Το παίρνεις πίσω;

Πολλές φορές σκέφτομαι για ποια πράγματα αξίζει να μετανιώνω. Συνήθιζα να λέω ότι μετανιώνω για όσα δεν έκανα και όχι για αυτά που έχω κάνει. 

Είναι κάποιες άλλες φορές όμως, που σκέφτομαι λόγια που έχω πει ή πράξεις που έχω κάνει, οι οποίες μου δημιουργούν την αίσθηση ότι έχουν αλλάξει κάποιες ισορροπίες που είχα με κάποιους ανθρώπους. Δεν μιλάω για λόγια ή πράξεις που μπορεί να έχουν προσβάλει ή βλάψει κάποιον. 

Αυτό που εννοώ είναι όταν έχεις τη διάθεση να χαρίσεις ότι ομορφότερο διαθέτεις σε έναν άνθρωπο, με λόγια, με πράξεις, ή και εγώ δεν ξέρω με ποιον άλλον τρόπο. Τα έχεις όλα στο μυαλό σου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς εύκολα να κρυφτείς. Αλλά όταν φτάνει το σημείο να πεις με λόγια αυτό που νιώθεις, όλα είναι λάθος. Όλα, εκτός από τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου.

Για να το εντάξω σε ένα παραμύθι όλο αυτό θα αναφερθώ σε κάτι που σκεφτόμουν σήμερα. Υπαρχουν άνθρωποι που σου κάνουν αμέσως "κλικ". Είναι το κεραυνοβόλο, όπως το λένε. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που σε κερδίζουν με το πέρασμα του χρόνου, με την τριβή μαζί τους. 

Αν ο κάθε άνθρωπος είναι ένα βουνό και το να τον ερωτευτείς η κορυφή του, τότε στην περίπτωση του κεραυνοβόλου, έχω την αίσθηση οτι μοιάζει σαν να σε πέταξαν κατευθείαν σε αυτήν από ένα αεροπλάνο. Βλέπεις τη θέα, ενθουσιάζεσαι στην αρχή, αλλά κάπου αρχίζεις να βαριέσαι γιατί ίσως η εντύπωση που σου δημιουργηθηκε εξ αρχής δεν αντικατοπτρίζει απόλυτα την πραγματικότητα.

Στη δεύτερη περίπτωση είναι σαν να ανεβαίνεις το βουνό σιγά σιγά. Γνωρίζεις κάθε γωνιά του. Κάθε απόκρυμνη πλαγιά στην οποία πρέπει να σκαρφαλώσεις για να κερδίσεις τη μυρωδιά ενός σπάνιου λουλουδιού, κάθε ξέφωτο στο οποίο θα καθίσεις να ξαποστάσεις. Το περπατάς, το χαίρεσαι στις λιακάδες του, δεν το εγκαταλείπεις στις συνεφιές του. 

Κάποια στιγμή βλέπεις την κορυφή. Δεν έχω ανέβει ποτέ σε κορυφή βουνού, αλλά έχω ακούσει για το ρίγος που σε πιάνει όταν αντιλαμβάνεσαι ότι την πλησιάζεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ίσως φοβάσαι ότι δεν υπάρχει θέση για εσένα σε αυτήν την κορυφή και ότι μπορεί να είναι καλύτερα να συνεχίσεις να απολαμβάνεις το υπόλοιπο βουνό, που σου δίνει ήδη μεγάλη ικανοποίηση. Απ' τη στιγμή όμως που αντικρίσεις την κορυφή, δεν σε ενδιαφέρει τίποτα άλλο απ' το να την κατακτήσεις. Φτάνοντας στην κορυφή αν είσαι τυχερός, το βουνό μετατρέπεται σε ένα μαγικό τόπο, μέρος της μαγείας του οποίου γίνεσαι και εσύ. Αν δεν ανήκεις στην παραπάνω περίπτωση τότε ίσως να νιώσεις μια παγωνιά. Παίρνεις την κατηφόρα και τίποτα δεν μοιάζει ίδιο με αυτό που είχες γνωρίσει ανεβαίνοντας. Και αναρωτιέσαι αν μπορείς να το πάρεις πίσω. Αν υπάρχει περίπτωση να ξεχαστεί ότι έφτασες στην κορυφή. 

Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια περίπτωση, αλλά μετά από σκέψη κατέληξα ότι δεν θα ήθελα να ξεχαστεί. Είναι τόσο όμορφη η θέα που αξίζει, ακόμα και αν δεν μπορέσεις να τη χαρείς παρά μόνο για μια στιγμή. Άλλωστε μέσα σου πάντα θα έχεις την κρυφή ελπίδα ότι κάποια στιγμή η θέση σου σε αυτό το βουνό θα είναι στην κορυφή.

Χάρισμα

Έχοντας πολύ χρόνο τις τελευταίες νύχτες για σκέψη κατέληξα ότι σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν σου χαρίζεται (τι είπα πάλι ο μέγιστος φιλόσοφος;;;;), αλλά οτιδήποτε επιθυμείς πρέπει να το κερδίσεις ©. Πολλές φορές βέβαια δεν ξέρεις τι είναι αυτό που πρέπει να κάνεις για να κερδίσεις αυτό που επιθυμείς. Δεν ξέρω αν υπάρχει συνταγή. Όχι πως με ενδιαφέρει, γιατί σε κάποια πράγματα δεν μου αρέσει να μου δείξεις το σύντομο, και πιθανότατα πιο εύκολο, δρόμο. Προτιμώ να ταξιδέψω μόνος μου χωρίς χάρτη. Διαβάζοντας μόνο αυτά που θεωρώ εγώ σημάδια. Μπορεί να χαθώ, αλλά τουλάχιστον θα έχω χάσει απλά το δρόμο, ίσως να μην φτάσω και στον προορισμό ή να φτάσω αργά, και όχι τον εαυτό μου.

Μια φίλη με ρώτησε πρόσφατα πώς μπορώ και γράφω τόσο γρήγορα κάποια τραγούδια. Πώς κλείνοντας το τηλέφωνο και μέχρι να μαγειρέψει μια κατσαρόλα φακές (είμαι λαϊκό παιδί και οι φίλοι μου τρώνε φακές τι θέλετε τώρα;), πρόλαβα έγραψα μουσική, στίχους, το ηχογράφησα και της το έστειλα. Αυτό ίσως να είναι χάρισμα (σιγά ρε φίλε, κόψε κάτι). Από τη φύση, από το Θεό ή από οτιδήποτε τέλος πάντων υπάρχει ανώτερο από εμάς και προικίζει τον κάθε άνθρωπο με κάτι ξεχωριστό ή κάτι συνηθισμένο.

Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα κουσούρια του, τις παραξενιές του (άλλοι τις κάνουν και ποστ εις ένδειξη αυτοκριτικής) και κάποιο ταλέντο. Το δικό μου δεν ξέρω αν είναι το να γράφω χαζοτραγουδάκια, αλλά σίγουρα δεν είναι το να κερδίζω από τους άλλους αυτό που θέλω.

Σε παλιότερο ποστ είχα γράψει ότι δεν χρειάζεται να ζητάς τίποτα από τους άλλους. Ο καθένας σου δίνει αυτό που θέλει να σου δώσει. Καλό είναι όμως να προσπαθήσεις να κερδίσεις αυτό που θέλεις από τους άλλους. Έστω και αν ο τρόπος σου είναι λάθος. Απλά περιμένοντας να καταλάβουν οι άλλοι τι είναι αυτό που θες, στην καλύτερη περίπτωση θα κερδίσεις ένα χτύποημα στην πλάτη και ένα χάδι στο κεφάλι (δεν λέω μαλλιά, γιατί δεν έχω). Όχι, βέβαια πώς αν διεκδικήσεις αυτό που θέλεις δεν υπάρχει περίπτωση η κατάληξη να είναι η ίδια. Με την παθητικότητα όμως δεν πρόκειται να κερδίσεις τίποτα. 

