Τα νησιά που ταξιδεύω

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν καλά ότι δεν ταξιδεύω εύκολα. Ένα - δυο άτομα που με ξέρουν καλύτερα ξέρουν και το λόγο.

Απολαμβάνω όμως άλλου είδους ταξίδια.

Ο κάθε άνθρωπος που έχω συναντήσει είναι για μένα ένα νησί. Ένας τόπος που ταξιδεύω. Απο κάποια νησιά φεύγω γρήγορα, και σε κάποια άλλα επιμένω να τα επισκέπτομαι ξανά και ξανά και ξανα...

Η δεύτερη κατηγορία παρουσιάζει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Ένα νησί σαν και αυτά δεν είναι απαραίτητα ο ιδανικότερος προορισμός. Το κλίμα του ποικίλει. Τη μια στιγμή μπορεί να έχει λιακάδα, να απολαμβάνεις το κάθε δευτερόλεπτο της παραμονής σου σε αυτό. Την άλλη στιγμή μπορεί να χαλάσει ο καιρός και να αισθάνεσαι το κρύο στο κόκκαλο σου, όπως αυτήν εδώ τη νύχτα. Δεν σε πειράζει όμως. Ξέρεις ότι πάλι θα αλλάξει το σκηνικό. Τα σύννεφα θα φύγουν, το κρυό θα ατονίσει και θα δεις τον ήλιο να βγαίνει και πάλι και οι ακτίνες του θα σε ζεστάνουν, είτε αυτές έχουν τη μορφή ενός χαμόγελου, μερικών λέξεων που θα ακούσεις από κάποια χείλη ή που θα διαβάσεις σε ένα κομμάτι χαρτί, στην οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού σου, δεν έχει σημασία. Πιστεύεις, ή μάλλον θέλεις να πιστεύεις, ότι ο καιρός θα αλλάξει. 

Υποθέτωντας ότι κάθε άνθρωπος που συναναστρέφομαι, ή που θα ήθελα να συναστρέφομαι, είναι ένα νησί, κάτι παίρνω από το καθένα. Οι στιγμές που μοιράζομαι μαζί τους είναι όπως τα αξιοθέατα κάποιου τουριστικού προορισμού. Αποτυπώνονται στο μυαλό μου και τις κουβαλάω μαζί μου.

Δεν ξέρω αν και εγώ είμαι ένα νησί για τους άλλους. 

Ίσως.

Σίγουρα δεν είμαι ένα ειδυλιακός προορισμός, αλλά κάνω ότι μπορώ για να κρατώ τις συνεφιές μακρυά από τους επισκέπτες και τον ήλιο μου πάντα εδώ για κάθε έναν που δηλώνει παρών. Ακόμα και για αυτούς που αισθάνονται περαστικοί...

Κενά

Σε όλη τη ζωή μας κυνηγάμε να καλύψουμε τα κενά με τα οποία έχουμε έρθει σε αυτήν και με άλλα που προκύπτουν στην πορεία.

Είμαστε κατά κάποιο τρόπο ένα παζλ που του λείπουν κάποια κομμάτια. Σε πολλές περιπτώσεις συμβιβαζόμαστε να καλύψει το κενό μας ένα κομμάτι το οποίο δεν ταιριάζει απόλυτα , αλλά υποθέτουμε ότι κάνοντας το να φαίνεται μικρότερο (το κενό) ίσως με τον καιρό να μας δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι καλύφθηκε πλήρως.

Αν πάρω όμως το παράδειγμα της γνώσης ενός αντικειμένου έρχεται στο μυαλό μου η ρήση ότι "η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια". Και πιο επικίνδυνη θα πρόσθετα.

Το λάθος κομμάτι σε ένα κενό σημείο χαλάει την ισορροπία. 

Μία από τις ωραιότερες εκφράσεις που έχω ακούσει για το συναίσθημα που αποκομίζει κάποιος που καλύπτει ένα κενό είναι "με γεμίζει...". 

Αυτή η έκφραση μπορεί να προέρχεται από τα χείλη ενός αθρώπου που βιώνει τον απόλυτο έρωτα δίπλα στο σύντροφο του ή από ενός άλλου που η δουλειά του τον κάνει ευτυχισμένο ή κάποιου άλλου που αντικρύζει ένα θέαμα μοναδικό για εκεινον ή... ή... ή....

