Ζωή

Ο καθένας επιλέγει τον τρόπο και τους ανθρώπους με τους οποίους θέλει να ζήσει. Κάποιες φορές αυτοί οι άνθρωποι είναι είτε μακρυά, είτε "μακρυά". Αυτό είναι ένα θέμα όμως το οποίο το έχω πολυαναλύσει χωρίς να έχω καταλήξει σε κάποιο σαφές συμπέρασμα. 

Αυτό που έχω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή είναι ο τρόπος ζωής του καθενός. Δεν θέλω να τον κρίνω απλά τον παρατηρώ. Άλλοι θεωρούν ιδανικό τρόπο ζωής το να προχωράνε με ηρεμία, χωρίς πολλές ανατροπές και αλλαγές, και άλλοι βαριούνται γρήγορα. Άλλοι προχωρούν με άλματα χωρίς δεύτερες σκέψεις και άλλοι προβληματίζονται αν πρέπει να κάνουν το επόμενο βήμα.

Η ζωή είναι ένα περίεργο παιχνίδι. Μια φίλη μου είπε ότι η ζωή είναι μια περιπέτεια και αν δεν είναι πρέπει να την κάνουμε.



Για μένα η ζωή είναι μια διαδρομή που καλό είναι να έχει σκαμπανεβάσματα, γιατί η ευθεία γραμμή δεν είναι καλό σημαδί. Στα ιατρικά μηχανήματα σημαίνει τέλος. Πάντα όμως υπάρχει η πιθανότητα να σε συνεφέρει ένα σοκ. Και αρχίζεις και πάλι να έχεις μια τα πάνω σου και μια τα κάτω σου. Άλλες φορές πιο γρήγορα και άλλες πιο χαλαρά.

Το καλοκαίρι προσφέρεται για τετοιες μεταβολές.
Και ευτυχώς ακόμα δεν τελείωσε.
Έχει ζωή ακόμα!

Παράξενος ή Ξεχωριστός;

Είναι καλύτερα να είσαι παράξενος ή να είσαι ξεχωριστός σαν όλους τους άλλους;

Απάντηση δεν έχω στην παραπάνω ερώτηση. Ίσως να έχω θέσει ξανά παλιότερα κάποιο ανάλογο ερώτημα που έμοιαζε με αυτό, στην πραγματικότητα αυτό που εννοώ είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Θα πρέπει πρώτα να εξηγήσω τι εννοώ με τους δύο όρους του διλήμματος.

Παράξενος είναι αυτός που οι πράξεις του δεν συνάδουν με αυτές που προστάζει η κοινή λογική και η καθημερινή αντιμετώπιση. Κάποιες φορές ίσως χαρακτηρίζουμε κάποιον παράξενο από την συμπεριφορά του χωρίς να γνωρίζουμε το λόγο για τον οποίο συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ο ξεχωριστός. Ο θαρραλέος, ο κυνηγός, ο κατακτητής, ο αθλητής, ο «πανταχού παρών» όπως τους λέω εγώ. Δεν την κατακρίνω αυτή την ομάδα ανθρώπων. Έχω κολλητούς φίλους που ανήκουν σε αυτήν. Απλά εγώ δεν γεννήθηκα για να είμαι αυτό. Η φύση μου δεν μου το επιτρέπει.

Σίγουρα ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Δεν θέλω να πουλήσω διαφορετικότητα με αυτά που λέω. Άλλωστε είναι πολλοί οι παράξενοι που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Από κάποια πράγματα δεν μπορείς να ξεφύγεις στη ζωή σου. Ένα από αυτά είναι και ο χαρακτήρας σου, τον οποίο τον έχεις διαμορφώσει μέσα από βιώματα και από εμπόδια τα οποία πολλές φορές είσαι υποχρεωμένος να ξεπερνάς από μωρό παιδί.

