Κισμέτ

Συζητόντας με κάποιους φίλους σήμερα ανακάλυψα την επιτυχία που παρουσιάζει η εν λόγω σειρά. Όταν μάλιστα άκουσα και την ατάκα "έχει καλύτερη φωτογραφία από το Χίλιες και μία νύχτες" τότε πραγματικά σήκωσα τα χέρια ψηλά. Είναι εξίσου αστείο όπως ήταν το ότι παρακολουθούσα τη "Μαρία την άσχημη" πριν κάποια χρόνια.

Η απεξάρτηση μου από την τηλεόραση είναι ένα γεγονός το οποίο με κάνει να αισθάνομαι περισσότερο ζωντανός. Αν κατάφερνα να ξεκολλήσω και από τον υπολογιστή τότε θα έλεγα πως έκανα την υπέρβαση μου.

Κισμέτ σημαίνει μοίρα, πεπρωμένο, γραφτό. Οι περισσότεροι το επικαλούνται, αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος ότι υπάρχει. Έχει εμπνεύσει πολλούς στιχουργούς, έχει κρατήσει στον πάτο πολλούς δειλούς που το έβαλαν σαν έναν όγκο πάνω τους και αρνήθηκαν να κάνουν το βήμα παραπάνω.

Δεν ξέρω αν όταν έρχεται κάποιος άνθρωπος στη ζωή είναι ένα λευκό χαρτί το οποίο γεμίζει εικόνες και λέξεις καθώς προχωράει μέσα σε αυτή, ή αν τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα με έναν τρόπο τέτοιο, ώστε απλά να ερμηνεύει το σενάριο που έχει δοθεί για τη δική του τη ζωή.

Πάντα πίστευα ότι στη ζωή μας παίζουμε ρόλους. Ξεκινάμε από ένα σενάριο, αλλά δεν απαγορεύονται και οι αυτοσχεδιασμοί. Όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη έχεις στον εαυτό σου τόσο περισσότερο παρεκλίνεις από το σενάριο. Όσο πιο ανασφαλής είσαι τόσο περισσότερο ακολουθείς καταγράμμα το δρόμο που σου έχει υποδειχθεί.

Όπως και να'χει ο ρόλος του καθενός ξεκινάει από την αναζήτηση εικόνων έξω από οθόνες και όχι μέσα σε αυτές...

Τρεις νότες, δυο στίχοι, ένα ταξίδι

Έχω ακούσει πάρα πολύ μουσική στη ζωή μου. Για την ακρίβεια για κάθε ανάμνηση μου, υπάρχει και ένα τουλάχιστον τραγούδι ως μουσική επένδυση. Ονόματα, ημερομηνίες, μου διαφεύγουν εύκολα. Πολύ δύσκολα ξεχνάω μια εισαγωγή, ένα στιχάκι που μου είπε κατι...

Το κόλλημα μου ήταν πάντα ο στίχος. Η μουσική με προσέλκυε, αλλά ο στίχος ήταν αυτός που με κρατούσε σε ένα τραγούδι. Πόσα πολλά μπορούν και λένε μέσα τόσες λίγες λέξεις! Σίγουρα η υπερπαραγωγή έχει αφαιρέσει αρκετή από τη μαγεία. Ίσως και η υπερβολική προβολή που έχουν ορισμένα τραγούδια, να τα φθείρει. Για παράδειγμα η Πριγκηπέσσα. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει παιχτεί τόσο πολύ με έχει κουράσει. Δεν υπάρχει μαγαζί στο οποίο να μην βρεθεί κάποιος να το τραγουδήσει. Κυκλοφορούν 3-4 τουλάχιστον εκτελέσεις του τραγουδιού, οι οποίες αναπαράγωνται σε όσα μαγαζιά δεν έχουν ζωντανή μουσική κατά κόρον.

Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχει τόσο μεγάλη παραγωγή και υπάρχει τόσο λίγος χρόνος, αναλογικά με το υλικό, για την προβολή της, έτσι ώστε μερικά "διαμαντάκια" ξεφεύγουν από το ξεζούμισμα των media. Αυτά έχεις την ευκαιρία να τα ακούσεις, να τα νιώσεις, να πάρεις το χρόνο σου για να τα σκεφτείς και εντέλει να ταυτιστείς με την ιστορία που διηγούντε.