Στόχος λοιπόν είναι να γεμίσει το κενό.

Στην καρδιά μας...

Στο μυαλό μας...

Στο κρεββάτι μας...

Στη ματιά μας...

Στο πορτοφόλι μας...

Στο στομάχι μας...

...ή οπουδήποτε αλλού μπορεί να βρίσκεται αυτό.

Ιδανικά γεμίζει όταν βρούμε το σωστό κομμάτι που λείπει από κάποιο σημείο του παζλ. Αλλιώς είναι στο χέρι μας αν θα επιλέξουμε να το καλύψουμε με κάποιο άλλο που δεν ταιριάζει ή θα το αφήσουμε ως έχει...

Υ.Γ.

Υπάρχει και αυτή η ιστορία που δείχνει το παραπάνω βίντεο για τα κενά που προσπαθούμε να καλύψουμε.

Έναν παραμυθά κοιτάζω στον καθρέφτη

Κάθε βράδυ πριν με πάρει ο ύπνος σκαρώνω στο μυαλό μου ένα παραμύθι.

Μια ιστορία μέσα στην οποία βάζω τον εαυτό μου στο ρόλο του πρωταγωνιστή και η οποία εκτυλίσσεται σε ένα περιβάλλον παρόμοιο με αυτό που ζω την καθημερινότητα μου.

Αφαιρώ ότι με βαραίνει στην "πραγματικότητα" μου, κρατάω ότι μου αρέσει, και ωραιοποιώ κάποιες καταστάσεις. 

Ώρες ώρες αισθάνομαι σαν ένας ζωγράφος που του έχουν δώσει έναν έτοιμο πίνακα, και αυτός με τις πινελιές του τον διορθώνει, προσθέτωντας ότι θα τον ευχαριστούσε και αφαιρώντας ότι δεν του αρέσει. 

Κάθε βράδυ, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, ο πίνακας είναι πάλι εκεί. Χωρίς τις δικές μου διορθώσεις. Παίρνω το πινέλο απ'την αρχή και βάζω το παραμύθι μου μέσα του. 

Το τελικό αποτέλεσμα το βλέπω μόνο εγώ. Όλοι οι άλλοι βλέπουν τον πίνακα όπως τον παίρνω στα χέρια μου, χωρίς τις διορθώσεις. 

Και όσο δύσκολο και αν φαίνεται να διανύσεις την απόσταση από τον έναν πίνακα στον άλλο, αν μπεις στο παραμύθι μου δεν είναι περισσότερο από δύο χαμόγελα δρόμος...

Ζωή

Ο καθένας επιλέγει τον τρόπο και τους ανθρώπους με τους οποίους θέλει να ζήσει. Κάποιες φορές αυτοί οι άνθρωποι είναι είτε μακρυά, είτε "μακρυά". Αυτό είναι ένα θέμα όμως το οποίο το έχω πολυαναλύσει χωρίς να έχω καταλήξει σε κάποιο σαφές συμπέρασμα. 

Αυτό που έχω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή είναι ο τρόπος ζωής του καθενός. Δεν θέλω να τον κρίνω απλά τον παρατηρώ. Άλλοι θεωρούν ιδανικό τρόπο ζωής το να προχωράνε με ηρεμία, χωρίς πολλές ανατροπές και αλλαγές, και άλλοι βαριούνται γρήγορα. Άλλοι προχωρούν με άλματα χωρίς δεύτερες σκέψεις και άλλοι προβληματίζονται αν πρέπει να κάνουν το επόμενο βήμα.

Η ζωή είναι ένα περίεργο παιχνίδι. Μια φίλη μου είπε ότι η ζωή είναι μια περιπέτεια και αν δεν είναι πρέπει να την κάνουμε.



Για μένα η ζωή είναι μια διαδρομή που καλό είναι να έχει σκαμπανεβάσματα, γιατί η ευθεία γραμμή δεν είναι καλό σημαδί. Στα ιατρικά μηχανήματα σημαίνει τέλος. Πάντα όμως υπάρχει η πιθανότητα να σε συνεφέρει ένα σοκ. Και αρχίζεις και πάλι να έχεις μια τα πάνω σου και μια τα κάτω σου. Άλλες φορές πιο γρήγορα και άλλες πιο χαλαρά.

