντας τα επόμενα "υλικά" που θα σε κάνουν να δημιουργήσεις μια νέα "υπερβολή". Και που ξέρεις όταν διαλυθεί το σύννεφο στο οποίο θα περπατάς την επόμενη φορά, να τραγουδήσει κάποιος άλλος τη δική σου ιστορία.

Ψέματα

Μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή όλων είναι το ψέμα. Ένα ψέμα που μας λένε, κάποιο άλλο που λέμε εμείς σε κάποιον άλλον, ένα αθώο ψέμα, ένα αναγκαίο ψέμα κ.ο.κ.

Αν συμπεριλάβω σε αυτήν την κατηγορία και την κατάσταση στην οποία δεν λέμε όλη την αλήθεια τότε ξεφεύγουμε τελείως.

Υπάρχει όμως αθώο ή αναγκαίο ψέμα;
Μπορεί η αλήθεια να γίνει αποδεκτή;
Θέλουμε να την ακούμε πάντα;

Μάλλον όχι.

Πολλές φορές η αλήθεια πληγώνει. Άλλες φορές αυτον που την ακούει, άλλες αυτον που την λέει, άλλες πάλι και τους δύο.

Αξίζει λοιπόν να ακουστεί;
Αν απλά σιωπήσεις, ψεύδεσαι;
Αν πονάς και παρόλαυτα χαμογελάς ξεγελάς τους άλλους ή τον εαυτό σου;
Αν δεν μπορείς να αποδώσεις με λέξεις τις σκέψεις σου και αυτές δεν ακουστούν ποτέ, είσαι ψεύτης;

Κλείνω.

Αξίζει να ακούσεις ένα ψέμα για να αποκοιμηθείς όπως ζητά ο Άσιμος στο παρακάτω τραγούδι, και να κάνεις το χαζό μόνο για έναν άνθρωπο;

Υ.Γ. Πολλές φορές οι ομορφότερες σκέψεις μας μένουν χωρίς ήχο και ίσως έτσι να' ναι καλύτερα, γιατί δεν ξέρω κατά πόσο οι άνθρωποι που μας περιβάλουν είναι σε θέση να τις ανεχτούν, ειδικά όταν αυτές τους αφορούν... Άλλωστε ποιος αντέχει κάτι όμορφο όταν δεν μπορεί να το καταλάβει;

Φόβοι

Έχω την αίσθηση ότι όσο περνάνε τα χρόνια με τόσους περισσότερους φόβους γεμίζει το μυαλό, η ψυχή, η καρδιά των ανθρώπων. Ως ένα βαθμό οι φόβοι αυτοί είναι φυσιολογικοί. Οταν έχεις οικογένεια, για παράδειγμα, είναι φυσιολογικό να ανησυχείς για αυτήν και να φοβάσαι για το μέλλον των παιδιών σου παρατηρόντας τις εξελίξεις γύρω σου.

Πώς είναι όμως όταν φοβάσαι να εκφραστείς;
Να πεις αυτό που νοιώθεις;
Όταν φοβάσαι να ερωτευτείς;
Πώς είναι όταν ερωτεύεσαι και φοβάσαι να εκδηλωθείς;

Απαντήσεις δεν έχω. Ίσως τις κρατάω για τον εαυτό μου. Η αλήθεια όμως είναι ότι παρατηρώ πολύ συχνά ο φόβος να καθορίζει συμπεριφορές γύρω μας. Και εν προκειμένου στις σχέσεις των ανθρώπων. Και τι δεν λέμε προκειμένου να αποφύγουμε μια "ανασφαλή" κατάσταση. Πολλές φορές μας οδηγεί ο φόβος που μας έχει προκαλέσει μια παλιά πληγή. Άλλες πάλι ο φόβος της απόρριψης. Συμβιβαζόμαστε, οχυρωνόμαστε πίσω από την ασφάλεια της σιωπής. Δειλιάζουμε να αποδώσουμε με λόγια τις σκέψεις μας, γιατί φοβόμαστε ότι τη στιγμή που θα φτάσουν οι λέξεις στα χείλη, θα αφαιρέσουμε τη δικλείδα ασφαλείας από μία βόμβα, η οποία απειλεί να σκάσει στα χέρια μας από στιγμή σε στιγμή.

Ο φόβος κρατάει τα χείλη σφραγιστά. Ο φόβος εμποδίζει να ακουστούν οι ομορφότερες λέξεις που θα μπορούσατε να έχετε σκεφτεί. Ο φόβος ίσως μας κάνει και λίγο περισσότερο καλλιτέχνες, μιας και ότι δεν μπορούμε να πούμε με λόγια το τραγουδάμε, το ζωγραφίζουμε, το αποτύπωνουμε σε ένα στιχάκι και εν τέλει το μετατρέπουμε σε κάτι μαγικό!