Ένα τραγούδι είναι ένα καράβι με το οποίο ταξιδεύεις. Φορτώνεις πάνω στους στίχους και τη μουσική του τη χαρά σου, τη λύπη σου, τον έρωτα σου, την απογοήτευση σου και ότι άλλο έχεις μέσα στο μυαλό ή την καρδιά σου και "φεύγεις". Ένα ταξίδι που δεν διαρκεί όσο παίζει το τραγούδι. Το έχεις μέσα σου για αρκετό χρόνο. Ίσως να το σιγοτραγουδάς, ίσως να ψιθυρίζεις τη μελωδία του. Σε "κουβαλάει" για καιρό.



Εξίσου όμορφο είναι να προσπαθήσεις να φτιάξεις και εσύ ένα "καράβι". Να δώσεις την ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους να ανέβουν πάνω του και να τους "ταξιδέψεις". Και αν δεν έχεις επιβάτες μη νοιάζεσαι. Σήκωσε τα πανιά του και σαλπάρισε. Γιατί, έτσι και αλλιώς, είναι ωραίο να το σκας...

Ρομαντισμός

Πριν από λίγο είδα ξανά μετά από αρκετά χρόνια μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. "Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού".

Τελικά τι είναι αυτό που μας δένει με ορισμένους ανθρώπους;
Οι κοινές εμπειρίες;
Οι αναμνήσεις;
Μερικές φωτογραφίες και κάποια μηνύματα στο κινητό;

Ίσως όλα αυτά. Το έχω ξαναπεί ότι δεν είμαι μοιρολάτρης, αλλά θέλω να πιστεύω ότι κάποια πράγματα υπάρχουν πέρα από αυτό που φαίνεται. Ίσως τελικά είναι η μοίρα που σου φέρνει κάποιους ανθρώπους στο δρόμο σου. Ίσως κάτι το μεταφυσικό.

Το ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται κάπως "ρομαντικά". Αυτή η λέξη προσωπικά μου φέρνει αλλεργία. Μου ακούγεται ολίγον τι εμπορική. Προσφέρεται σε μεγάλες ποσότητες, διότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση. Οι βιτρίνες των καταστημάτων είναι γεμάτες από "ρομαντισμό". Υπάρχει και μέρα στην οποία γιορτάζεται!

Δεν είναι ότι δεν πιστεύω στα συναισθήματα, το αντίθετο. Απλά με εκνευρίζει όταν πρέπει με το ζόρι να βαφτίζουμε μία εσωτερική μας κατάσταση και να την ομογενοποιούμε με την κατάσταση κάποιου άλλου. "Πήγε στην κοπέλα του λουλούδια, όπως και ένας άλλος, άρα και οι δύο είναι ρομαντικοί..."

Για να επιστρέψω από εκεί που ξεκίνησα, άποψη μου είναι ότι αυτό που μας δένει με ορισμένους ανθρώπους είναι κάτι πέρα από περιγραφές. Κάτι που τις περισσότερες φορές δεν γίνεται καν αντιληπτό. Γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να το ψάξουμε περισσότερο. Δεν έχει σημασία. Είναι σαν μια αόρατη κλωστή που δένει τον έναν με τον άλλο, έστω και αν βρίσκονται πάρα πολύ μακρυά, την οποία τη μαζεύει ο καθένας από τη πλευρά του μέχρι να φτάσουν στο σημείο να συναντηθούν. Και εκείνη τη στιγμή απλά ξέρουν!


Υ.Γ. Κάπου εδώ κλείνει ο κύκλος 8 συνεχόμενων, συναισθηματικής φύσεως, αναρτήσεων. Θα συνεχίσω να γράφω, φυσικά, αλλά όχι με τόση συχνότητα και όχι με αυτή τη θεματολογία πάντα. Θα τα ξαναπούμε...

Ηφαίστειο

Είναι ορισμένες φορές που έχεις τόσα να πεις, αλλά δεν εχεις τον κατάλληλο άνθρωπο για να τα πεις. Τις περισσότερες φορές ξέρεις ακριβώς σε ποιο άτομο θέλεις να τα πεις, αλλά για διάφορους λόγους δεν είναι διαθέσιμο για να τ'ακούσει. Ή ακόμα χειρότερα δεν είσαι σίγουρος αν θέλει να ακούσει όσα έχεις να πεις.

