Μεθεόρτια

Θα το ξαναπώ: Η μέρα της γιορτής του καθενός είναι πολύ περίεργη. Η δική μου πέρασε πρόσφατα και η αλήθεια είναι ότι δεν μου άφησε καμιά ιδιαίτερα ξεχωριστή εντύπωση. Κάποιες φορές περιμένεις πάρα πολλά από μια επερχόμενη στιγμή και τελικά όταν παίρνεις απλά αρκετά, αισθάνεσαι απογοητευμένος. Κάποιες άλλες φορές δεν περιμένεις τίποτα, και το λίγο σε εκπλήσει θετικά. Έχω καταλήξει ότι τελικά περνάω καλύτερα στις γιορτές και στα γενέθλεια των άλλων παρά στα δικά μου. Μάλλον η επιθυμία που έχεις να ευχαριστήσεις τους πάντες, το άγχος να πάνε όλα καλά. Εντέλει, αν εξαιρέσεις την ατέλειωτη επικοινωνία, σε βαθμό που ο εγκέφαλος σου αρχίζει να βγάζει καπνούς απ'την ακτινοβολία, η μέρα της γιορτής μου ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα.

Δεν παραπονιέμαι βέβαια, γιατί οι μέρες μου τελευταία ήταν αρκετά ασυνήθιστες και μου έχουν προσφέρει πολύ όμορφες και ενδιαφέρουσες στιγμές. Μάλλον θα πρέπει να αρχίσω να μην περιμένω τίποτα και να αφήνομαι στον αέρα που φυσά, στο νερό που κυλά, και όπου με βγάλουν. Το ταξίδι έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν δεν ξέρεις τον προορισμό. Αρκεί να έχεις τους κατάλληλους συνεπιβάτες...

Γιορτή

Η ημέρα της γιορτής του καθενός είναι μια περίεργη μέρα. Όταν μάλιστα ο κύκλος σου είναι μεγάλος δέχεσαι έναν καταιγισμό τηλεφωνημάτων και, επαναλαμβανώμενων συνήθως, ευχών. Και μετά έρχεται και η κρίσιμη στιγμή.

Τι κάνεις το βράδυ της γιορτής σου;

Άλλοι προτιμούν να το περάσουν οικογενειακά.
Άλλοι με μια μεγάλη παρέα.
Άλλοι με ένα και μόνο πρόσωπο.
Άλλοι μόνοι.

Φέτος πραγματικά δεν ξέρω πώς θέλω να περάσω το βράδυ της γιορτής μου. Ή μάλλον ξέρω, αλλά δεν το βλέπω εφικτό, οπότε ξετυλίγω μπροστά μου όλες τις υπόλοιπες επιλογές.

Προσπαθώ εδώ και χρόνια να πείσω τον εαυτό μου πως πρόκειται για μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, αλλά είναι τόσο όμορφο που έστω και για μια μέρα είσαι σε τόσο μεγάλο βαθμό στο επίκεντρο που καταλήγω ότι αυτή η μέρα έχει κάτι το ιδιαίτερο. Και ίσως για αυτό της αξίζει να την αξιοποιήσεις με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Ίσως τελικά δεν κάνω τίποτα.
Ίσως καθίσω να ασχοληθώ με την εργασία του μεταπτυχιακού.
Ίσως να περάσω αυτή τη μέρα σαν να είναι μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, στην ασυνήθιστα ενδιαφέρουσα, τον τελευταίο καιρό, ζωή μου.
Ποιος ξέρει;
Αύριο τέτοια ώρα θα έχω την απάντηση.
Ελπίζω να μην είμαι μπροστά από μια οθόνη και να την γράφω.



Υ.Γ. Και όπως λέει και ο Μακρό στο παραπάνω τραγούδι "Δρόμο δεν αλλάζω, χρόνια πολλά γιορτάζω..."

Κατάθεση ψυχής

Σε μια περίοδο που η αποταμίευση είναι απαγορευμένη λέξη, η μόνη κατάθεση που μπορεί να έχει απόδοση είναι η κατάθεση ψυχής.