Και μια ερώτηση για το τέλος: Αν ο τρόπος σου είναι αποδεδειγμένα αποτυχημένος, έστω και αν είναι πέρα για πέρα αληθινός και εκφράζει αυτό που είσαι, τον αλλάζεις, τον προσαρμόζεις σε αυτό που οι άλλοι θεωρούν καλύτερο ή συνεχίζεις να είσαι ο εαυτός σου περιμένοντας κάποιος να σε καταλάβει;

Υ.Γ. Την απάντηση στο πώς βγαίνουν τα τραγούδια την έχει δώσει η Χαρούλα σε ένα τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε η ίδια. Απλά "...σε γνωρίζει ο πόνος κι έρχεται κοντά σου, ακουμπάει το χέρι πάνω στα μαλλιά σου κι έτσι κάνεις κουράγιο και τραγούδι άγιο..."

Η νύχτα

Πάντα υπήρχε η διαμάχη μεταξύ ημέρας και νύχτας. Μια αιώνια κόντρα.

Τι είναι ομορφότερο: 

Το φως το ήλιου ή η λάμψη του φεγγαριού;

Ο μεσημεριανός καφές ή το βραδινό ποτάκι;

Το ηλιοβασίλεμα ή το χάραμα;

Εγώ προσωπικά προτιμούσα κα συνεχίζω να προτιμώ τη νύχτα.

Μάλλον λόγω ιδιοσυγκρασίας.

Όλα κυλούν πιο αργά τη νύχτα (εκτός από τα αυτοκίνητα στους δρόμους...)

Η νύχτα κρύβει οτιδήποτε φαίνεται άσχημο στο φως της μέρας και αποκαλύπτει οτιδήποτε είναι φαινομενικά όμορφο σαν είναι ο ήλιος ψηλά.

Τη νύχτα οι άνθρωποι είναι πιο αληθινοί. Ίσως το αλκοόλ, ίσως η χαλάρωση από την ένταση της ημέρας που πέρασε οδηγούν τους ανθρώπους στο να βγάζουν ένα πρόσωπο πιο καθαρό, λιγότερο μασκαρεμένο.

Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, έχω την αίσθηση ότι τη νύχτα έχουμε λιγότερους φόβους. Ακούμε συχνά ότι πολλοί φοβούνται το σκοτάδι, αλλά μεγαλώνοντας αντιλαμβάνομαι ότι εφόσον είμαι "καθαρός" δεν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να με φοβίζει στο σκοτάδι. 

Άλλοι ξυπνάνε νωρίς λέγοντας ότι δεν θέλουν να πάει η μέρα τους χαμένη. Εμένα πάλι η μέρα με ενδιαφέρει μόνο όσον αφορά τη δουλειά. Τη νύχτα περιμένω.

Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων οι περισσότεροι φίλοι δεν είναι προσιτοί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τη νύχτα όμως μπορείς να επικοινωνήσεις είτε τηλεφωνικά, είτε διά ζώσης μαζί τους. Μπορείς να συζητήσεις όσα σε απασχολούν, να γελάσετε, να κουτσομπολέψετε, να μεθύσετε, να ξεχαστείτε...

Μιλώντας για τη νύχτα δεν εννοώ μόνο να γυρίζεις σε μπαρ, κλαμπ, μπουζούκια και τα σχετικά. Ακόμα και σπίτι να μείνεις, η νύχτα είναι αλλιώς. 

