Τζάμπα

Επηρεασμένος από τη θεματολογία της εποχής και λόγω της άφιξης ορισμένων νέων λογαριασμών και κάποιων ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων σκέφτηκα πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ή να ζήσει κανείς χωρίς να έχει κάποιο οικονομικό κόστος για αυτά.

Αρχικά μου ήρθαν στο μυαλό πράγματα τα οποία μπορείς να κάνεις σπίτι, όπως το να δεις μια ταινία, αλλά πάλι και αυτό έχει κάποιο κόστος αν υποθέσεις ότι πρέπει να καταναλώσεις ρεύμα, οπότε αν και θα μπορούσα να το αγνοήσω και να το εντάξω στη λίστα μου τελικά προτίμησα να μην το κάνω.

Ένα από τα πράγματα που λατρεύω να κάνω είναι να παίζω κιθάρα και να τραγουδάω. Κόστος έχουν μόνο τα αυτιά αυτών που με ακούνε, αλλά και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί οικονομικό εκτός και αν τους οδηγήσω στον ΩΡΛ! Έχω μια κιθάρα που την αγόρασα πριν από 15 χρόνια και κάτι ψιλά, και όταν αποφασίζω να την αξιοποιήσω δεν χρειάζομαι τίποτα περισσότερο. 

Τζάμπα είναι και άλλα πράγματα.

Ένα φιλί...

Μια αγκαλιά...

Ένα χαμόγελο...

Ν' αγαπάς...

Να ερωτεύεσαι...

Να ονειρεύεσαι...

Δώστε τα απλόχερα! Δεν φορολογούντε!!!

Ήρωες και αντι-ήρωες

Έχοντας δει ή διαβάσει άπειρες ιστορίες στη ζωή μου, πάντα επικεντρωνόμουν στον ήρωα και στον αντι-ήρωα της κάθε μιας.

Ο ήρωας είχε όλα τα φώτα πάνω του. Και στο τέλος έπαιρνε τα πάντα. Τα λεφτά, τη δόξα, το κορίτσι...

Από την άλλη πλευρά της όχθης, στέκεται σε κάθε μια από αυτές τις ιστορίες ο αντι-ήρωας. Ο άνθρωπος που δεν έχει καμιά υπερφυσική δύναμη, κινείται διακριτικά μέσα στο πλήθος χωρίς να τον παρατηρεί κανείς, αλλά κάποια στιγμή έρχεται αντιμέτωπος με μια συγκυρία που μπορεί να αλλάξει το ρόλο του στην ιστορία αυτή.

Στη ζωή οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε πότε ήρωες, δίνοντας μας όλα τα φώτα, και πότε αντιήρωες, με το να μας αφήνουν στο σκοτάδι.

Τώρα που διαβάζω τις τελευταίες σειρές, η παραπάνω άποψη νομίζω ότι κρύβει μεγάλη ανασφάλεια. Η εξάρτηση από τις προτιμήσεις των άλλων, η ανάγκη για άντληση δύναμης από τη δύναμη των άλλων, είναι κάτι που δεν μου ταιριάζει. Παραδόξως το επιδιώκω. Ένας αντιήρωας που τις νύχτες ονειρεύεται ότι είναι ο ήρωας της τελευταίας στιγμής.

Μια υπόσχεση που θα ήθελα να δώσω στον εαυτό μου για τη νέα χρονιά είναι να μειώσω την εξάρτηση που έχω από τους γύρω μου. Δε λέω ότι θα πάψω να ενδιαφέρομαι για αυτούς. Απλά όταν θα χρειαστώ να βρω δύναμη να σηκωθώ, να μην ψάχνω δεξιά και αριστερά κάποιο ξένο χέρι, αλλά να χρησιμοποιήσω τα δικά μου.

Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που μου χαρίζουν πολλές μικρές χαρές, ιδιαίτερα τελευταία, και πάντα θα είναι σημαντικοί για μένα. Ίσως μάλιστα να είναι εξίσου σημαντικό γι'αυτούς να πάψει η διάθεση μου να είναι τόσο άμεσα εξαρτημένη από τη δική τους συμπεριφορά.
 