Τι είναι όμως η κατάθεση ψυχής;

Είναι η κατάσταση κατά την οποία βγάζεις τον εαυτό σου σε κάποιον άλλο, ανοίγεσαι, αφήνεσαι, σε τέτοιο βαθμό που κάποια στιγμή μπορεί να κοντοσταθείς, να σκεφτείς "τι κάνω;", να τρομάξεις, όμως να συνεχίζεις. Αδειάζεις το μυαλό σου τόσο που μπορεί να σου τελειώσουν οι λέξεις και να αναγκάζεσαι να δημιουργήσεις καινούριες για να μπορέσεις δώσεις σχήμα και μορφή σε κάτι τόσο αόριστο, απερίγραπτο και ανεξιχνίαστο ως ένα σημείο, όπως είναι αυτό που "είσαι". Όταν ξεπεράσεις το στάδιο του φόβου, έχεις τέτοιο οίστρο που αισθάνεσαι ότι δεν μιλάς εσύ. Είναι σαν να έχει προστεθεί και κάποιος άλλος στην παρέα ο οποίος έχει πάρει το λόγο. Θα έλεγα ότι μιλάει η καρδιά, αλλά ίσως ακουστεί λίγο ανόητο. Το σίγουρο είναι ότι κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας αλλάζεις λίγο λίγο μορφή. Ξεντύνεσαι τα καθημερινά σου ρούχα, παρουσιάζεσαι γυμνός, έστω για μια στιγμή, απέναντι στον άλλο, χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να φοβάσαι. Είσαι ελεύθερος.



Αυτό είναι η κατάθεση ψυχής. Δεν ξέρω αν πρόκειται για μια κατάθεση της οποίας η απόδοση είναι άμεση, αν εισπράτεις σε περιοδικές δόσεις ή αν πρέπει να περιμένεις καιρό. Το σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να το τολμήσεις αν πιστέψεις ότι ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου αξίζει να ξέρει, αξίζει να προσπαθήσεις να του δώσεις να καταλάβει κάποια πράγματα για σένα πίσω από το προσωπείο. Ίσως να ανακαλύψεις ότι σε ξέρει, σε καταλαβαίνει πολύ περισσότερο απ' ότι νόμιζες. Ίσως να έχει κρυφοκοιτάξει, χωρίς να το καταλάβεις ,κάτω από τη μάσκα που φοράς (που θα έλεγαν και οι Τρύπες). Αν δεν φοβήθηκε, αν δεν έχει φύγει, τότε μάλλον του άρεσε αυτό που είδε. Τότε μάλλον η κατάθεση σου έχει πιάσει ήδη τόπο, ίσως από καιρό, και απλά δεν το είχες καταλάβει...

Όνειρα

Ζούμε σε μια εποχή που το πρέπει υποβαθμίζει το θέλω. Και εκεί που έχεις πνιγεί από τις υποχρεώσεις ακούς μια φωνή που σου λέει να ακολουθήσεις το όνειρο σου. Ξεκλέβεις μερικά λεπτά, όχι για να σκεφτείς αν πρέπει να ακούσεις τη φωνή, αλλά για να θυμηθείς ποιο είναι αυτό το όνειρο.

Ακούω συχνά την έκφραση "άλλα όνειρα είχα εγώ...". Δεν ξέρω όμως αν ρωτήσω αυτούς που το λένε αυτό, ποια είναι αυτά τα όνειρα, αν μπορέσουν να μου πουν κάτι συγκεκριμένο. Απλά οι περισσότεροι (...λένε ότι...) θα ήθελαν να κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη κάνουν.



Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι φοβούνται (να βάλω και τον εαυτό μου μέσα...) να κυνηγήσουν τα όνειρα τους. Είναι πολλές φορές τόσο ασφυκτική η πίεση από το περιβάλλον του καθενός, η οποία, σε συνδυασμό με ορισμένες εσωτερικές αντιστάσεις, δεν του επιτρέπει να παρεκλίνει από την προκαθορισμένη πορεία. Μια διαρκής κίνηση πάνω σε ράγες, με την ψευδαίσθηση στις διασταυρώσεις ότι επιλέγεις την πορεία, αν και ξέρεις ότι ο "κλειδούχος" την έχει ήδη χαράξει. Το όνειρο απαιτεί εκτροχιασμό, αλλά πολλές φορές κινείσαι τόσο πολύ καιρό πάνω σε αυτές τις ράγες που δεν θυμάσαι ποιο ηταν το όνειρο σου στην αρχή της διαδρομής.