Τη νύχτα αισθανόμαστε ότι μπορούμε να κάνουμε ότι κι αν σκεφτούμε. Κάτι σαν τους ήρωες των παραμυθιών που ακούγαμε μικροί. Ανοίγουμε τα φτερά μας και πετάμε. Ονειρευόμαστε και ελπίζουμε. Και όταν φτάσει το ξημέρωμα δεν απογοητευόμαστε. Βάζουμε τα φτερά μας σε μια γωνιά και περιμένουμε. Το επόμενο βράδυ δεν είναι και τόσο μακρυά...

Reset

Παρακολουθώντας πριν μερικές μέρες μια ταινία, έμεινα σε κάτι που ειπώθηκε σε μια από τις τελευταίες σκηνές. Ο πρωταγωνιστής ήταν ψυχικά διαταραγμένος και ο γιατρός του είπε ότι το μυαλό του είναι σαν να κάνει συνεχώς "reset". Ξεκινούσε δηλαδή από μια αφετηρία όπου δεν είχε επαφή με την πραγματικότητα, του έκαναν μια θεραπεία, έφτανε κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσει το ποιος είναι και μετά από λίγο επέστρεφε πάλι στο σημείο εκκίνησης.

Σκαλίζοντας λίγο τις αναμνήσεις μου, παρατηρώ ότι μου συμβαίνει μάλλον και εμένα κάτι ανάλογο. Αν θυμηθώ συμπεριφορές φίλων ίσως δεν είμαι ο μόνος. Δεν λέω ότι υπάρχει κάποια ψυχική διαταραχή. Θα εξηγήσω αμέσως τη σκέψη μου.

Οι συμπεριφορές που έχουμε συνήθως είναι παγιωμένες. Σπανίως κάποιος άνθρωπος αλλάζει. Και ακόμα πιο σπάνια μαθαίνει από τα λάθη του. Ειδικά στον συναισθηματικό τομέα.

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι παίζω σε μια θεατρική παράσταση. Το μόνο που αλλάζει συνήθως είναι ο θίασος. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν αλλάζει ούτε αυτός. Ίσως η διανομή. Η ουσία είναι ότι υπάρχει ένα έργο που επαναλαμβάνεται. Και κάθε φορά που αρχίζει αισθάνομαι ότι ερμηνεύω το ρόλο μου για πρώτη φορά. Αισθάνομαι ότι αυτοσχεδιάζω, ότι δεν υπάρχει κείμενο, και αγωνιώ για την εξέλιξη.

Αυτή η αίσθηση υπάρχει μέχρι το τέλος της παράστασης. Κάπου εκεί αντιλαμβάνομαι ότι και το έργο είναι παλιό και τα λόγια χιλιοειπωμένα και εγώ μάλλον αρκετά κουρασμένος για να ανέβω πάλι στη σκηνή.

Ως εκ δια μαγείας, περνόντας ο καιρός, αρχίζει η ανάμνηση και φθείρεται. Και έρχεται στα χέρια μου ο ίδιος ρόλος. Πάλι μου φαίνεται πρωτόγνωρος. Πάλι ανεβαίνω στο σανίδι. Πάλι αγωνιώ για την εξέλιξη. Πάλι...

...πάλι από την αρχή...

Υ.Γ. Ίσως το έργο να το θυμάμαι. Μάλλον όμως θα θέλω έστω και μια φορά να αλλάξει ο ρόλος μου...

Με ένα μυαλό ανάστατο

Με αφορμή αυτό το τραγούδι το οποίο το θυμήθηκα μετά από μια κουβέντα με ένα φιλαράκι, είπα να γράψω μετά από καιρό.

Εδώ και μέρες, μην πω εβδομάδες, επικρατεί μια αναστάτωση στο μυαλό μου, άνευ προηγουμένου. Τείνω να κλείσω ορισμένες πόρτες στη ζωή μου, αλλά κάτι γίνεται και τελευταία στιγμή το μετανιώνω. Από ότι καταλαβαίνω βέβαια ρίχνωντας μια ματιά γύρω μου, οι κυκλοθυμικοί αυξανόμαστε. Οι μεταπτώσεις που συναντώ καθημερινά στους ανθρώπους είναι ολοένα και περισσότερες και σε πολύ κοντινά χρονικά διαστήματα.