Και καταλήγεις να τα κρατάς μέσα σου. Ίσως κάποιες φορές να βρίσκεις τρίτους στους οποίους μεταφέρεις όλη αυτή την ένταση που σε πλημυρίζει. Λύση δεν βρίσκεις όμως ούτε εκεί. Μπορεί να γραφείς όσα θες να πεις (κωδικοποιημένα πάντα, γιατί όταν δεν έχεις το θάρρος να τα πεις, πού να βρεις το θάρρος να τα γράψεις ανοιχτά;), αλλά πάλι κάτι βράζει μέσα σου.

Αν προσθέσεις και όλα αυτά που σε φορτώνει η καθημερινότητα σου, μοιάζεις με ένα ηφαίστειο.

Από τη γεωλογία θυμάμαι ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες ηφαιστείων: τα ενεργά και τα σβησμένα. Τα ενεργά είναι αυτά των οποίων έχει καταγραφεί δραστηριότητα στα ιστορικά χρόνια, ενώ τα σβησμένα δεν έχουν δώσει κάποια έκρηξη η οποία να έχει καταγραφεί (αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να δώσουν κιόλας). Κάπως έτσι είναι και οι άνθρωποι. Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που έχει εκρήξεις τις οποίες τις βλέπουν οι γύρω τους. Υπάρχουν και άλλοι που απλά μαζεύουν. Δύσκολη περίπτωση οι τελευταίοι. Δεν ξέρεις αν και πότε θα έχουν κάποια έκρηξη, ένα ξέσπασμα και τι μορφή μπορεί να έχει αυτό.

Οι συγκυρίες της ζωής μας οδηγούν ορισμένες φορές να σωπαίνουμε και να μην μπορούμε να εκφράσουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, στην καρδιά μας... Καλό είναι όμως με κάθε ευκαιρία να βγάζουμε αυτό που έχουμε μέσα μας (με την καλή έννοια...) στον άνθρωπο που πρέπει, και να μην συσσωρεύουμε όλη αυτή την ένταση, γιατί η έκρηξη ίσως να μην είναι και τόσο μακρυά...

Χαμόγελο

Είμαι από τους ανθρωπους που δεν μπορούν να θυμηθούν ονόματα. Ξεχνάω ημερομηνίες, γιορτές, γενέθλεια κάποιες φορές. Ποτέ μα ποτέ όμως δεν ξεχνώ χαμόγελα.

Είναι κάτι που μου καρφώνεται στο μυαλό. Ένα όμορφο χαμόγελο. Όταν το βλέπω δια ζώσης μου φτιάχνει τη μέρα, όταν το ανακαλώ στη μνήμη μου απλά τη διάθεση.

Είναι τόσο απλό. Τόσο εύκολο. Να χαρίσουμε στους γύρω μας ένα χαμόγελο μας. Αμέσως αλλάζει όλη η ατμόσφαιρα. Ακόμα και όταν είμαστε πεσμένοι μπορούμε να χαμογελάμε σε όσους προσπαθούνε να μας ρίξουν. Γιατί όπως είχα ακούσει κάποτε "χαμογελάτε, κάνει τους άλλους να ανησυχούν"!

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου. Δεν έχω γνωρίσει πολλούς τόπους, δεν έχω δει μαγευτικά τοπία σε εξωτικούς τόπους στην άλλη άκρη της γης. Δεν ξέρω όμως αν θα συναντήσω ποτέ ομορφότερη εικόνα από το γλυκό χαμόγελο ενός ανθρώπου που με αντικρύζει με το που ανοίγει τα μάτια του, φωτίζει το πρόσωπο του και μου λέει "καλημέρα".

Υ.Γ. Φίλε Έβδομε το πρωί που θα ξυπνήσεις θα δεις ένα τέτοιο χαμόγελο και θα ακούσεις μια ανάλογη καλημέρα, γι'αυτό κοίτα να το περιποιηθείς το κορίτσι...

Το γράψιμο

Όχι δεν θα μιλήσω για το γράψιμο που μπορεί να έχετε φάει από κάποιο άτομο. Θα αναφερθώ στο κυριολεκτικό γράψιμο. Σκεφτόμουν πόσα τραγούδια υπάρχουν τα οποία λένε τους λόγους για τους οποίους μπορεί να γράφει κάποιος ή τα αισθήματα που του δημιουργούνται από αυτή τη διαδικασία. Άλλος γράφει από ανάγκη, άλλος γιατί αισθάνεται ότι έτσι μιλάει λίγο μαζί της, άλλος το θεωρεί εκτόνωση και ταυτόχρονα το μισεί για αυτό το λόγο.