Υ.Γ.: Το ρεφραίν που ακολουθεί είναι ότι ομορφότερο ανακάλυψα σήμερα και περιέχεται στο τραγούδι που βρίσκεται παρακάτω:

"Τι θα πει, λοιπόν, φοβάμαι
θα σου πω αφου ρωτάς
όση αγάπη κι αν σου έχω
όσο θες με αγαπάς..."

Επέστρεψα;

Έχω καιρό να γράψω και από τήν τελευταία φορά έχουν μεσολαβήσει πολλά. Το σημαντικότερο είναι ότι πέρασα ένα αρκετά ευχάριστο καλοκαίρι. Είχε μερικές πολύ έντονες στιγμές και το παράδοξο είναι ότι δεν μετακινήθηκα και πολύ. Για όσους με ξέρουν βέβαια αυτό δεν θα φανεί και τόσο παράδοξο, αλλά αν καθίσω να αναλογιστώ τι σχέδια είχα στην αρχή του καλοκαιριού, μάλλον διακιώθηκα που αποφεύγω να προγραμματίζω μακροπρόθεσμους στόχους.

Τέλος πάντων, η αφορμή για να γράψω απόψε είναι ότι έχω παρατηρήσει πως ακόμα δεν μπορώ να ξεφύγω από την καλοκαιρινή διάθεση. Αυτό το οφείλω και σε ορισμένους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν τελευταία. Δεν ξέρω αν μου μεταδίδουν την τρέλα τους και ακολουθώ και εγώ το ρυθμό τους, ή αν αυτοί επηρεάζονται από το δικό μου τον οίστρο ώστε να γεμίζουμε τις ζωές μας με όμορφες στιγμές. Ίσως είναι ένας συνδυασμός των δύο, ίσως να οφείλεται και σε κάποιον άλλο λόγο τον οποίο δεν μπορώ να αντιληφθώ αυτή τη στιγμή. Όχι πως έχει καμία σημασία. Απλά αισθάνομαι ότι έχω αρχίσει να εκτιμώ λίγο παραπάνω κάποιες μικρές στιγμές της ζωής μου και ακόμα περισσότερο ανθρώπους με τους οποίους τις μοιράζομαι.

Κλείνοντας, δεν ξέρω πότε θα έρθει ο "χειμώνας" μου. Μάλλον δεν θα αργήσει. Μέχρι τότε όμως θα συνεχίσω να "ταξιδεύω" μέσα από βλέμματα, χαμόγελα, λέξεις...

Παραμύθι με λυπημένο τέλος

Και το παραμύθι συνεχίζεται. Το μονοπάτι είναι ως συνήθως μοναχικό. Συχνά συναντώ ανθρώπους που ίσως θα με προτιμούσαν αλλιώς. Για να μου δώσουν αυτό που θα ήθελα μου ζητούν να γίνω κάτι που δεν είμαι. Σκέφτομαι να τους προσπεράσω, αλλά με κρατούν κοντά τους. Καλώς ή κακώς μένω. Ίσως λόγω του ρόλου μου να μην μπορώ να αφήνω πίσω θλιμμένα πρόσωπα.

Όταν είσαι μές στο παραμύθι είναι σαν να έχεις ένα σύνεφο γύρω σου που καλύπτει οτιδήποτε άσχημο, οτιδήποτε ατελές. Έρχονται κάποιες στιγμές, όμως που προσπαθούν κάποιοι απεγνωσμένα να διαλύσουν αυτό το σύννεφο, που σηκώνουν καθρέφτες γύρω σου και σε καλούν να αντικρίσεις τον εαυτό σου μέσα από το δικό τους πρίσμα. Σου υποδυκνείουν πώς θα έπρεπε να είσαι για να πληρείς τις προϋποθέσεις. Και μπαίνεις στον πείρασμό να σκεφτείς "μακάρι να ήμουν έτσι..."

Η διαφορά που έχει όμως το παραμύθι με την πραγματικότητα είναι ότι το παραμύθι είναι απαλό, εύπλαστο, το διαμορφώνεις όπως θες εσύ, το φέρνεις στα μέτρα σου. Η πραγματικότητα από την άλλη είναι σαν την πέτρα σκληρή και ακόμα πιο σκληροί οι άνθρωποι που προσπαθούν να σε εντάξουν σε αυτή.

Όχι δεν είμαι κανένας ονειροπαρμένος. Μ' αρέσει να παραμυθιάζομαι, γιατί ίσως αυτός να είναι ο πιο ασφαλής τρόπος να βιώνω την "πραγματικότητα".

Πριν 2 μέρες έκλεισα τα 31. Το παραμύθι τέλειωσε και αρχίζει η ζωή...

...τουλάχιστον μέχρι να ξεκινήσει το επόμενο!!!