Τελικά ο ήρωας μας ίσως να βρίσκεται μέσα μας, όσο κοινότοπο και αν ακούγεται αυτό. Απλά ίσως χρειάζεται λίγη βοήθεια για να βρει το δρόμο προς την επιφάνεια. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι προτιμότερο να ψάχνεις να βρεις αυτόν τον ήρωα μέσα σου, απ'το να συμβιβάζεσαι με την προβολή ενός ανασφαλούς αντιήρωα!

Στίγμες

Κάποια στιγμή είχα πει ευχαριστώ σε μια φίλη μου (με τον δικό μου τρόπο, και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό), επειδή έκανε ξεχωριστή έστω και μια στιγμή μου.

Πολλές φορές ξεχνάω να το κάνω αυτό. Να πω ένα ευχαριστώ σε κάποιους ανθρώπους που έχουν κάνει όμορφη τη ζωή μου, έστω και για μια στιγμή, με όσα είπαν, έκαναν, ή απλά γιατί υπήρχαν μια συγκεκριμένη στιγμή δίπλα μου και η παρουσία τους και μόνο έκανε αυτή τη στιγμή να διαφέρει.

Ίσως γιατί τελευταία μου λείπουν τέτοιες στιγμές και ζηλεύω άλλους που τις γεύονται καθημερινά.

Ένα από τα θετικότερα στοιχεία που μπορεί να έχει ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου θεωρω ότι είναι να μπορεί να χαίρεται με τη χαρά του άλλου. Ακούγεται τόσο απλοϊκό και εύκολο αλλά στην πραγματικότητα είναι πάρα πολύ μεγάλη αρετή να χαίρεσαι στη επιτυχία και στην ευτυχία του άλλου και να μην τον ζηλεύεις, ειδικά όταν σου λείπει αυτό που έχει.

Ένα παράδειγμα τέτοιο είναι ο άνθρωπος που λέει τα λόγια αυτού του τραγουδιού (όχι ντε και καλά ο μητροπάνος, αλλά αυτός που μπορεί να το τραγουδήσει και να το εννοεί), όταν λέει "...να ξέρεις ότι χαίρομαι, ακόμα και αν σε σκέφτομαι ευτυχισμένη μ' άλλον...". 

Δεν ξέρω αν μπορώ να γίνω ένας άνθρωπος με τέτοιες αρετές, αλλά ένα ευχαριστώ μπορώ να το πω, έστω και από αυτό το βήμα, σε όσους πρόσθεσαν έστω και μια ιδέα χρώματος στον πίνακα της ζωής μου κάποια στιγμή!

Υ.Γ.

You will never know (...ή αλλιώς..."Ποτέ δε θα μάθεις")

Το συγκεκριμένο κομμάτι παίζει παντού τον τελευταίο καιρό. Αν και δεν πρόκειται για καινούριο τραγούδι (κοντεύουν 2 χρόνια από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε), αυτή την περίοδο έχει πλημυρίσει το facebook!

Όπως προδίδει και ο τίτλος του μιλάει για ένα άτομο που δεν πρόκειται να πει ποτέ πώς αισθάνεται και τι είναι αυτό που χρειάζεται από τον άνθρωπο με τον οποίο είναι ερωτευμένη. 

Αν κρίνω από τη συχνότητα που βλέπω να ανεβάζουν οι "φίλοι" μου στο facebook το συγκεκριμένο τραγούδι είναι πολλοί αυτοί που κρατάνε μέσα τους καλά κρυμμένα μυστικά. Κάποιες φορές ίσως να μην είναι και τόσο καλά κρυμμένα. Απλά έχουν την ψευδαίσθηση ότι ο άλλος δεν καταλαβαίνει.

Ποιος είναι ο λόγος που δεν μιλάνε;

Ίσως από φόβο.

Ίσως από εγωισμό.

Ίσως από θυμό.