Νεύρα παντού.
Ξεσπάσματα απρόσμενα.
Γενικώς προσπαθώ να κρατώ τελευταία μια πιο μετριοπαθή στάση. Αντιμετωπίζω κάποιες καταστάσεις με στωικότητα. Και ας βράζω μέσα μου.

Είμαι δύσκολος άνθρωπος για τους γύρω μου. Και ειδικά για τις γυναίκες που με περιβάλουν. Και ακόμα περισσότερο για όσες από αυτές έχω αισθήματα. Δεν ξέρω αν εγώ ζω σε ένα γυάλινο κλουβί και όποια είναι κοντά μου πλησιάζει μέχρι ενός σημείου και όταν πάω να κάνω ένα βήμα παραπάνω εκείνη απομακρύνεται, ή αν υπάρχει μια επιγραφή στο κούτελο μου που λέει "αντικείμενο φιλίας".



Τέλος πάντων, τα όσα αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο είναι πράγματα ρευστά που μετά από λίγες μέρες μπορεί να τα έχω αναθεωρήσει. Άλλωστε τι σόι κυκλοθυμικός θα ήμουν αν παρέμενα σταθερός.

Υ.Γ. Από μια μικρή βουτιά στην αγριεμένη θάλασσα του μυαλού μου προέκυψαν τα παραπάνω. Δεν ξέρω πότε και αν το ξανακάνω. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα και μάλλον δεν μου ταιριάζουνε...

Υπομονή

Από μικρό παιδί με στοιχειώνει αυτή η λέξη. Μια ζωή μου έλεγαν να κάνω υπομονή. Είτε μου άρεσε κάτι, είτε όχι έπρεπε να μη μιλάω και απλά να περιμένω. Θα περάσει...

Δεν ξέρω αν υπήρξα και εγώ μέχρι στιγμής ο πιο εύκολος άνθρωπος και αν χρειάστηκε κάποιοι άλλοι να υπομένουν συμπεριφορές μου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό το κεφάλι (το ελαφρώς ογκώδες λόγω της ποντιακής ρίζας) έχει συσσωρεύσει πολλά μέσα του. Τόσα πολλά που όταν έχω τις μαύρες μου δεν ξέρω τι μου φταίει. Απλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Το κακό είναι ότι χαλάω τη διάθεση και των υπολοίπων που είναι γύρω μου (όσων ασχολούνται μαζί μου τέλος πάντων), οι οποίοι περιμένουν από μένα να δουν ένα διαφορετικο, πιο ευχάριστο πρόσωπο. Δυστυχώς αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Πιστεύω, κάποια στιγμή πρέπει να το είχα γράψει κιόλας, πως τη χαρά σου πρέπει να τη μοιράζεσαι με τους ανθρώπους που αγαπάς και τη στεναχώρια σου πρέπει να την κρατάς για τον εαυτό σου. Αρκετά προβλήματα έχουν οι γύρω μου, δεν είναι ανάγκη να τους φορτώνω και με τα δικά μου. Απ' την άλλη όταν ένας φίλος έχει κάποιο πρόβλημα στεναχωριέμαι όταν το κρατάει για τον εαυτό του και δεν με αφήνει να προσπαθήσω να τον βοηθήσω. Αν και κάπως αντικρουόμενα τα παραπάνω, έτσι είμαι.

Κάποιοι λένε πως η υπομονή είναι χάρισμα. Άλλοι πάλι πιστεύουν πως είναι τροχοπέδη.
Τελικά το συμπέρασμα είναι ότι οι υπομονετικοί περιμένουν στο λιμάνι.
Οι ανυπόμονοι απλά παίρνουν το πλοίο και φεύγουν...