 

Εδώ και μερικές μέρες σκεφτόμουν να γράψω. Η αρχική ιδέα ήταν να γράψω 3 παραμύθια. Ένα θα αφορούσε ένα παιδί, ένα άλλο έναν ενήλικο και το τρίτο ένα γέρο. Κοινός παρονομαστής και των τριών ιστοριών θα ήταν ο δισταγμός. Το ένα βήμα πίσω. Η διαφορά είναι η εξής. Όταν είσαι παιδί δεν το σκέφτεσαι και κάνεις δύο γρήγορα βήματα μπροστά και ξεπερνάς το φόβο σου. Όταν είσαι ενήλικος σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τόσο πολύ που ίσως κάνεις ακόμα ένα βήμα πίσω και όταν το πάρεις απόφαση και προσπαθήσεις να τρέξεις προς τα μπροστά για να καλύψεις το χαμένο έδαφος ίσως να μη βρεις αυτό που είχες μπροστά στα μάτια σου πριν και να προσθέσεις ακόμα περισσότερες σκέψεις για την επόμενη φορά. Όταν, τέλος, είσαι γέρος δεν έχεις χρόνο για σκέψεις. Μάλλον όμως δεν έχεις δύναμη και για το βήμα προς τα εμπρός.

Παραμύθι τελικά δεν έγραψα ούτε ένα

Τα λόγια ενός παράξενου κάποιο Σαββάτο βράδυ

Τα ‘γραψα και μου κράτησαν παρέα στο σκοτάδι

Και ας μη βρούνε οι πολλοί νόημα σε αυτά κανένα…

Όχι

Αύριο θα παραστώ κάπου που ένας φίλος και μια φιλή θα πουν το μεγαλύτερο ΝΑΙ που μπορεί να πει κανείς στη ζωή του. 

Για έναν άνθρωπο που λέει "ναι" με τη συχνότητα που το λέω εγώ αυτό δεν προξενεί και μεγάλη εντύπωση. Αν και αυτή η συχνότητα πάντα με ενοχλούσε.

Πάντα έλεγα "ναι" ακόμα και σε πράγματα που ομολογουμένως ήθελα να πω "όχι"!

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει όμως να λέω και εγώ τα "όχι" μου. 

Για παράδειγμα είπα "όχι" στο αλκοόλ και συνεχίζω να το λέω εδώ και περίπου 2 εβδομάδες. Όχι πως είμαι και κανένας αλκοολικός, αλλά μάλλον σε καλό μου έχει βγει απ'ότι καταλαβαίνω από την ανταπόκριση του οργανισμού μου. Δεν αποκλείω να σπάσω την ποτοαπαγόρευση σύντομα, αλλά θα προσπαθήσω να κρατηθώ όσο μπορώ.

Κάποια "οχι" βέβαια δεν είναι τόσο εύκολα. Σε ορισμένες περιπτώσεις ταυτίζεται το "θέλω" σου με αυτό το "όχι" όπως καλή ώρα παραπάνω. Σε κάποιες άλλες, έρχεται σε σύγκρουση. Λες "όχι" αν και θέλεις με όλη σου την καρδιά να πεις "ναι".

Το "ναι" συνήθως είναι μια εύκολη και βολική απάντηση (συνήθως για τους άλλους...). Όλοι είναι ευχαριστημένοι μαζί σου και όταν αναφέρονται σε εσένα υπάρχει η μόνιμη επωδός "καλό παιδί".

Όταν αρχίζεις να λες "όχι" βλέπεις συννεφιασμένα πρόσωπα, ανθρώπους να δυσανασχετούν, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια χιονοστοιβάδα από "ναι" από τη μεριά σου.

Το "όχι" μου δεν είναι θέμα εγωισμού. Είναι μια άμυνα στα "όχι" των άλλων! Έχω αναπτύξει τόσες άμυνες τελικά που δεν ξέρω πώς θα ήμουν χωρίς αυτές. Ίσως να αρκούσε ένα "ναι" από την αντίθετη κατεύθυνση για να φύγουν όλα τα προστατευτικά που με περικλύουν. Επειδή όμως όσο και αν μου αρέσει να "παραμυθιάζομαι" και να ονειρεύομαι, ξέρω ότι ένα "όχι" θα έρχεται συνέχεια να θρυμματίζει το δικό μου "ναι". Οπότε πρέπει να σκληρύνει το "ναι" μου. Γι'αυτό θα το κλείσω μέσα στη φυλακή του "όχι" και όποιος έχει το κλειδί ας έρθει να το βρει...

Χρόνια μου πολλά...

Ο παραμυθάς πρόσθεσε άλλον ένα χρόνο στην πλάτη του.

Ο πρώτος που του εύχεται είμαι εγώ.