Ίσως γιατί έτσι πρέπει.

Ίσως γιατί η απέναντι πλευρά δεν θέλει ή δεν μπορεί να τους ακούσει...

Ο καθένας έχει τους λόγους του. 

Ο καθένας έχει το βάρος του.

Απλά είτε μαθαίνει να ζει με αυτό, περιμένοντας την ευκαριά να το βγάλει από μέσα του, είτε το ξεχνάει και προχωράει παρακάτω. Υπάρχει και η κατηγορία των ανθρώπων που ξέρουν ότι ποτέ δεν θα μιλήσουν αλλά πάντα θα το κουβαλάνε. Είναι στο χαρακτήρα του καθενός και όπως έχω γράψει και παλιότερα, δεν νομίζω ότι μπορεί να αλλάξει. 

Το αν ανήκω σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες, το κρατάω για τον εαυτό μου. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι δεν μπορώ να αλλάξω...

Υ.Γ.

Αυτή είναι μία από τις δύο ελληνικές εκδοχές που έχουν παραπλήσιο νόημα με το τραγούδι της Imany. Η άλλη παραήταν προφανής για να την βαλω.

Τα νησιά που ταξιδεύω

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν καλά ότι δεν ταξιδεύω εύκολα. Ένα - δυο άτομα που με ξέρουν καλύτερα ξέρουν και το λόγο.

Απολαμβάνω όμως άλλου είδους ταξίδια.

Ο κάθε άνθρωπος που έχω συναντήσει είναι για μένα ένα νησί. Ένας τόπος που ταξιδεύω. Απο κάποια νησιά φεύγω γρήγορα, και σε κάποια άλλα επιμένω να τα επισκέπτομαι ξανά και ξανά και ξανα...

Η δεύτερη κατηγορία παρουσιάζει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Ένα νησί σαν και αυτά δεν είναι απαραίτητα ο ιδανικότερος προορισμός. Το κλίμα του ποικίλει. Τη μια στιγμή μπορεί να έχει λιακάδα, να απολαμβάνεις το κάθε δευτερόλεπτο της παραμονής σου σε αυτό. Την άλλη στιγμή μπορεί να χαλάσει ο καιρός και να αισθάνεσαι το κρύο στο κόκκαλο σου, όπως αυτήν εδώ τη νύχτα. Δεν σε πειράζει όμως. Ξέρεις ότι πάλι θα αλλάξει το σκηνικό. Τα σύννεφα θα φύγουν, το κρυό θα ατονίσει και θα δεις τον ήλιο να βγαίνει και πάλι και οι ακτίνες του θα σε ζεστάνουν, είτε αυτές έχουν τη μορφή ενός χαμόγελου, μερικών λέξεων που θα ακούσεις από κάποια χείλη ή που θα διαβάσεις σε ένα κομμάτι χαρτί, στην οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού σου, δεν έχει σημασία. Πιστεύεις, ή μάλλον θέλεις να πιστεύεις, ότι ο καιρός θα αλλάξει. 

Υποθέτωντας ότι κάθε άνθρωπος που συναναστρέφομαι, ή που θα ήθελα να συναστρέφομαι, είναι ένα νησί, κάτι παίρνω από το καθένα. Οι στιγμές που μοιράζομαι μαζί τους είναι όπως τα αξιοθέατα κάποιου τουριστικού προορισμού. Αποτυπώνονται στο μυαλό μου και τις κουβαλάω μαζί μου.

Δεν ξέρω αν και εγώ είμαι ένα νησί για τους άλλους. 

Ίσως.

Σίγουρα δεν είμαι ένα ειδυλιακός προορισμός, αλλά κάνω ότι μπορώ για να κρατώ τις συνεφιές μακρυά από τους επισκέπτες και τον ήλιο μου πάντα εδώ για κάθε έναν που δηλώνει παρών. Ακόμα και για αυτούς που αισθάνονται περαστικοί...

Κενά

Σε όλη τη ζωή μας κυνηγάμε να καλύψουμε τα κενά με τα οποία έχουμε έρθει σε αυτήν και με άλλα που προκύπτουν στην πορεία.