Είναι πολύ όμορφο να κάνεις όνειρα. Μην τα ξεχνάς...

Κισμέτ

Συζητόντας με κάποιους φίλους σήμερα ανακάλυψα την επιτυχία που παρουσιάζει η εν λόγω σειρά. Όταν μάλιστα άκουσα και την ατάκα "έχει καλύτερη φωτογραφία από το Χίλιες και μία νύχτες" τότε πραγματικά σήκωσα τα χέρια ψηλά. Είναι εξίσου αστείο όπως ήταν το ότι παρακολουθούσα τη "Μαρία την άσχημη" πριν κάποια χρόνια.

Η απεξάρτηση μου από την τηλεόραση είναι ένα γεγονός το οποίο με κάνει να αισθάνομαι περισσότερο ζωντανός. Αν κατάφερνα να ξεκολλήσω και από τον υπολογιστή τότε θα έλεγα πως έκανα την υπέρβαση μου.

Κισμέτ σημαίνει μοίρα, πεπρωμένο, γραφτό. Οι περισσότεροι το επικαλούνται, αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος ότι υπάρχει. Έχει εμπνεύσει πολλούς στιχουργούς, έχει κρατήσει στον πάτο πολλούς δειλούς που το έβαλαν σαν έναν όγκο πάνω τους και αρνήθηκαν να κάνουν το βήμα παραπάνω.

Δεν ξέρω αν όταν έρχεται κάποιος άνθρωπος στη ζωή είναι ένα λευκό χαρτί το οποίο γεμίζει εικόνες και λέξεις καθώς προχωράει μέσα σε αυτή, ή αν τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα με έναν τρόπο τέτοιο, ώστε απλά να ερμηνεύει το σενάριο που έχει δοθεί για τη δική του τη ζωή.

Πάντα πίστευα ότι στη ζωή μας παίζουμε ρόλους. Ξεκινάμε από ένα σενάριο, αλλά δεν απαγορεύονται και οι αυτοσχεδιασμοί. Όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη έχεις στον εαυτό σου τόσο περισσότερο παρεκλίνεις από το σενάριο. Όσο πιο ανασφαλής είσαι τόσο περισσότερο ακολουθείς καταγράμμα το δρόμο που σου έχει υποδειχθεί.

Όπως και να'χει ο ρόλος του καθενός ξεκινάει από την αναζήτηση εικόνων έξω από οθόνες και όχι μέσα σε αυτές...

Τρεις νότες, δυο στίχοι, ένα ταξίδι

Έχω ακούσει πάρα πολύ μουσική στη ζωή μου. Για την ακρίβεια για κάθε ανάμνηση μου, υπάρχει και ένα τουλάχιστον τραγούδι ως μουσική επένδυση. Ονόματα, ημερομηνίες, μου διαφεύγουν εύκολα. Πολύ δύσκολα ξεχνάω μια εισαγωγή, ένα στιχάκι που μου είπε κατι...

Το κόλλημα μου ήταν πάντα ο στίχος. Η μουσική με προσέλκυε, αλλά ο στίχος ήταν αυτός που με κρατούσε σε ένα τραγούδι. Πόσα πολλά μπορούν και λένε μέσα τόσες λίγες λέξεις! Σίγουρα η υπερπαραγωγή έχει αφαιρέσει αρκετή από τη μαγεία. Ίσως και η υπερβολική προβολή που έχουν ορισμένα τραγούδια, να τα φθείρει. Για παράδειγμα η Πριγκηπέσσα. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει παιχτεί τόσο πολύ με έχει κουράσει. Δεν υπάρχει μαγαζί στο οποίο να μην βρεθεί κάποιος να το τραγουδήσει. Κυκλοφορούν 3-4 τουλάχιστον εκτελέσεις του τραγουδιού, οι οποίες αναπαράγωνται σε όσα μαγαζιά δεν έχουν ζωντανή μουσική κατά κόρον.

Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχει τόσο μεγάλη παραγωγή και υπάρχει τόσο λίγος χρόνος, αναλογικά με το υλικό, για την προβολή της, έτσι ώστε μερικά "διαμαντάκια" ξεφεύγουν από το ξεζούμισμα των media. Αυτά έχεις την ευκαιρία να τα ακούσεις, να τα νιώσεις, να πάρεις το χρόνο σου για να τα σκεφτείς και εντέλει να ταυτιστείς με την ιστορία που διηγούντε.



Ένα τραγούδι είναι ένα καράβι με το οποίο ταξιδεύεις. Φορτώνεις πάνω στους στίχους και τη μουσική του τη χαρά σου, τη λύπη σου, τον έρωτα σου, την απογοήτευση σου και ότι άλλο έχεις μέσα στο μυαλό ή την καρδιά σου και "φεύγεις". Ένα ταξίδι που δεν διαρκεί όσο παίζει το τραγούδι. Το έχεις μέσα σου για αρκετό χρόνο. Ίσως να το σιγοτραγουδάς, ίσως να ψιθυρίζεις τη μελωδία του. Σε "κουβαλάει" για καιρό.



Εξίσου όμορφο είναι να προσπαθήσεις να φτιάξεις και εσύ ένα "καράβι". Να δώσεις την ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους να ανέβουν πάνω του και να τους "ταξιδέψεις". Και αν δεν έχεις επιβάτες μη νοιάζεσαι. Σήκωσε τα πανιά του και σαλπάρισε. Γιατί, έτσι και αλλιώς, είναι ωραίο να το σκας...

Ρομαντισμός

Πριν από λίγο είδα ξανά μετά από αρκετά χρόνια μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. "Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού".

Τελικά τι είναι αυτό που μας δένει με ορισμένους ανθρώπους;
Οι κοινές εμπειρίες;
Οι αναμνήσεις;
Μερικές φωτογραφίες και κάποια μηνύματα στο κινητό;

Ίσως όλα αυτά. Το έχω ξαναπεί ότι δεν είμαι μοιρολάτρης, αλλά θέλω να πιστεύω ότι κάποια πράγματα υπάρχουν πέρα από αυτό που φαίνεται. Ίσως τελικά είναι η μοίρα που σου φέρνει κάποιους ανθρώπους στο δρόμο σου. Ίσως κάτι το μεταφυσικό.

Το ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται κάπως "ρομαντικά". Αυτή η λέξη προσωπικά μου φέρνει αλλεργία. Μου ακούγεται ολίγον τι εμπορική. Προσφέρεται σε μεγάλες ποσότητες, διότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση. Οι βιτρίνες των καταστημάτων είναι γεμάτες από "ρομαντισμό". Υπάρχει και μέρα στην οποία γιορτάζεται!

Δεν είναι ότι δεν πιστεύω στα συναισθήματα, το αντίθετο. Απλά με εκνευρίζει όταν πρέπει με το ζόρι να βαφτίζουμε μία εσωτερική μας κατάσταση και να την ομογενοποιούμε με την κατάσταση κάποιου άλλου. "Πήγε στην κοπέλα του λουλούδια, όπως και ένας άλλος, άρα και οι δύο είναι ρομαντικοί..."

Για να επιστρέψω από εκεί που ξεκίνησα, άποψη μου είναι ότι αυτό που μας δένει με ορισμένους ανθρώπους είναι κάτι πέρα από περιγραφές. Κάτι που τις περισσότερες φορές δεν γίνεται καν αντιληπτό. Γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να το ψάξουμε περισσότερο. Δεν έχει σημασία. Είναι σαν μια αόρατη κλωστή που δένει τον έναν με τον άλλο, έστω και αν βρίσκονται πάρα πολύ μακρυά, την οποία τη μαζεύει ο καθένας από τη πλευρά του μέχρι να φτάσουν στο σημείο να συναντηθούν. Και εκείνη τη στιγμή απλά ξέρουν!


Υ.Γ. Κάπου εδώ κλείνει ο κύκλος 8 συνεχόμενων, συναισθηματικής φύσεως, αναρτήσεων. Θα συνεχίσω να γράφω, φυσικά, αλλά όχι με τόση συχνότητα και όχι με αυτή τη θεματολογία πάντα. Θα τα ξαναπούμε...