Αλκίνοος Ιωαννίδης Principal 2010

Παρότι μουσικόφιλος στα περίπου 3 χρόνια ζωής αυτού του ιστολογίου έχω γράψει μόνο μια φορά για συναυλία πριν από 2,5 χρόνια μάλιστα. Δεν είχα σκοπό να το κάνω για κάποια άλλη.

Η χθεσινή βραδειά όμως είναι από αυτές που σε σημαδεύουν. Όσοι βρέθηκαν χθες στο Principal μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ, οι υπόλοιποι μάλλον θα νομίζουν ότι υπερβάλω στα όσα θα γράψω στη συνέχεια.

Χθες το βράδυ, στο Principal ήταν η συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ο βασικότερος λόγος που ήθελα να πάω, εκτός ότι είναι ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, ήταν ότι θα ήταν τελείως μόνος! Χωρίς ορχήστρα, χωρίς δεύτερες φωνές. Όσο απλοϊκό μου φαινόταν τόσο σύνθετο προέκυψε στη συνέχεια. Έπαιξε γύρω στα 10 (όργανα), τα οποία σε κάποια τραγούδια, χάρη σε ένα πραματάκι του διαόλου (400 € έκανε, ωραίο δωράκι θα ήταν αυτό αν πιστεύει κανείς ότι μου χρωστάει κάτι) που είχε, μπορούσε να τα χρησιμοποιεί ταυτόχρονα (και όχι δεν ηταν playback)! Όπως είπε και μια φίλη που ήταν στην παρέα "τον βλέπαμε να οικοδομεί το τραγούδι κομμάτι κομμάτι...". Είχαμε και την έμπνευση να πάμε και να σταθούμε μπροστά στο όρθιο, οπότε βλέπαμε τα πάντα. Από το πρώτο μισάωρο κατάλαβα ότι ήταν κάτι το οποίο δεν είχα ξαναζήσει και μάλλον θα είναι δύσκολο να το ξαναζήσω.

Ξεκίνησε γύρω στις 10, τελείωσε γύρω στη 1 με ένα ενδιάμεσο μισάωρο διάλλειμα και έκανε τα πάντα.

Είχα γράψει σε παλαιότερο ποστ ότι ένα τραγούδι μπορεί να είναι ένα καράβι που θα σε ταξιδέψει. Ο Αλκίνοος χθες δεν χρησιμοποίησε καράβι, αλλά ένα άλλο μεταφορικό μέσο, στο οποίο δεν μπορώ να δώσω μορφή, το οποίο μας ταξίδεψε σε έναν κόσμο που δεν θα μπορούσαμε καν να ονειρευτούμε την ύπαρξη του. Λένε ότι μια συναυλία μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις τα προβλήματα σου, αλλά μέσα σε αυτό το τρίωρο ξεχάσαμε ότι υπήρχαμε. Είχαμε μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο.

Όσα και να γράψω θα είναι λίγα. Τέλος πάντων, μάλλον δεν έχει νόημα να προσπαθώ να εξηγήσω αυτό που είδαμε. Κάτι τελευταίο που θέλω να προσθέσω είναι η επαφή που είχαμε μαζί του. Ο άνθρωπος ήταν ένας από εμάς που απλά έτυχε και ήξερε να παίζει μουσική και να τραγουδά και τον ανεβάσαμε πάνω να μας πει κανένα τραγουδάκι. Και τα έλεγε ωραία ο άτιμος!

Υ.Γ. Ιδέα μου είναι ή είναι μόδα των τελευταίων ετών να χειροκροτά το κοινό στην αρχή του τραγουδιού όταν καταλάβουν ποιο είναι ή στο μέσο του τραγουδιού κλπ. Μου φαίνεται κάπως "ρουβίστικο" όλο αυτό και η αλήθεια είναι ότι με εκνευρίζει αφάνταστα, γιατί με αποσυντονίζει!

Όρια

Όλοι έχουμε τα όρια μας. Ακόμα και όσοι έχουν ως σύνθημα το "the sky is the limit", έρχεται η στιγμή που κάποια γραμμή δεν μπορούν να την προσπεράσουν.

