Παραμύθι με λυπημένο τέλος

Και το παραμύθι συνεχίζεται. Το μονοπάτι είναι ως συνήθως μοναχικό. Συχνά συναντώ ανθρώπους που ίσως θα με προτιμούσαν αλλιώς. Για να μου δώσουν αυτό που θα ήθελα μου ζητούν να γίνω κάτι που δεν είμαι. Σκέφτομαι να τους προσπεράσω, αλλά με κρατούν κοντά τους. Καλώς ή κακώς μένω. Ίσως λόγω του ρόλου μου να μην μπορώ να αφήνω πίσω θλιμμένα πρόσωπα.

Όταν είσαι μές στο παραμύθι είναι σαν να έχεις ένα σύνεφο γύρω σου που καλύπτει οτιδήποτε άσχημο, οτιδήποτε ατελές. Έρχονται κάποιες στιγμές, όμως που προσπαθούν κάποιοι απεγνωσμένα να διαλύσουν αυτό το σύννεφο, που σηκώνουν καθρέφτες γύρω σου και σε καλούν να αντικρίσεις τον εαυτό σου μέσα από το δικό τους πρίσμα. Σου υποδυκνείουν πώς θα έπρεπε να είσαι για να πληρείς τις προϋποθέσεις. Και μπαίνεις στον πείρασμό να σκεφτείς "μακάρι να ήμουν έτσι..."

Η διαφορά που έχει όμως το παραμύθι με την πραγματικότητα είναι ότι το παραμύθι είναι απαλό, εύπλαστο, το διαμορφώνεις όπως θες εσύ, το φέρνεις στα μέτρα σου. Η πραγματικότητα από την άλλη είναι σαν την πέτρα σκληρή και ακόμα πιο σκληροί οι άνθρωποι που προσπαθούν να σε εντάξουν σε αυτή.

Όχι δεν είμαι κανένας ονειροπαρμένος. Μ' αρέσει να παραμυθιάζομαι, γιατί ίσως αυτός να είναι ο πιο ασφαλής τρόπος να βιώνω την "πραγματικότητα".

Πριν 2 μέρες έκλεισα τα 31. Το παραμύθι τέλειωσε και αρχίζει η ζωή...

...τουλάχιστον μέχρι να ξεκινήσει το επόμενο!!!

Παραμύθι με λυπημένο τέλος (;)

Ζούμε σε μια περίεργη εποχή. Ο καθένας τη ζει με το δικό του τρόπο. Δεξιά και αριστερά ακούς παράπονα. Άλλοι έχουν προβλήματα επαγγελματικής φύσεως, άλλοι συναισθηματικής, άλλοι και από τα δυο. Άκουσα κάτι που μου άρεσε πολύ τις προάλλες. Λέει: "Ο καθένας κουβαλάει το φορτίο του, απλά είναι πιο εύκολο να το σηκώσεις όταν έχεις και κάποιον άλλο μαζί σου..."

Σε 23 ώρες κλείνω τα 31. Ακόμα πιστεύω στα παραμύθια. Σε αυτά που σε μεταφέρουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Όταν είσαι μέσα στο παραμύθι δεν υπάρχει τίποτα από την καθημερινότητα. Κανένα άλλο πρόβλημα. ΔΝΤ, αβεβαιότητα... Άγνωστες λέξεις. Από τη φύση μου όμως είμαι άνθρωπος που πιστεύω στα παραμύθια με λυπημένο τέλος. Όπως έλεγε και ο Μιλτιάδης "είναι τα μόνα που σε βάζουν στον πειρασμό να πιστέψεις ότι μπορεί να είναι αληθινά..." Και η διαδρομή όμως όμορφη είναι. Άσε που μπορεί στο τέλος να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Το πιο δύσκολο κομμάτι του να πιστεύεις στα παραμύθια είναι να σε καταλαβαίνουν οι άλλοι. Να σε νιώθουν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μοναξιά. Να τους μιλάς και όταν σου απαντούν να χαμογελάς τυπικά γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν μπορούν να καταλάβουν τι βλέπουν τα μάτια σου. Όχι ότι δεν πιστεύουν και αυτοί σε παραμύθια. Ο καθένας έχει το δικό του παραμύθι, απλά οι περισσότεροι φοβούνται να μπουν μέσα σε αυτό. Είναι πιο ασφαλές να ζει κάποιος στην "πραγματικότητα". Γι'αυτό όταν τους συναντώ απλά γελώ. Και αυτό στην αρχή τους ανησυχεί. Αναρωτιούνται "πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο χαλαρός; μεγάλωσε πότε θα ωριμάσει; πότε θα σοβαρευτεί;". Αργότερα μου χτυπούν απλά την πλάτη και παύουν να με παίρνουν στα σοβαρά.