Το καλοκαίρι προσφέρεται για τετοιες μεταβολές.
Και ευτυχώς ακόμα δεν τελείωσε.
Έχει ζωή ακόμα!

Παράξενος ή Ξεχωριστός;

Είναι καλύτερα να είσαι παράξενος ή να είσαι ξεχωριστός σαν όλους τους άλλους;

Απάντηση δεν έχω στην παραπάνω ερώτηση. Ίσως να έχω θέσει ξανά παλιότερα κάποιο ανάλογο ερώτημα που έμοιαζε με αυτό, στην πραγματικότητα αυτό που εννοώ είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Θα πρέπει πρώτα να εξηγήσω τι εννοώ με τους δύο όρους του διλήμματος.

Παράξενος είναι αυτός που οι πράξεις του δεν συνάδουν με αυτές που προστάζει η κοινή λογική και η καθημερινή αντιμετώπιση. Κάποιες φορές ίσως χαρακτηρίζουμε κάποιον παράξενο από την συμπεριφορά του χωρίς να γνωρίζουμε το λόγο για τον οποίο συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ο ξεχωριστός. Ο θαρραλέος, ο κυνηγός, ο κατακτητής, ο αθλητής, ο «πανταχού παρών» όπως τους λέω εγώ. Δεν την κατακρίνω αυτή την ομάδα ανθρώπων. Έχω κολλητούς φίλους που ανήκουν σε αυτήν. Απλά εγώ δεν γεννήθηκα για να είμαι αυτό. Η φύση μου δεν μου το επιτρέπει.

Σίγουρα ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Δεν θέλω να πουλήσω διαφορετικότητα με αυτά που λέω. Άλλωστε είναι πολλοί οι παράξενοι που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Από κάποια πράγματα δεν μπορείς να ξεφύγεις στη ζωή σου. Ένα από αυτά είναι και ο χαρακτήρας σου, τον οποίο τον έχεις διαμορφώσει μέσα από βιώματα και από εμπόδια τα οποία πολλές φορές είσαι υποχρεωμένος να ξεπερνάς από μωρό παιδί.

 

Εδώ και μερικές μέρες σκεφτόμουν να γράψω. Η αρχική ιδέα ήταν να γράψω 3 παραμύθια. Ένα θα αφορούσε ένα παιδί, ένα άλλο έναν ενήλικο και το τρίτο ένα γέρο. Κοινός παρονομαστής και των τριών ιστοριών θα ήταν ο δισταγμός. Το ένα βήμα πίσω. Η διαφορά είναι η εξής. Όταν είσαι παιδί δεν το σκέφτεσαι και κάνεις δύο γρήγορα βήματα μπροστά και ξεπερνάς το φόβο σου. Όταν είσαι ενήλικος σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τόσο πολύ που ίσως κάνεις ακόμα ένα βήμα πίσω και όταν το πάρεις απόφαση και προσπαθήσεις να τρέξεις προς τα μπροστά για να καλύψεις το χαμένο έδαφος ίσως να μη βρεις αυτό που είχες μπροστά στα μάτια σου πριν και να προσθέσεις ακόμα περισσότερες σκέψεις για την επόμενη φορά. Όταν, τέλος, είσαι γέρος δεν έχεις χρόνο για σκέψεις. Μάλλον όμως δεν έχεις δύναμη και για το βήμα προς τα εμπρός.

Παραμύθι τελικά δεν έγραψα ούτε ένα

Τα λόγια ενός παράξενου κάποιο Σαββάτο βράδυ

Τα ‘γραψα και μου κράτησαν παρέα στο σκοτάδι

Και ας μη βρούνε οι πολλοί νόημα σε αυτά κανένα…

Όχι

Αύριο θα παραστώ κάπου που ένας φίλος και μια φιλή θα πουν το μεγαλύτερο ΝΑΙ που μπορεί να πει κανείς στη ζωή του. 

Για έναν άνθρωπο που λέει "ναι" με τη συχνότητα που το λέω εγώ αυτό δεν προξενεί και μεγάλη εντύπωση. Αν και αυτή η συχνότητα πάντα με ενοχλούσε.