Παραμύθι με λυπημένο τέλος (;)

Ζούμε σε μια περίεργη εποχή. Ο καθένας τη ζει με το δικό του τρόπο. Δεξιά και αριστερά ακούς παράπονα. Άλλοι έχουν προβλήματα επαγγελματικής φύσεως, άλλοι συναισθηματικής, άλλοι και από τα δυο. Άκουσα κάτι που μου άρεσε πολύ τις προάλλες. Λέει: "Ο καθένας κουβαλάει το φορτίο του, απλά είναι πιο εύκολο να το σηκώσεις όταν έχεις και κάποιον άλλο μαζί σου..."

Σε 23 ώρες κλείνω τα 31. Ακόμα πιστεύω στα παραμύθια. Σε αυτά που σε μεταφέρουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Όταν είσαι μέσα στο παραμύθι δεν υπάρχει τίποτα από την καθημερινότητα. Κανένα άλλο πρόβλημα. ΔΝΤ, αβεβαιότητα... Άγνωστες λέξεις. Από τη φύση μου όμως είμαι άνθρωπος που πιστεύω στα παραμύθια με λυπημένο τέλος. Όπως έλεγε και ο Μιλτιάδης "είναι τα μόνα που σε βάζουν στον πειρασμό να πιστέψεις ότι μπορεί να είναι αληθινά..." Και η διαδρομή όμως όμορφη είναι. Άσε που μπορεί στο τέλος να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Το πιο δύσκολο κομμάτι του να πιστεύεις στα παραμύθια είναι να σε καταλαβαίνουν οι άλλοι. Να σε νιώθουν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μοναξιά. Να τους μιλάς και όταν σου απαντούν να χαμογελάς τυπικά γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν μπορούν να καταλάβουν τι βλέπουν τα μάτια σου. Όχι ότι δεν πιστεύουν και αυτοί σε παραμύθια. Ο καθένας έχει το δικό του παραμύθι, απλά οι περισσότεροι φοβούνται να μπουν μέσα σε αυτό. Είναι πιο ασφαλές να ζει κάποιος στην "πραγματικότητα". Γι'αυτό όταν τους συναντώ απλά γελώ. Και αυτό στην αρχή τους ανησυχεί. Αναρωτιούνται "πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο χαλαρός; μεγάλωσε πότε θα ωριμάσει; πότε θα σοβαρευτεί;". Αργότερα μου χτυπούν απλά την πλάτη και παύουν να με παίρνουν στα σοβαρά.

Και εγώ συνεχίζω να χαμογελώ. Και συνεχίζω να προσπαθώ να τους κάνω και αυτούς να χαμογελάσουν. Έτσι απλά γιατί μου αρέσει να βλέπω τον κόσμο γύρω μου να χαμογελά. Και μου αρέσει περισσότερο όταν ξέρω ότι αυτό το χαμόγελο οφείλεται σε κάτι που έκανα εγώ. Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι έχω μόνιμα ζωγραφισμένο ένα χαμόγελο στα χείλη μου, όπως ένας κλόουν. Υπάρχουν σε κάποια παραμύθια τέτοια πρόσωπα. Αυτοί που κάνουν όλους τους άλλους να γελούν. Όπως στο "παραμύθι" του Βασίλη του Καζούλη, που στο τέλος "παίρνει ο μορφονιός τη μπαλαρίνα, κι είν' μονάχος τώρα ο κλόουν στη σκηνή...". Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου. Ίσως να είναι και αυτός ο ρόλος μου στο παραμύθι. Άλλωστε ποια μπαλαρίνα θα διάλεγε τον κλόουν; Πάντα τον ακροβάτη θέλουν. Ακροβάτης δεν υπήρξα ποτέ.



Με όλα τα παραπάνω θέλω να πω ότι δεν έχω την απάιτηση από κανέναν να με καταλάβει (πολλές φορές δεν καταλαβαίνω και εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου). Απλά μου αρέσει να ζω σε αυτό το παραμύθι. Μπορεί ο ρόλος που έχω να μην είναι και ο καλύτερος δυνατός και το τέλος να αφήσει πικρή γεύση. Δικό μου τ' όνειρο δική μου και η ευθύνη, όπως θα'λεγε και ο Τόλης.

Τα χρόνια παιρνούν. Οι αριθμοί αλλάζουν όταν απαντώ στην ερώτηση: "Πόσων ετών είσαι;" Οι γύρω μου "εξελίσονται". Όχι πως με νοιάζει. Έχω πάψει να ασχολούμαι σοβαρά με το τι κάνουν οι γύρω μου σε αντιδιαστολή με το τι κάνω εγώ. Και όσο και αν ενοχλεί τους κοντινούς ή τους λιγότερο κοντινούς μου ανθρώπους, εξακολουθώ να "παραμυθιάζομαι".

Αντί υστερογράφου...