Και εγώ συνεχίζω να χαμογελώ. Και συνεχίζω να προσπαθώ να τους κάνω και αυτούς να χαμογελάσουν. Έτσι απλά γιατί μου αρέσει να βλέπω τον κόσμο γύρω μου να χαμογελά. Και μου αρέσει περισσότερο όταν ξέρω ότι αυτό το χαμόγελο οφείλεται σε κάτι που έκανα εγώ. Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι έχω μόνιμα ζωγραφισμένο ένα χαμόγελο στα χείλη μου, όπως ένας κλόουν. Υπάρχουν σε κάποια παραμύθια τέτοια πρόσωπα. Αυτοί που κάνουν όλους τους άλλους να γελούν. Όπως στο "παραμύθι" του Βασίλη του Καζούλη, που στο τέλος "παίρνει ο μορφονιός τη μπαλαρίνα, κι είν' μονάχος τώρα ο κλόουν στη σκηνή...". Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου. Ίσως να είναι και αυτός ο ρόλος μου στο παραμύθι. Άλλωστε ποια μπαλαρίνα θα διάλεγε τον κλόουν; Πάντα τον ακροβάτη θέλουν. Ακροβάτης δεν υπήρξα ποτέ.



Με όλα τα παραπάνω θέλω να πω ότι δεν έχω την απάιτηση από κανέναν να με καταλάβει (πολλές φορές δεν καταλαβαίνω και εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου). Απλά μου αρέσει να ζω σε αυτό το παραμύθι. Μπορεί ο ρόλος που έχω να μην είναι και ο καλύτερος δυνατός και το τέλος να αφήσει πικρή γεύση. Δικό μου τ' όνειρο δική μου και η ευθύνη, όπως θα'λεγε και ο Τόλης.

Τα χρόνια παιρνούν. Οι αριθμοί αλλάζουν όταν απαντώ στην ερώτηση: "Πόσων ετών είσαι;" Οι γύρω μου "εξελίσονται". Όχι πως με νοιάζει. Έχω πάψει να ασχολούμαι σοβαρά με το τι κάνουν οι γύρω μου σε αντιδιαστολή με το τι κάνω εγώ. Και όσο και αν ενοχλεί τους κοντινούς ή τους λιγότερο κοντινούς μου ανθρώπους, εξακολουθώ να "παραμυθιάζομαι".

Αντί υστερογράφου...

Το τσουβάλι

Ένα πράγμα που σιχαινόμουν από μικρό παιδί ήταν το "τσουβάλιασμα". Τι εννοώ; Τσουβάλιασμα για μένα είναι όταν σε κατατάσουν σε μια ομάδα ανθρώπων λόγω ενός χαρακτηριστικού σου (φύλο, ζώδιο, καταγωγή, θρησκευτικές ή πολιτικές αντιλήψεις κ.α.) και σε χαρακτηρίζουν βάσει αυτού. Αυτή η αδυναμία που υπάρχει να αντιληφθεί κάποιος ότι ο κάθένας έχει το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του και ότι τυχαία χαρακτηριστικά όπως αυτά που αναφέρω στην παρένθεση δεν παίζουν κανένα ρόλο, με διαολίζει.

Αν θέλω να το προχωρήσω και λίγο παρακάτω, αυτή είναι και η πηγή κάθε είδους ρατσισμού. Επειδή κάποια στιγμή είχες μια άσχημη εμπειρία από ένα άτομο που για παράδειγμα ήταν του αντίθετου φύλου, δεν σημαίνει ότι όλα τα άτομα του συγκεκριμένου φύλου θα σου συμπεριφερθούν ανάλογα. Ή επειδή έτυχε πριν από 75 χρόνια ένας γερμανός να είχε τη μούρλα να εξαφανίσει από προσώπου γης το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού, δεν σημαίνει ότι όλοι οι ομοεθνείς του έχουν την ίδια διάθεση.

Το χειρότερο είναι να σε βάζουν στο ίδιο τσουβάλι με κάποιον που αποδεδειγμένα είναι ελεεινός, άτομα από τα οποία θα περίμενες, αν όχι να σε ξεχωρίσουν, τουλάχιστον να μη σε υποτιμούν με αυτόν τον τρόπο.