Ένας μικρός απολογισμός...

Μέρες που είναι, αν δεν βγεις καμιά βόλτα, αρχίζεις και σκέφτεσαι τι έκανες τη χρονιά που πέρασε. Για μένα ίσως ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές που θυμάμαι. Δεν θα κάνω έναν απολογισμό των γεγονότων της χρονιάς, απλά θα καταθέσω όσα έμαθα μέσα σε αυτή.

Έμαθα, λοιπόν, να ξεφεύγω από εμμονές.
Έμαθα ότι δεν είναι κακό να πιστεύεις στα παραμύθια και πολύ περισσότερο δεν πειράζει να ζεις μέσα σε ένα από αυτά. Ακόμα και αν θα έχει λυπημένο τέλος.



Έμαθα ότι για να ταξιδέψεις και να περάσεις όμορφα δεν χρειάζεται ούτε να κλείσεις κάποια θέση σε ένα πλοίο για κάποιο νησί, ούτε να έχεις εισητήρια κοινωνικού τουρισμού. Με την κιθάρα μου και τη φωνή μου πάντα έκανα τα ωραιότερα ταξίδια και χαίρομαι που φέτος είχα αρκετούς συνταξιδιώτες.



Έμαθα ότι δεν χρειάζεται να πιέζω τους άλλους να μου εξηγήσουν όσα δεν καταλαβαίνω.
Έμαθα ότι δεν χρειάζεται να ζητάω το οτιδήποτε από τους άλλους. Ο καθένας απλά μου δίνει αυτό που έχει να προσφέρει.



Έμαθα να ελέγχω την υπερβολή μου.
Έμαθα να μιλώ λιγότερο και να με ακούν περισσότερο.



Έμαθα πώς να εκτοπίζω την μίζερη και απαισιόδοξη πλευρά μου.
Έμαθα ότι είμαι ικανός για λίγα περισσότερα πράγματα απ' όσα πίστευα πως μπορούσα να κάνω.
Έμαθα ότι είναι πολύ όμορφο να γεμίζεις την ημέρα με όμορφες εικόνες και ότι οι ομορφότερες από αυτές σχηματίζονται στα πρόσωπα που έχεις απέναντι σου.



Έμαθα να ερωτεύομαι χωρίς να ζητάω το παραμικρό.
Έμαθα να μη μιλώ και να περιμένω.
Έμαθα να μη με κρατάει τίποτα στον πάτο.
Έμαθα να αγαπάω λίγο περισσότερο τον εαυτό μου.
Έμαθα να αγαπάω τα τραγούδια που γράφω.
Έμαθα να μη θυμώνω στους ανθρώπους όταν αυτοί δεν μου δίνουν αυτό που θα ήθελα.
Έμαθα ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να με κάνουν να αισθάνομαι υπέροχα για αυτό που είμαι.



Τέλος, έμαθα ότι το να γράφω σε αυτό το ιστολόγιο με κάνει να αισθάνομαι "ελαφρύτερος". Με κάνει να αισθάνομαι ότι συνομιλώ μαζί σας (όσοι και όποιοι και αν είστε) για θέματα που θα φοβόμουν να αναπτύξω δια ζώσης, όσο καλυμένα και αν τα αναπτύσω. Και αυτό με ανακουφίζει.



Υ.Γ. Χρησιμοποίησα μέσα σε αυτή τη χρονιά, και ειδικά τους τελευταίους μήνες, το μπλογκ σαν ένα ημερολόγιο συναισθημάτων. Μια μικρή περιγραφή ενός παράλληλου σύμπαντος μέσα στο οποίο ζούσα χωρίς να αναφέρομαι σε όσα διαδραματίζονται στα πολιτικά, στα κοινωνικά, στα αθλητικά, και η αλήθεια είναι ότι το απόλαυσα. Γιατί όπως λέει και ο ποιητής "...είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή, να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί..."