Πάντα έλεγα "ναι" ακόμα και σε πράγματα που ομολογουμένως ήθελα να πω "όχι"!

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει όμως να λέω και εγώ τα "όχι" μου. 

Για παράδειγμα είπα "όχι" στο αλκοόλ και συνεχίζω να το λέω εδώ και περίπου 2 εβδομάδες. Όχι πως είμαι και κανένας αλκοολικός, αλλά μάλλον σε καλό μου έχει βγει απ'ότι καταλαβαίνω από την ανταπόκριση του οργανισμού μου. Δεν αποκλείω να σπάσω την ποτοαπαγόρευση σύντομα, αλλά θα προσπαθήσω να κρατηθώ όσο μπορώ.

Κάποια "οχι" βέβαια δεν είναι τόσο εύκολα. Σε ορισμένες περιπτώσεις ταυτίζεται το "θέλω" σου με αυτό το "όχι" όπως καλή ώρα παραπάνω. Σε κάποιες άλλες, έρχεται σε σύγκρουση. Λες "όχι" αν και θέλεις με όλη σου την καρδιά να πεις "ναι".

Το "ναι" συνήθως είναι μια εύκολη και βολική απάντηση (συνήθως για τους άλλους...). Όλοι είναι ευχαριστημένοι μαζί σου και όταν αναφέρονται σε εσένα υπάρχει η μόνιμη επωδός "καλό παιδί".

Όταν αρχίζεις να λες "όχι" βλέπεις συννεφιασμένα πρόσωπα, ανθρώπους να δυσανασχετούν, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μια χιονοστοιβάδα από "ναι" από τη μεριά σου.

Το "όχι" μου δεν είναι θέμα εγωισμού. Είναι μια άμυνα στα "όχι" των άλλων! Έχω αναπτύξει τόσες άμυνες τελικά που δεν ξέρω πώς θα ήμουν χωρίς αυτές. Ίσως να αρκούσε ένα "ναι" από την αντίθετη κατεύθυνση για να φύγουν όλα τα προστατευτικά που με περικλύουν. Επειδή όμως όσο και αν μου αρέσει να "παραμυθιάζομαι" και να ονειρεύομαι, ξέρω ότι ένα "όχι" θα έρχεται συνέχεια να θρυμματίζει το δικό μου "ναι". Οπότε πρέπει να σκληρύνει το "ναι" μου. Γι'αυτό θα το κλείσω μέσα στη φυλακή του "όχι" και όποιος έχει το κλειδί ας έρθει να το βρει...

Χρόνια μου πολλά...

Ο παραμυθάς πρόσθεσε άλλον ένα χρόνο στην πλάτη του.

Ο πρώτος που του εύχεται είμαι εγώ.

Στα παραμύθια δεν υπάρχει χρόνος οπότε, όσα κεράκια και αν σβήσει στην τούρτα του, δεν μεγαλώνει ποτέ.

Ένα ποστ αφιερωμένο σε μένα και πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω. Τόσα χρόνια που διατηρώ αυτό το μπλογκ δεν έτυχε να γράψω ποτέ κάτι στα γενέθλεια μου. Συνήθως ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Λίγα παραπάνω τηλέφωνα, δουλειά, ευχές και τέλος το πανηγύρι. 

Σαν σήμερα, πριν από 32 χρόνια, έκανα την αρχή μου σε αυτό που λέγεται "ζωή". Απ'ότι έχω καταλάβει γιορτάζουμε κάθε αρχή που κάνουμε πάνω σε αυτή τη γη. Είτε το λέμε γενέθλεια για να θυμόμαστε την ημέρα που γεννηθήκαμε, είτε το λέμε επέτειο για να θυμόμαστε τη μέρα που αρχίζουμε μια σχέση ή ένα γάμο, είτε για να θυμόμαστε την πρώτη μέρα που πρωτοείδαμε ένα πρόσωπο.

Καλό είναι όμως να μη γιορτάζουμε μόνο την ανάμνηση της έναρξης, αλλά και κάθε επόμενο βήμα που θα κάνουμε στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, όπως και αν λέγεται αυτή.

Όπως και να'χει.......

                                          .....χρόνια μου πολλά!!!