Ψυχή Βαθιά

Μόλις είδα την ταινία "Ψυχή βαθιά" του Παντελή Βούλγαρη. Μία ταινία που καταπιάνεται με ένα θέμα που φοβούνται να αγγίξουν οι περισσότεροι στην Ελλάδα. Τον εμφύλιο πόλεμο.

Η ταινία είναι εξαιρετική, κατά την άποψη μου, αλλά δεν θα γράψω για αυτή. Για τον εμφύλιο οι περισσότεροι έχουμε ακούσει από ελάχιστα έως τίποτα. Και είναι κάπως παράξενο μιας και πρόκειται για μια πολύ πρόσφατη ιστορία. Λες και υπάρχει μια άτυπη ομερτά και κανείς απ'όσους τη βίωσαν δεν θέλει να δώσει επαρκείς λεπτομέριες. Εγώ είμαι ένας από αυτούς που η οικογένεια του έχει άμεσα βιώματα από αυτήν την περίοδο. Ο παππούς μου ήταν αναμεμειγμένος σε αυτή την ιστορία, αλλά δεν ξέρω και πολλά πράγματα. Χάθηκε με τα γεγονότα οπότε δεν τον γνώρισα να τον ρωτήσω.

Ο πατέρας μου από την άλλη πέρα από τα πολύ τυπικά δεν μου έχει πει τίποτα ουσιαστικό. Ίσως γιατί ήταν πολύ μικρός για να καταλαβαίνει τι πραγματικά γινόταν γύρω του. Δεν τον αδικώ.

Τελικά σε αυτή τη ζωή από τα παλιά τα χρόνια για να ζήσει ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει κάποιον εχθρό. Ή αν το προτιμάτε κάπως πιο ελαφρύ, κάποιον αντίπαλο.

Αθηναίοι-Σπαρτιάτες
Χριστιανοί - Ειδωλολάτρες
Έλληνες-Τούρκοι
Αμερικάνοι-Μουσουλμάνοι
Αριστεροί-Δεξιοί
Λευκοί-Μαύροι
ΠΑΟΚ-ΑΡΗΣ
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ....

Θα μπορούσα να αναφερθώ σε ένα εκκατομύριο ακόμα παραδείγματα, αλλά νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα.

Η επιβίωση μας εξαρτάται από το ποιον έχουμε αντίπαλο. Κάποιος πρέπει να είναι ο κακός, γιατί έτσι επιβεβαιώνουμε ότι εμείς είμαστε οι καλοί. Έχει κυριαρχήσει και η μέγιστη μπούρδα ότι η αντιπαλότητα όταν δεν παίρνει ακραίες μορφές είναι προς όφελος των ανθρώπων γιατί τους πιέζει να γίνουν καλύτεροι. Ο λόγος που θα θέλουν να γίνουν καλύτεροι είναι για να υπερισχύσουν του αντιπάλου τους.

Συγνώμη αν θα ακουστώ σαν παιδί των λουλουδιών, αλλά αν έχω καταλάβει καλά κυνηγάμε να γίνουμε καλύτεροι από κάποιον άλλο προκειμένου να "υπερισχύσουμε" στη "μάχη" που έχουμε μαζί του με συνέπεια να τον κάνουμε στην καλύτερη να αισθάνεται άσχημα, ή ακόμα και να τον βλάψουμε ηθικά, επαγγελματικά, σωματικά, με όποιον τρόπο τέλος πάντων θα μπορούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι του.

Μας μεγαλώνουν γεμίζοντας το μυαλό μας με αντιπάλους. Τούρκους, Αμερικανούς, Μουσουλμάνους, Καθολικούς, Αρειανούς, Ολυμπιακούς, το συμμαθητή σου που αν γράψει καλύτερα θα σου φάει τη θέση στο πανεπιστήμιο, το συνάδερφο που αν παρουσιάσει καλύτερο πρότζεκτ από το δικό σου θα σου "φάει" την προαγωγή, το κωλόπαιδο που βλέπεις να έχει την κοπέλα που σου αρέσει...

Και ο χειρότερος απ'όλους ο χρόνος. Μια ζωή πολεμάς μαζί του και πάντα χάνεις...

ΙΝΑΦ!!!