Στα παραμύθια δεν υπάρχει χρόνος οπότε, όσα κεράκια και αν σβήσει στην τούρτα του, δεν μεγαλώνει ποτέ.

Ένα ποστ αφιερωμένο σε μένα και πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω. Τόσα χρόνια που διατηρώ αυτό το μπλογκ δεν έτυχε να γράψω ποτέ κάτι στα γενέθλεια μου. Συνήθως ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Λίγα παραπάνω τηλέφωνα, δουλειά, ευχές και τέλος το πανηγύρι. 

Σαν σήμερα, πριν από 32 χρόνια, έκανα την αρχή μου σε αυτό που λέγεται "ζωή". Απ'ότι έχω καταλάβει γιορτάζουμε κάθε αρχή που κάνουμε πάνω σε αυτή τη γη. Είτε το λέμε γενέθλεια για να θυμόμαστε την ημέρα που γεννηθήκαμε, είτε το λέμε επέτειο για να θυμόμαστε τη μέρα που αρχίζουμε μια σχέση ή ένα γάμο, είτε για να θυμόμαστε την πρώτη μέρα που πρωτοείδαμε ένα πρόσωπο.

Καλό είναι όμως να μη γιορτάζουμε μόνο την ανάμνηση της έναρξης, αλλά και κάθε επόμενο βήμα που θα κάνουμε στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, όπως και αν λέγεται αυτή.

Όπως και να'χει.......

                                          .....χρόνια μου πολλά!!!

Βροχή

Πολλά μπορεί να γράψει κανείς για τη βροχή.

Αυτό το στοιχείο της φύσης έχει εμπνεύσει πολλούς δημιουργούς.
Για την ιδιότητα της να ξεβάφει οποιοδήποτε άσχημο συναίσθημα ζωγραφίζεται στο πρόσωπο μας...
Για το χάρισμα που έχει στο να συνθέτει τις πιο όμορφες μελωδίες, αυτές που όταν τις ακους χάνεσαι...
Για τη μαγεία που προσθέτει ακόμα και σε μία νύχτα που είσαι μόνος σπίτι και την κοιτάζεις να στέλνει με αργό ή γρήγορο ρυθμό τις σταγόνες της πάνω στο τζάμι σου.



Ξέρω ότι πολύ θα σκέφτεστε όλα τα αρνητικά που προκαλεί η βροχή (κατσαρώνει το μαλλί όσων έχουν, πονάνε τα κόκκαλα των παππούδων, γλιστράνε οι δρόμοι όταν οδηγούμε κ.α.), αλλά επειδή θέλω να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων αρκούμε στα παραπάνω...

Απουσία

Έχοντας λίγο χρόνο, πριν πέσω για ένα δίωρο ύπνο (μη ρωτάτε για λεπτομέρειες) είπα να ξαναγράψω. Να γράψω για την απουσία. Αφορμή στάθηκε το παραπάνω τραγούδι.

Λένε ότι δεν εκτιμάς κάτι παρά μόνο αν το χάσεις. Όχι βέβαια ότι αν το εκτιμάς, ότι αν ξέρεις τι είναι αυτό που έχεις, αποκλείεται να το χάσεις.

Από την άλλη σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν να χάσεις κάτι που δεν το είχες ποτέ; Ίσως τα τελευταία ποστ να είναι αντικείμενα της γνωστής υπερβολής που με διακατέχει. 

Το μόνο που ξέρω είναι ότι τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι ένα κενό. Ένα κενό επικοινωνίας. Όχι πως δεν είμαι καλά (αν και κάποιοι ανησύχησαν από το τελευταίο ποστ). Μια χαρά είμαι. Απλά αισθάνομαι κάπως περίεργα, και σε συνδυασμό με τα περίεργα ωράρια ύπνου που τείνω να καθιερώσω, μου βγαίνουν αυτά τα ποστ.

Πάντοτε απέφευγα τις εκρήξεις. Με μικρά ελεγχόμενα ξεσπάσματα απελευθερώνω την ένταση που υπάρχει μέσα μου. Συνήθως αυτά τα ξεσπάσματα είναι λίγα. Ποτέ όμως δεν μπορώ να προβλέψω το πλήθος τους. Οπότε όσοι συνεχίζετε να με διαβάζετε καλό κουράγιο...

Θέλω... Πρέπει... Μπορώ... (συνέχεια...)