Είμαστε κατά κάποιο τρόπο ένα παζλ που του λείπουν κάποια κομμάτια. Σε πολλές περιπτώσεις συμβιβαζόμαστε να καλύψει το κενό μας ένα κομμάτι το οποίο δεν ταιριάζει απόλυτα , αλλά υποθέτουμε ότι κάνοντας το να φαίνεται μικρότερο (το κενό) ίσως με τον καιρό να μας δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι καλύφθηκε πλήρως.

Αν πάρω όμως το παράδειγμα της γνώσης ενός αντικειμένου έρχεται στο μυαλό μου η ρήση ότι "η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια". Και πιο επικίνδυνη θα πρόσθετα.

Το λάθος κομμάτι σε ένα κενό σημείο χαλάει την ισορροπία. 

Μία από τις ωραιότερες εκφράσεις που έχω ακούσει για το συναίσθημα που αποκομίζει κάποιος που καλύπτει ένα κενό είναι "με γεμίζει...". 

Αυτή η έκφραση μπορεί να προέρχεται από τα χείλη ενός αθρώπου που βιώνει τον απόλυτο έρωτα δίπλα στο σύντροφο του ή από ενός άλλου που η δουλειά του τον κάνει ευτυχισμένο ή κάποιου άλλου που αντικρύζει ένα θέαμα μοναδικό για εκεινον ή... ή... ή....

Στόχος λοιπόν είναι να γεμίσει το κενό.

Στην καρδιά μας...

Στο μυαλό μας...

Στο κρεββάτι μας...

Στη ματιά μας...

Στο πορτοφόλι μας...

Στο στομάχι μας...

...ή οπουδήποτε αλλού μπορεί να βρίσκεται αυτό.

Ιδανικά γεμίζει όταν βρούμε το σωστό κομμάτι που λείπει από κάποιο σημείο του παζλ. Αλλιώς είναι στο χέρι μας αν θα επιλέξουμε να το καλύψουμε με κάποιο άλλο που δεν ταιριάζει ή θα το αφήσουμε ως έχει...

Υ.Γ.

Υπάρχει και αυτή η ιστορία που δείχνει το παραπάνω βίντεο για τα κενά που προσπαθούμε να καλύψουμε.

Έναν παραμυθά κοιτάζω στον καθρέφτη

Κάθε βράδυ πριν με πάρει ο ύπνος σκαρώνω στο μυαλό μου ένα παραμύθι.

Μια ιστορία μέσα στην οποία βάζω τον εαυτό μου στο ρόλο του πρωταγωνιστή και η οποία εκτυλίσσεται σε ένα περιβάλλον παρόμοιο με αυτό που ζω την καθημερινότητα μου.

Αφαιρώ ότι με βαραίνει στην "πραγματικότητα" μου, κρατάω ότι μου αρέσει, και ωραιοποιώ κάποιες καταστάσεις. 

Ώρες ώρες αισθάνομαι σαν ένας ζωγράφος που του έχουν δώσει έναν έτοιμο πίνακα, και αυτός με τις πινελιές του τον διορθώνει, προσθέτωντας ότι θα τον ευχαριστούσε και αφαιρώντας ότι δεν του αρέσει. 

Κάθε βράδυ, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, ο πίνακας είναι πάλι εκεί. Χωρίς τις δικές μου διορθώσεις. Παίρνω το πινέλο απ'την αρχή και βάζω το παραμύθι μου μέσα του. 

Το τελικό αποτέλεσμα το βλέπω μόνο εγώ. Όλοι οι άλλοι βλέπουν τον πίνακα όπως τον παίρνω στα χέρια μου, χωρίς τις διορθώσεις. 

Και όσο δύσκολο και αν φαίνεται να διανύσεις την απόσταση από τον έναν πίνακα στον άλλο, αν μπεις στο παραμύθι μου δεν είναι περισσότερο από δύο χαμόγελα δρόμος...