Αυτά τα όρια μπορεί να προέρχονται από το σώμα, από το μυαλό, από τους γύρω μας. Έχω την αίσθηση όμως ότι αυτά τα όρια τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να τα προσδιορίσουμε. Συνεχώς ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα που θεωρούσαμε ότι ήταν εκτός των δυνατοτήτων μας.

Έχω καταλήξει ότι τις περισσότερες φορές που επιχειρούμε να ξεπεράσουμε αυτό που θεωρούμε όριο, αφορμή στέκεται ένα ή περισσότερα πρόσωπα. Ίσως γιατί θέλουμε να το εντυπωσιάσουμε, ίσως γιατί παιρνάμε καλά, ίσως γιατί απλά θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι για να συνεχίσουμε να έχουμε αυτό το άτομο δίπλα μας.

Όριο φυσικά δεν υπάρχει μόνο προς τα πάνω, αλλά και προς τα κάτω. Το πάνω συνήθως αποκαλείται "ταβάνι" και το κάτω "πάτος". Η δεύτερη περίπτωση δεν θα αποτελέσει αντικείμενο ανάλυσης της εν λόγω ανάρτησης, διότι ο γράφων περνάει περίοδο αισιοδοξίας.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στον άνθρωπο που μας προκαλεί, που μας δίνει το κίνητρο να κάνουμε την υπέρβαση μας. Η υπέρβαση αυτή είναι καθαρά προσωπική και υποκειμενική. Κάτι που για σένα είναι έξω από τα όρια σου, πρωτόγνωρο, για μένα μπορεί να είναι σύνηθες. Φυσικά μπορεί να ισχύει και το αντίθετο.

Το δύσκολο είναι να κάνεις τον άλλο να καταλάβει τι βρίσκεται μέσα στα όρια σου και το σημαντικότερο για ποιο λόγο δεν επιχειρείς το κάτι παραπάνω. Το ρεφραίν στο τραγουδάκι που προηγείται λέει "Πώς λοιπόν να σου μιλήσω και τη γλώσσα σου να βρω..."
.

Η σιωπή είναι μια γλώσσα που καταλαβαίνουν λίγοι. Είναι όμως, η καλύτερη γλώσσα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να καταλάβει ο άλλος όσα έχεις κάνει χάρη σε αυτόν και πόσα ακόμα θα μπορούσες. Ο λόγος είναι ότι όσο δεν προσπαθείς να του εξηγήσεις με λέξεις του δίνεις χρόνο να σκεφτεί. Να σε σκεφτεί. Να νιώσει. Να σε νιώσει.

Όπως, όμως, είπα και στην άρχη, όλα τα παραπάνω είναι αφορμές. Η αιτία όλων αυτών των συμπεριφορών είναι η εσωτερική μας ανάγκη να απελευθερωθούμε, να πετάξουμε, να κλείσουμε τα μάτια και να βουτήξουμε στο κενό. Να μάθουμε λίγο περισσότερο μια λιγότερο φωτισμένη πλευρά του εαυτού μας. Που απλά χρειάζεται λίγο φως για να αγαπηθεί και από εμάς και από αυτούς που μας ενδιαφέρουν!

Καλό φεστιβάλ!!!!

Την Παρασκευή ξεκινάει ίσως η πιο ενδιαφέρουσα διοργάνωση της κάθε χρονιάς για την πόλη μας. Για 10 μέρες η περιοχή από το λιμάνι μέχρι την Αριστοτέλους μετατρέπεται σε ένα μικρόκοσμο η ατμόσφαιρα του οποίου παρασύρει τον κάθε περαστικό.

Δεν έχω να πω τίποτα άλλο, γιατί μάλλον δεν περιγράφεται αυτό που βιώνω κάθε χρονιά. Απλά ζήστε το...