Ως συνέχεια του προηγούμενου, έχω την ανάγκη να γράψω κάποιες επιπλέον σκέψεις. Πριν από περίπου 24 ώρες έκανα κάτι το οποίο δεν ήθελα να το κάνω, αλλά δεδομένων των συνθηκών μάλλον έπρεπε. 

Δεν μου αρέσει να στεναχωρώ τους γύρω μου. Γι'αυτό πολλές φορές προτιμώ να κρατάω κάποια πράγματα μέσα μου. Κάποιες φορές παρασύρομαι και λέω περισσότερα απ'όσα πρέπει, λιγότερα πάλι απ'ότι θα ήθελα.

Είναι πολύ δύσκολο να κρατάς απόσταση από ανθρώπους που θα τους ήθελες πάρα πολύ μέσα στη ζωή σου. Πόσο μάλλον από ανθρώπους που το μόνο που έχεις είναι μια πολύ όμορφη εντύπωση, γιατί δεν κατάφερες να τους γνωρίσεις όσο καλά θα ήθελες. 

Έχω παραλληλίσει πολλές φορές δραστηριότητες της καθημερινότητας μου με ταξίδια. Η συγκεκριμένη εμπειρία είναι σαν να σου παρουσιάζει κάποιος έναν επίγειο παράδεισο. Έναν τόπο που θα αισθανόσουν όμορφα, οικεία, που θα ήσουν ασφαλής, που δεν θα ήσουν μόνος, που θα είχες κάποιον να σε καταλαβαίνει. Αντιλαμβάνεσαι όμως ότι το μεταφορικό μέσο που κάνει τη διαδρομή για αυτόν τον προορισμό δεν έχει χώρο για σένα. Θα πρέπει να είσαι αυτός που θα μείνει πίσω. 

Είναι πολύ δύσκολο να πρέπει να αφήνεις ένα καράβι να φύγει. Να βλέπεις το ταξίδι για έναν άγνωστο, αλλά πολλά υποσχόμενο τόπο, να μένει μόνο μια εντύπωση. Μια εικόνα μέσα στο μυαλό σου, που πρέπει να την βάλεις στο περιθώριο. Δεν το θέλεις, αλλά πρέπει. 

Μια φίλη στο προηγούμενο ποστ, σχολίασε ότι ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που ξέρει τα "μπορώ" του. Αυτή τη στιγμή το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γράφω. Δεν το θέλω. Δεν πρέπει να το κάνω. Ίσως αυτό που πρέπει είναι να σωπάσω. Να μην δημοσιεύσω καν αυτό το ποστ. Να μην το διαβάσει κανείς. Είναι τέτοια η ένταση που έχω όμως που ακόμα και αν δεν καταλαβαίνω λέξη αυτή τη στιγμή, απ'όσα έγραψα πιο πάνω, θα συνεχίσω.

Νιώθω ότι θέλω να φωνάξω. Κάποτε μια φίλη μου είχε πει ότι η σιωπή μου είναι εκωφαντική. Αυτή τη στιγμή πάει να με τρελάνει. Όταν τελειώσω το γράψιμο για απόψε θα έχω χαλαρώσει. 

Κάτι τελευταίο πριν κλείσω. Πάντοτε ήμουν της άποψης και συνεχίζω να το πιστεύω ότι για όλες τις δύσκολες φάσεις που περνάμε υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δεν φταίει κανένας άλλος. Το εύκολο είναι να σηκώσεις το δάχτυλο και να δείξεις κάποιον άλλον όταν σε ρωτήσουν "γιατί είσαι έτσι;". Το δύσκολο είναι να σηκώσεις το δάχτυλο και να το στρέψεις στον καθρέφτη σου για να δείξεις τον πραγματικό υπεύθυνο. Λέγεται αυτοκριτική και μπορεί να μη βλέπεις τα αποτελέσματα της άμεσα, αλλά σε βάθος χρόνου ίσως βοηθήσει.

Υ.Γ. Στο μόνο πράγμα που ταυτίζονται τα "θέλω", "πρέπει" και "μπορώ" μου αυτή τη στιγμή, είναι στο ότι θα ξενυχτήσω σήμερα (μάλλον για ξημέρωμα με κόβω). Άντε και να δω τι θα στείλω πάλι για εργασία!!!!