Αν πρέπει να μιλήσω για τον εαυτό μου, θα συμφωνήσω και με τις τρεις παραπάνω θέσεις. Πράγματι το γράψιμο είναι ένα είδος εκτόνωσης. Είναι ταυτόχρονα και ανάγκη. Ανάγκη για να βρουν οι σκέψεις μια διέξοδο. να αποδράσουν από τη φυλακή του μυαλού και να ζωντανέψουν παίρνοντας τη μορφή μιας αλληλουχίας λέξεων. Όταν μάλιστα δυσκολεύεσαι να πεις αυτά που αισθάνεσαι, ίσως το γράψιμο να είναι ένας τρόπος για να εκφραστείς, να επικοινωνήσεις, να ξεσπάσεις. Πού ξέρεις ίσως το πρόσωπο για το οποίο τα γράφεις να τα διαβάσει.



Ακούγοντας το επόμενο τραγούδι, βέβαια, σκέφτηκα πόσο όμορφο είναι να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που να μπορεί να διαβάσει τη σιωπή σου. Που χωρίς να γράψεις ούτε μία λέξη, χωρίς να αρθρώσουν το παραμικρό τα χείλη σου, να σε "ακούει". Σε μια τέτοια περίπτωση όλα τα παραπάνω πάνε περίπατο.

Τι να τα κάνεις τα λόγια όταν ακούει τη σιωπή σου;

Θεωρία και πράξη

Θεωρία και πράξη. Στην ιδανική περίπτωση συνδυάζονται. Στην μέχρι τώρα ζωή μου υπήρξα λάτρης της πράξης, αλλά έμενα στη θεωρία.

Λόγια, λόγια, όμορφα λόγια. Αντιπαθώ τους ακραίους ανθρώπους. Κάνοντας μια σύντομη αυτοκριτική αντιλαμβάνομαι ότι είμαι και εγώ ένας από αυτούς. Θεωρητικός μέχρι αηδίας. Κουράζω κάποιες φορές και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Μπορώ να γράφω ή να μιλάω για το ελάχιστο με λέξεις που ούτε ο ίδιος μπορούσα να φανταστώ ότι τις γνώριζα, αλλά από ζωή; Χάρισε μου μια στιγμή και θα μπορώ να μιλώ, να γράφω και να τραγουδώ για αυτή, να την αποτυπώνω σε ήχο ή σε λέξεις όπως θα αποτύπωνε την εικόνα της ένας ζωγράφος πάνω στον καμβά του.

Θεωρώ χαρισματικούς τους ανθρώπους στη ζωή των οποίων υπάρχει ταύτιση ανάμεσα στα λόγια και τα έργα τους. Τους σέβομαι απεριόριστα.

Όπως όμως ανέφερα και παραπάνω αυτή είναι μια ιδανική περίπτωση.

Υπάρχουν άνθρωποι που υστερούν στο πρακτικό κομμάτι (καλή ώρα η αφεντιά μου...) και υπάρχουν και άλλοι που δεν μπορούν να παρουσιάσουν αυτό που θέλουν να πράξουν. Σαφώς η πρώτη περίπτωση είναι πιο περίπλοκη (κλινική θα την χαρακτήριζα...).

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε αυτό που αισθάνονται και υπάρχουν και άλλοι που το δείχνουνε με πράξεις. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ακούν αυτό που αισθάνονται οι άλλοι για αυτούς και άλλοι που θέλουν να το βλέπουν. Δεν ξέρω σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκω. Ίσως και στις δύο (είπαμε Δίδυμος, διφορούμενος...).

Κλείνω. Αν και αντιπαθώ τους ακραίους ανθρώπους θα ήθελα να καταλήξω κάποια στιγμή ακραία πρακτικός. Να περάσω στην άλλη όχθη. Να μη μιλώ για ιστορίες άλλων, αλλά να ζω τη δική μου. Είναι ίσως το μόνο άκρο στο οποίο θα ήθελα να πλησιάσω.



Υ.Γ. Το τελευταίο βίντεο είναι άσχετο με το κλίμα του ποστ αλλά το σιγοτραγουδούσα όλο το βράδυ χωρίς λόγο και είπα να το προσθέσω...