Μεθεόρτια

Θα το ξαναπώ: Η μέρα της γιορτής του καθενός είναι πολύ περίεργη. Η δική μου πέρασε πρόσφατα και η αλήθεια είναι ότι δεν μου άφησε καμιά ιδιαίτερα ξεχωριστή εντύπωση. Κάποιες φορές περιμένεις πάρα πολλά από μια επερχόμενη στιγμή και τελικά όταν παίρνεις απλά αρκετά, αισθάνεσαι απογοητευμένος. Κάποιες άλλες φορές δεν περιμένεις τίποτα, και το λίγο σε εκπλήσει θετικά. Έχω καταλήξει ότι τελικά περνάω καλύτερα στις γιορτές και στα γενέθλεια των άλλων παρά στα δικά μου. Μάλλον η επιθυμία που έχεις να ευχαριστήσεις τους πάντες, το άγχος να πάνε όλα καλά. Εντέλει, αν εξαιρέσεις την ατέλειωτη επικοινωνία, σε βαθμό που ο εγκέφαλος σου αρχίζει να βγάζει καπνούς απ'την ακτινοβολία, η μέρα της γιορτής μου ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα.

Δεν παραπονιέμαι βέβαια, γιατί οι μέρες μου τελευταία ήταν αρκετά ασυνήθιστες και μου έχουν προσφέρει πολύ όμορφες και ενδιαφέρουσες στιγμές. Μάλλον θα πρέπει να αρχίσω να μην περιμένω τίποτα και να αφήνομαι στον αέρα που φυσά, στο νερό που κυλά, και όπου με βγάλουν. Το ταξίδι έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν δεν ξέρεις τον προορισμό. Αρκεί να έχεις τους κατάλληλους συνεπιβάτες...

Γιορτή

Η ημέρα της γιορτής του καθενός είναι μια περίεργη μέρα. Όταν μάλιστα ο κύκλος σου είναι μεγάλος δέχεσαι έναν καταιγισμό τηλεφωνημάτων και, επαναλαμβανώμενων συνήθως, ευχών. Και μετά έρχεται και η κρίσιμη στιγμή.

Τι κάνεις το βράδυ της γιορτής σου;

Άλλοι προτιμούν να το περάσουν οικογενειακά.
Άλλοι με μια μεγάλη παρέα.
Άλλοι με ένα και μόνο πρόσωπο.
Άλλοι μόνοι.

Φέτος πραγματικά δεν ξέρω πώς θέλω να περάσω το βράδυ της γιορτής μου. Ή μάλλον ξέρω, αλλά δεν το βλέπω εφικτό, οπότε ξετυλίγω μπροστά μου όλες τις υπόλοιπες επιλογές.

Προσπαθώ εδώ και χρόνια να πείσω τον εαυτό μου πως πρόκειται για μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, αλλά είναι τόσο όμορφο που έστω και για μια μέρα είσαι σε τόσο μεγάλο βαθμό στο επίκεντρο που καταλήγω ότι αυτή η μέρα έχει κάτι το ιδιαίτερο. Και ίσως για αυτό της αξίζει να την αξιοποιήσεις με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Ίσως τελικά δεν κάνω τίποτα.
Ίσως καθίσω να ασχοληθώ με την εργασία του μεταπτυχιακού.
Ίσως να περάσω αυτή τη μέρα σαν να είναι μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, στην ασυνήθιστα ενδιαφέρουσα, τον τελευταίο καιρό, ζωή μου.
Ποιος ξέρει;
Αύριο τέτοια ώρα θα έχω την απάντηση.
Ελπίζω να μην είμαι μπροστά από μια οθόνη και να την γράφω.



Υ.Γ. Και όπως λέει και ο Μακρό στο παραπάνω τραγούδι "Δρόμο δεν αλλάζω, χρόνια πολλά γιορτάζω..."

Κατάθεση ψυχής

Σε μια περίοδο που η αποταμίευση είναι απαγορευμένη λέξη, η μόνη κατάθεση που μπορεί να έχει απόδοση είναι η κατάθεση ψυχής.