Κανονικά θα έπρεπε τόσες μέρες να έχω πάει στο γιατρό.
Κανονικά θα έπρεπε να μην πηγαίνω και να ξελαρυγγιάζομαι στα σχολεία όλη τη βδομάδα.
Κανονικά θα έπρεπε να μείνω μέσα χθες το βράδυ.

Επειδή όμως δεν είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, αλλά ένας "αναβλητικός τελειομανής", όπως λέει και ένας φίλος για τον εαυτό του, δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω και τώρα, δηλαδή από χθες το βράδυ, η φωνή μου με το ζόρι που βγαίνει.

Όταν σταματήσεις να μιλάς αρχίζεις να ακούς και να βλέπεις. Δυστυχώς οι ήχοι και οι εικόνες που έχω στη διάθεση μου δεν είναι και οι καλύτεροι δυνατοί (με εξάιρεση το χθεσινό βράδυ, κυρίως από άποψη εικόνας...). Οπότε το ότι δεν μπορώ να μιλήσω με τρελαίνει ακόμα περισσότερο.

Αγαπητέ θεούλη θέλω τη φωνή μου γρήγορα πίσω, στην ένταση και στο χρώμα που είχε προηγουμένως. Από τι στιγμή που μας έστειλες το γιο της Μάργκαρετ για πρωθυπουργό όλα σκατά μας πάνε. Όπως θα έλεγε λοιπόν και ο νυν πρωθυπουργός μας με τα άπταιστα ελληνικά που μιλάει "ΙΝΑΦ!!!!"

Υ.Γ. Το τραγουδάκι είναι εξαιρετικά αφιερωμένο

Facebook τέλος!!!

Σε λίγες μέρες μας αποχαιρετά το 2009. Πολλά και διάφορα έγιναν κατά τη διάρκεια της χρονιάς αλλά ένα έχει σημασία για μένα: Facebook τέλος!!!

Μάλλον άργησα να προχωρήσω σε αυτή την κίνηση. Αν υπολογίσω πόσες ώρες χαράμισα μέσα σε αυτή τη σελίδα θα πρέπει να έχω χάσει μερικούς μήνες από τη ζωή μου. Η ζωή είναι αλλού όπως έλεγε και κάποιος άλλος ψαγμένος. Το πού είναι θέμα του καθενός από εμάς να το ανακαλύψει. Για άλλους ίσως να είναι και στο facebook. Για εμένα όχι πια.

Caveman

Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου θεατρόφιλο, είπα να πάω χθες να παρακολουθήσω μια παράσταση. Αυτή δεν ήταν άλλη από τον περίφημο Caveman που φέτος τον ενσαρκώνει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Οι εντυπώσεις μου από την παράσταση ήταν θετικότατες, αν και είχα την αίσθηση ότι "Τσιβιλίκιζε" λίγο ο φίλτατος Βλαδίμηρος. Άμεσος λόγος, έξυπνα παραδείγματα στα οποία αρκετοί είδαν τους εαυτούς τους μέσα σε αυτά και εντέλει αρκετό γέλιο.
Η παράσταση πραγματεύεται τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα και τη δυσκολία στην επικοινωνία ανάμεσα τους.

Το ότι είναι μια πολύ ωραία παράσταση αποδυκνείεται από το γεγονός ότι παρόλο που επρόκειται για ένα μονόλογο, δεν κουράζει καθόλου και σου αφήνει στο τέλος ένα ευχάριστο συναίσθημα. Εκτός και αν ανήκεις στους ιδιαίτερα απαιτητικούς, οποτε μπορεί να τη βρεις και βαρετή...

Και για να μην αδικήσω και τον πρωταγωνιστή με το πρώτο μου σχόλιο, ένας από τους λόγους που θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή παράσταση είναι και η ερμηνεία του Βλαδίμηρου Κυριακίδη ο οποίος κατάφερε να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον επί 2 ώρες και να μας χαρίσει ένα ευχάριστο βράδυ Παρασκευής με την αμεσότητα του.

Εν τέλει σε βάζει να σκεφτείς κατά πόσο είσαι και εσύ ένας Caveman.

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω αν είναι λόγω του ότι έκλεισα τα 30 αλλά παρατηρώ μία μεταστροφή μου στα είδη διασκέδασης. Μάλλον κάποια απωθημένα παλαιότερων ετών βγάζω.

Υ.Γ.2 Επόμενη παράσταση: "Εχθροί εξ αίματος" και βλέπουμε, γιατί ο χειμώνας ο πολιτιστικός χειμώνας προβλέπεται μακρύς...