Τι είναι όμως η κατάθεση ψυχής;

Είναι η κατάσταση κατά την οποία βγάζεις τον εαυτό σου σε κάποιον άλλο, ανοίγεσαι, αφήνεσαι, σε τέτοιο βαθμό που κάποια στιγμή μπορεί να κοντοσταθείς, να σκεφτείς "τι κάνω;", να τρομάξεις, όμως να συνεχίζεις. Αδειάζεις το μυαλό σου τόσο που μπορεί να σου τελειώσουν οι λέξεις και να αναγκάζεσαι να δημιουργήσεις καινούριες για να μπορέσεις δώσεις σχήμα και μορφή σε κάτι τόσο αόριστο, απερίγραπτο και ανεξιχνίαστο ως ένα σημείο, όπως είναι αυτό που "είσαι". Όταν ξεπεράσεις το στάδιο του φόβου, έχεις τέτοιο οίστρο που αισθάνεσαι ότι δεν μιλάς εσύ. Είναι σαν να έχει προστεθεί και κάποιος άλλος στην παρέα ο οποίος έχει πάρει το λόγο. Θα έλεγα ότι μιλάει η καρδιά, αλλά ίσως ακουστεί λίγο ανόητο. Το σίγουρο είναι ότι κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας αλλάζεις λίγο λίγο μορφή. Ξεντύνεσαι τα καθημερινά σου ρούχα, παρουσιάζεσαι γυμνός, έστω για μια στιγμή, απέναντι στον άλλο, χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να φοβάσαι. Είσαι ελεύθερος.



Αυτό είναι η κατάθεση ψυχής. Δεν ξέρω αν πρόκειται για μια κατάθεση της οποίας η απόδοση είναι άμεση, αν εισπράτεις σε περιοδικές δόσεις ή αν πρέπει να περιμένεις καιρό. Το σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να το τολμήσεις αν πιστέψεις ότι ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου αξίζει να ξέρει, αξίζει να προσπαθήσεις να του δώσεις να καταλάβει κάποια πράγματα για σένα πίσω από το προσωπείο. Ίσως να ανακαλύψεις ότι σε ξέρει, σε καταλαβαίνει πολύ περισσότερο απ' ότι νόμιζες. Ίσως να έχει κρυφοκοιτάξει, χωρίς να το καταλάβεις ,κάτω από τη μάσκα που φοράς (που θα έλεγαν και οι Τρύπες). Αν δεν φοβήθηκε, αν δεν έχει φύγει, τότε μάλλον του άρεσε αυτό που είδε. Τότε μάλλον η κατάθεση σου έχει πιάσει ήδη τόπο, ίσως από καιρό, και απλά δεν το είχες καταλάβει...

Όνειρα

Ζούμε σε μια εποχή που το πρέπει υποβαθμίζει το θέλω. Και εκεί που έχεις πνιγεί από τις υποχρεώσεις ακούς μια φωνή που σου λέει να ακολουθήσεις το όνειρο σου. Ξεκλέβεις μερικά λεπτά, όχι για να σκεφτείς αν πρέπει να ακούσεις τη φωνή, αλλά για να θυμηθείς ποιο είναι αυτό το όνειρο.

Ακούω συχνά την έκφραση "άλλα όνειρα είχα εγώ...". Δεν ξέρω όμως αν ρωτήσω αυτούς που το λένε αυτό, ποια είναι αυτά τα όνειρα, αν μπορέσουν να μου πουν κάτι συγκεκριμένο. Απλά οι περισσότεροι (...λένε ότι...) θα ήθελαν να κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη κάνουν.



Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι φοβούνται (να βάλω και τον εαυτό μου μέσα...) να κυνηγήσουν τα όνειρα τους. Είναι πολλές φορές τόσο ασφυκτική η πίεση από το περιβάλλον του καθενός, η οποία, σε συνδυασμό με ορισμένες εσωτερικές αντιστάσεις, δεν του επιτρέπει να παρεκλίνει από την προκαθορισμένη πορεία. Μια διαρκής κίνηση πάνω σε ράγες, με την ψευδαίσθηση στις διασταυρώσεις ότι επιλέγεις την πορεία, αν και ξέρεις ότι ο "κλειδούχος" την έχει ήδη χαράξει. Το όνειρο απαιτεί εκτροχιασμό, αλλά πολλές φορές κινείσαι τόσο πολύ καιρό πάνω σε αυτές τις ράγες που δεν θυμάσαι ποιο ηταν το όνειρο σου στην αρχή της διαδρομής.

Είναι πολύ όμορφο να κάνεις όνειρα. Μην τα ξεχνάς...